μια μέρα θα βγω να ζητιανέψω

Να μάθω από πρώτο χέρι πώς είναι αυτό που λέγεται «κατάντια».

Θα βρω μια γειτονιά πολυσύχναστη, δυο τρεις φίλους να κρατάνε τσίλιες, θα κουκουλωθώ να μην είμαι αναγνωρίσιμη, θ' απλώσω το χέρι και ό,τι προκύψει.

Πώς γίνεται όμως αυτό το άπλωμα του χεριού;

Είχα διαβάσει για ένα παιδί από γειτονική χώρα που, πριν έρθει εδώ πέρα, έκοψε το ένα χέρι του για να ζητιανεύει. Δεν έβγαζε αρκετά, όσα είχε υπολογίσει, επέστρεψε στη χώρα του, έκοψε και το άλλο και ξαναγύρισε...

Επικερδές επάγγελμα λένε

η παγίδα της τελευταίας λέξης

Τι είναι αυτό που αναγκάζει το στόμα να ανοιγοκλείνει όταν μια συζήτηση έχει τελειώσει; Η ανάγκη της τελευταίας λέξης, αυτή η ακατανόητη ανάγκη να σφραγιστεί η συνομιλία, η εντύπωση ότι ο τελευταίος -που κλείνει και την πόρτα- είναι ο ισχυρότερος, η τελευταία θηλειά στο δίχτυ που πλέκει ένας διάλογος, όλα αυτά μαζί αποτελούν το ένα και μοναδικό: Την παγίδα της τελευταίας λέξης.

Η παγίδα αυτή έχει επεκταθεί τώρα και στο γραπτό λόγο, στις συζητήσεις μέσω διαδικτύου. Λόγος και αντίλογος και η τελευταία λέξη παρούσα.

Τι μπορεί να σημαίνει αυτό; Οτι λείπει η αυτοπεποίθηση; Οτι περισσεύει η φλυαρία; Οτι ο εγωϊσμός σπάει κόκκαλα; Το ότι μια συζήτηση αποκαλείται και λογομαχία (με την πολεμική έννοια!) δείχνει την επιθυμία του νικητή, όχι τόσο να υποδηλώσει τη νίκη του ξαπλώνοντας στις δάφνες του, αλλά να εξοντώσει (και να το δείξει τρανταχτά ότι εξόντωσε) τον αντίπαλο και να περιφέρει ως τρόπαιο τη λέξη του την τελευταία.

Κατά τη γνώμη μου, εμένα, που παλεύω να εξαλείψω αυτό το βραχνά και να βγαίνω από την παγίδα, σημαίνει ανασφάλεια και ανάγκη να ακουστεί αυτός που χρησιμοποιεί αυτό το όπλο της τελευταίας λέξης. Σημαίνει ουρλιαχτό απελπισίας βγαλμένο από ψυχές που πιέζονται και βασανίζονται, ψυχές που παραμένουν μισές και με φτερά κομμένα, αναγκασμένες (από το περιβάλλον αλλά και από το μέσα τους) να μην εκφράζονται.

Ωριμάζω σημαίνει πως δεν ενδιαφέρομαι αν ακούγομαι ή όχι, ωριμάζω σημαίνει ότι αποφεύγω συνειδητά την παγίδα της τελευταίας λέξης και τη χαρίζω γενναιόδωρα... στον αντίπαλο!!!

__________________
ΣΗΜ. 1. Εχουν γίνει ακόμα και φόνοι γι αυτή τη λέξη, την τελευταία.
ΣΗΜ. 2. Ο πρώτος λόγος (φρ. "έχει τον πρώτο λόγο") είναι κάτι τι όχι και τόσο διαφορετικό.
ΣΗΜ. 3. Ο πρώτος λόγος και η τελευταία λέξη είναι ένα παρανοϊκό ζευγάρι, το οποίο θορυβεί τόσο ώστε να ξεφεύγει από την προσοχή μας το κυρίως σώμα μιας συζήτησης. Το αν αυτός ο θόρυβος γίνεται σκοπίμως ή όχι δεν είμαι σε θέση να γνωρίζω. Το ότι προσπαθώ να βγάζω το ζουμί από κείμενα συζητήσεων είναι, νομίζω, κάτι -τουλάχιστον- ελπιδοφόρο!

Να ζήσεις μανούλα και Χρόνια Πολλά...

Πόσο μεγάλη να γίνεις ακόμα; Ο χρόνος έχει αρχίσει να μετρά αντίστροφα και η ημερομηνία λήξης όλο και πλησιάζει...

Σε φωνάζω ακόμα "μανούλα" όπως σου αρέσει να το ακούς. Είναι το τρυφερό μας μυστικό, πως με γέννησες πολύ νέα, μέσα σε συνθήκες εξαιρετικά δύσκολες, άλλαξες τη ζωή σου, απαρνήθηκες πολλά για να με κρατήσεις και να ζήσεις τον έρωτά σου, μαζί με το παιδάκι σου -εμένα. Υπήρξα παιδάκι, υπήρξα και μωρουδέλι, φαίνεται καθαρά στη φωτογραφία, όπως υπήρξες κι εσύ νέα και δυνατή και όμορφη. Τώρα, ετοιμάζω το αγαπημένο σου κέϊκ. Σε καναδυό ωρίτσες θα έρθω στο παλιό μας μεγάλο σπίτι με τον κήπο, όπου ζεις πια μόνη πυργοδέσποινα ανάμεσα στα λουλούδια σου, να σου ευχηθώ:

Χρόνια πολλά μανούλα μου!

παρανοϊκή αντιστοιχία με οικονομικές προεκτάσεις...

Από τη μια βάζω το Βυζάντιο και τις Σταυροφορίες και από την άλλη την Ε.Ε. και τους πολέμους των ΗΠΑ. Ζυγίζω, και τα τάσια της ζυγαριάς ισορροπούν. Με δυο λόγια, αυτό που διαπιστώνω είναι ότι ο απώτερος στόχος των ΗΠΑ είναι η διάλυση της Ε.Ε. και οι "περιφερειακοί" πόλεμοι γίνονται βασισμένοι σε απλές σκακιστικές στρατηγικές.
_________________
1. Γιατί πριν (ή ταυτόχρονα έστω με) την οικονομική ένωση της Ευρώπης δεν έγινε η στρατιωτική-αμυντική; Ας θυμηθούμε ποιος αντέδρασε και ποιος ήταν υπέρ...
2. Το ότι ο πόλεμος θα έρθει στα μέρη μας είναι γεγονός. Η πρόβα έλαβε χώρα και πέτυχε με το πείραμα της Σερβίας..
3. Γιατί άραγε εξακολουθούμε να στηρίζουμε (ως Ε.Ε.) την εξουσιαστική και αφανιστική "πολιτική" μιας ξοφλημένης (οικονομικά) αυτοκρατορίας;

ψυχικές μεταλλάξεις

Σκέφτομαι ότι ο στόχος της (κάθε) εξουσίας είναι η ψυχή, το πνεύμα. Αυτό πρέπει να μεταλλαχθεί. Αραγε η κατανάλωση μεταλλαγμένων τροφίμων οδηγεί συντομότερα στο ποθούμενο; Συμβαίνει και στον άνθρωπο ό,τι ακριβώς στις "τρελλές αγελάδες";

___________
ΣΗΜ. Το ποστ αφιερώνεται στο μεταλλαγμένο πλάσμα που αφίχθη σήμερα ως αστραπή -εν αιθρία..?

Α! για τούτο υπήρχε πρόβλημα στον αγαπητό Blogger...

Scheduled outage at 4PM PDT. Learn more.

Blogger Status

Monday, April 24, 2006

Blogger.com will be down on April 24 2006 from 4 pm PDT to 4:45 pm PDT due to planned maintenance. We’re sorry about the one-two unplanned/planned outage punch today, but we need to do some database maintenance. You will still be able to view your blogs during the outage. Be assured that when Blogger.com comes back, it will be shinier and happier than ever.
Posted by Pete at 11:32 PDT

All publishing is broken right now. We’re working on fixing it.

Update, 10:15AM: We have Blog*Spot publishing working again. External publishing coming soon.

Update, 10:41AM: External publishing is working again as well. Plus users, we haven't forgotten about you.

Update, 10:50AM: Everything sorted out now and working fine. Expect possible transient slownesses as we shore up some of the quick fixes that we had to make.
Posted by Pete at 09:42 PDT

διάφορα απλά αναμνηστικά και άλλα

Το μήνυμα-κάλεσμα-κραυγή-γνωστοποίηση του Art Attack μου θύμισε μια παλιά ιστορία. Συνέβη στο Ρόττερνταμ, δεκαετία '70, όπου ήταν αρόδου το γκαζάδικο όπου ήταν μπαρκαρισμένος ο αγαπημένος μου αδελφός ως τζόβεννο. Ηταν η μέρα των γενεθλίων του -έκλεινε τα 25- και ήτανε μεν μόνος, αλλά αποφασισμένος να τα γιορτάσει. Βγήκε στην πόλη, μπήκε σ' ένα ζαχαροπλαστείο, παράγγειλε μια τούρτα, άναψε και τα κεράκια και τα φύσηξε! Για πότε μαζεύτηκε τόσος κόσμος γύρω του, κιθάρες, τραγούδια, κλπ, ούτε που το κατάλαβε -όπως μου έγραψε στο τρυφερό του γράμμα. «Πέρασα τα ωραιότερα γενέθλια, μην ανησυχείς για μένα» έτσι έκλεινε το γράμμα του. Οχι, δεν ανησυχούσα για σένα. Είχες ένα μοναδικό χάρισμα να έλκεις ανθρώπους, να μη περνάς απαρατήρητος. Ισως τα βάρη που φορτωνόσουν ανέκαθεν να ήταν αυτά που σε τραβήξανε κάτω.. ή απάνω..;

Κάποιο άλλο μήνυμα, που το διάβασα εδώ, μου θύμισε μια γυναίκα με διάσημο όνομα. Τόσο διάσημο, που έχει γίνει δρόμος κιόλας και αρκετά κεντρικός -περνούν και λεωφορεία από εκεί. Είχε δοθεί στο δρόμο εξαιτίας της ύπαρξης του σπιτιού του εκλεκτού προγόνου της. Πριν πολλά χρόνια, το σπίτι δόθηκε για αντιπαροχή. Εμαθα προσφάτως ότι πούλησε και το μεγάλο διαμέρισμα που είχε αποκτήσει. Το πούλησε για να συνεχίσει να ζει με τις ανέσεις όπου ήταν μαθημένη και τις οποίες δεν κάλυπτε η πενιχρή της σύνταξη. Μη φανταστεί κανείς υπερβολικές απαιτήσεις, μερικά βιβλία, ένα θέατρο αραιά και που, και διατήρηση των κοινωνικών της συναναστροφών. Παιδιά δεν απέκτησε, προτίμησε να ζήσει μόνη παρά να συνεχίσει έναν αποτυχημένο γάμο. Κυρία με τα όλα της, μπήκε ήδη περήφανα στην ένατη δεκαετία μιας ενδιαφέρουσας ζωής.

Τώρα που ανέφερα τα παιδιά, υπάρχουν πολλοί λόγοι για να αποκτήσει κάποιος παιδιά και άλλοι τόσοι ακριβώς για να μην αποκτήσει. Τα δικά μου, αποφάσισα να τα αποκτήσω όταν είχα εκπληρώσει τα (πιο πολλά) καθήκοντα προς τον εαυτό μου. Δεν μου έμεναν απωθημένες επιθυμίες σχετικά με την καριέρα και το κορμί μου, είχα μια σχετική οικονομική άνεση και ένα καλό σύντροφο. Στην πορεία μερικά άλλαξαν, π.χ. η οικονομική άνεση ανεβοκατέβαινε -όπως κάνει μέχρι σήμερα!- και ο καλός σύντροφος έκοψε ρόδα μυρωμένα! Αυτά τα γεγονότα όμως, αντί να μου δημιουργήσουν προβλήματα, βοήθησαν στο να αναπτυχθεί ένας ιδιαίτερα γερός σύνδεσμος με τα παιδιά μου. Μεγάλωσα (ξανά) μαζί τους, μοιραζόμαστε πολλά πράγματα, αγαπιόμαστε. Χαίρομαι για τις ιδέες τους, συζητούμε πολύ και για πολλά, ζούμε διαφορετικά και σε διαφορετικούς τόπους.

Δυστυχώς, είμαι και 'γώ παιδί. Λέω "δυστυχώς" επειδή... Αυτό όμως είναι μεγάλο θέμα και χρειάζεται ένα ολόκληρο ποστ δικό του!

"φάτε, φάτε. όσο μπορούτε!"

Αθάνατε Βασίλη Αυλωνίτη!

Με δέκα μασέλες ξεσκίζονται τα αμνοερίφια σήμερα..

αλλά βρήκα μονάχα... τρεις!;-)

...ας είναι και καφετί!;-)

XRISTOS ANESTH - XRONIA POLLA ME KAFETI KALO SE SENA KAI THN OIKOGENEIA SOY...

Αυτό το μήνυμα έλαβα πριν από λίγο. Τι να κάνουμε; Αν είναι καλό, ε, ας είναι και καφετί!;-)

ΦΤΟΥ! κι αυτό ειπώθηκε!!!

«Αυτά που απεχθάνομαι είναι απλά: απεχθάνομαι την ανοησία, την καταπίεση, το έγκλημα, την σκληρότητα, και την απαλή μουσική»

Vladimir Nabokov

από το flytoistros.com

ΦΤΟΥ! κι αυτό ειπώθηκε!!!

πώς κρατιέται ξυπνητό το μυαλό

Αρχινά το λοιπόν
ο χορός των λιπών
οβελίας, κρασί, κοκορέτσι

δάκρυ, γέλιο, φυγή
να μικραίνει η πληγή
να μη μείνει αυγό στο κοτέτσι!

________________
Το μυαλό, όταν αμφισβητεί και παραποιεί παίζοντας, κρατιέται ξυπνητό.

Το Μέλλον και πώς να το... αποφεύγουμε!

Ο άνθρωπος, λένε, -και μάλλον έχουν δίκιο όσοι το λένε- είναι το μοναδικό πλάσμα που έχει γνώση ότι έχει ημερομηνία λήξης. Γνωρίζει πως η διάρκεια της παραμονής του στον πλανήτη, σε αυτή την κατάσταση με τα συγκεκριμμένα χαρακτηριστικά, η οποία ονομάζεται Ζωή, είναι περιορισμένη. Εχει όρια, των οποίων το εύρος αγνοεί, και αυτό του δημιουργεί φόβο. Ετσι, προσπαθεί να προσδιορίσει το "αύριο" και το "μετά" με διάφορους τρόπους, αντί να συγκεντρώσει τις προσπάθειές του στο "σήμερα", το οποίο του είναι σχετικά γνωστό, ώστε να το διαβαίνει καλύτερα.

Αυτό το φόβο του πεπερασμένου, το φόβο της αυριανής ανυπαρξίας, εκμεταλλεύονται ανά τους αιώνες όλοι όσοι θέλουν να ελέγχουν τη δύναμη του ανθρώπου, οι διάφοροι εξουσιαστές του δηλαδή. Οι βασιλιάδες παλιότερα, οι άρχοντες γενικά, οι πολιτικοί ηγέτες, οι θρησκείες, οι αστρολόγοι, οι μάγοι, κλπ κλπ, χρησιμοποιούν το φόβο ως μέσο επιβολής αξιών, συχνά αντίθετων προς τη δημιουργικότητα του ανθρώπινου πνεύματος, πατώντας ακριβώς πάνω στην αντίληψη της ύπαρξης της ψυχής.

Αν αφαιρέσουμε αυτή την αντίληψη, αν ενστερνιστούμε ότι η ενεργειακή δύναμη του ανθρώπου είναι δικό του βιολογικό κομμάτι, που ανήκει στο δικό του εγκέφαλο δηλαδή, παύουν αυτομάτως οι κάθε είδους φόβοι να τον απειλούν. Μένει να αιωρείται το ερώτημα ποιος είναι ο κατασκευαστής των πάντων -και του ανθρώπου- και αυτό μπορεί να απαντηθεί ως εξής: Ολοι οι άνθρωποι μαζί με όλα τα πλάσματα, απο το μεγαλύτερο μέχρι το μικρότερο, περιλαμβάνοντας το σύνολο της ύλης γνωστής και άγνωστης μέχρι τώρα, αποτελούν ένα αδιάσπαστο Σύνολο, το οποίο μπορεί να αποκαλείται όπως θέλουμε, ακόμα και Θεός, αν έχουμε αυτή την ανάγκη.

Με τρομάζει η θανατολαγνική τάση που αναπτύσσεται στις διάφορες θρησκείες, ιδιαίτερα στο χριστιανισμό που τον διδάχτηκα. Ολοι οι καταναγκασμοί και τα σκληρά "πρέπει" διαμορφώνουν επί σειρά αιώνων γενιές ανθρώπων υποταγμένων στις διάφορες εξουσίες, διδάσκουν τον άνθρωπο να αντλεί δύναμη (οξύμωρο, αλλά έτσι είναι) απο την υποταγή του. Οπως ο δημόσιος υπάλληλος υποτάσσεται για να έχει ασφάλεια στο μέλλον, όταν θα πάψει να παρέχει το δυναμικό του στο κράτος, έτσι και ο άνθρωπος που αποζητά την εξουσία της θρησκείας υποτάσσεται σε αυτή ώστε να έχει ασφάλεια στο μέλλον, μετά θάνατο δηλαδή, κάτι που παρέχεται από τις περισσότερες θρησκείες επαρκώς! Αυτό είναι το μεγάλο ατού του χριστιανισμού, η υπόσχεση για ζωή αιώνια. Αυτή είναι η μεγάλη παγίδα που ανατρέπει τη διδασκαλία περί αγάπης και αλληλοφροντίδας σε "ό,τι φάμε, ό,τι πιούμε" μια και αφήνει εντέχνως το παραθυράκι της μετάνοιας, έστω και την τελευταία στιγμή.

Τι να το κάνω που ο κ. Μπους.. π.χ. λέμε τώρα.. θα μετανοήσει αφού θα έχει φέρει τόσο μεγάλη καταστροφή στον πλανήτη; Αφού θα έχει σπείρει το θάνατο αντί της χαράς, την οποία θα μπορούσε να παρέχει με τη δύναμη που του δίνουν, όχι τόσο η εξουσία που κατέχει, όσο οι εξουσιαζόμενοι.. όλοι εκείνοι που επιθυμούν να εξουσιάζονται δηλαδή. Οξύμωρο και εδώ: Ο αδύναμος παρέχει, δωρεάν και ασυζητητί και με πίστη μάλιστα, την ενέργεια του εγκεφάλου του σε εκείνον ακριβώς που τη χρησιμοποιεί εναντίον του, στον εξουσιαστή του, είτε είναι αυτός πολιτικός είτε θρησκευτικός ηγέτης. Κοντά στα ξερά καίγονται και τα χλωρά, όπως λέει η παροιμία, πάμε λοιπόν όλοι ως αμνοί επί σφαγήν. Με μοναδικό όπλο την περιφρούρηση της ατομικότητάς του ο καθένας. Ο κόσμος αλλάζει μεν, αλλά αλλάζει από το μέσα μας. Από την αμφισβήτηση και την διαρκή πολύπλευρη ενημέρωση.

Κατά τα λοιπά... ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ!

Πονάει πολύ αυτό το Πάσχα - Επιτάφιος

Καταφθάνει καλπάζοντας, σε λίγες ώρες θα βρεθούμε αντιμέτωποι. Το Πάσχα και'γώ. Σκατά. Φρίκη, να το πω πιο κομψά. Η γιορτή αυτή που υπήρξε γιορτή για πολλά συνεχή χρόνια, αποτελεί εφιάλτη από το 2000 και μετά. Για μένα, ε. Ημέρα μνήμης και θλίψης, και πώς θα περάσει. Θα δούμε. Θα ξέρω ότι σίγουρα κάποιοι περνούν καλά και θα προσπαθήσω να χαίρομαι για κείνους. Μπορεί να το ρίξω στο διάβασμα, μπορεί να ζωγραφίσω κάτι, πιθανότατα να το ρίξω στον ύπνο. Θα δείξει. Παίζει και το να πάω σε φίλους, ίσως το αποφασίσω. Τελευταία στιγμή και ΑΝ. Ιδωμεν.

Σήμερα το βράδυ, Επιτάφιος στο Α' Νεκροταφείο. Ηχεί υπέροχα η μπάντα -ποια μπάντα είναι δεν ξέρω. Ψέλνεται το "Ω, γλυκύ μου Εαρ" που μου αρέσει. Είναι ένας Επιτάφιος χαρούμενος σχεδόν, στο φυσικό του τόπο. Χωρίς πολλές φανφάρες. Ο Επιτάφιος αυτός βγαίνει νωρίς, πριν από τους άλλους, μόλις δύσει ο ήλιος. Θα πάω από τις 7:00 να είμαι σίγουρη. Η μικρή θα πάει στο Λυκαβηττό, στον Αγιο Ισίδωρο, με την παρέα της. Κάθε γενιά με τις προτιμήσεις της. Καλά είναι και κει, αλλά ξεποδάριασμα (για μένα) όλ' αυτά τα σκαλιά.

Παλιά, όταν είμαστε παιδιά, πηγαίναμε πρώτα σε αυτόν του Α' Νεκροταφείου. Τ' αγόρια κάνανε τσιγάρο στον τάφο των παπούδων και λέγαμε ανέκδοτα πιστεύοντας πως τους δίνουμε χαρά, είχαμε μια παράξενη οικειότητα με τους αγαπημένους μας νεκρούς. Μετά προλαβαίναμε καναδυοτρείς Επιτάφιους ακόμα. Υστερα, την κάναμε για ένα ταβερνείο πίσω απο το Ιπποκράτειο -το μόνο ανοιχτό σε όλη την Αθήνα- και πλακωνόμαστε στα σουβλάκια, μπριζόλες, κλπ αμαρτωλά, μετά απο συνεπή νηστεία καθόλη τη διάρκεια της μεγαλοβδομάδας, ένεκα οι μαμάδες και οι γιαγιάδες. Δεν είμαι καλή μαμά. Δεν ανάγκασα τα παιδιά μου να νηστέψουν. Αλλωστε, κάνουν δίαιτα -όχι πείνας, απλώς υγιεινή διατροφή. Δερματάκι σιντεφένιο. Οικογενειακό μας. Αμέ!

Αχ, γιατί να χαθείς έτσι άδοξα; Γιατί να μην υπάρχει Ανάσταση για όλους;

Ψέμματα. Ολα ψεύτικα. Τάισμα για το Φόβο. Δε θέλω να φοβάμαι τίποτα. Αμήν.

αγκαλίτσες και φιλάκια - ΠΡΩΤΗ ΑΝΤΑΠΟΚΡΙΣΗ ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΡΤΙ

Εφυγα στις τρεις περίπου παραζαλισμένη εντελώς. Βρήκα εύκολα ταξί και επέστρεψα στο σπίτι, όπου ο υπολογιστής μου τελούσε υπό κατάληψη, έτσι έπεσα κατευθείαν για ύπνο. Αφού έλυσα καναδυό SU DO KU και η καταληψίας πήγε να κοιμηθεί, αντιλήφθηκα ότι οι πατούσες μου καίγανε, ο λαιμός μου έκαιγε κι αυτός.. μια φλεγόμενη βάτος ήμουν με δυο λόγια. Σηκώθηκα λοιπόν και έβαλα μια ζεστή σοκολάτα να πιω, και να γράψω τις νωπές μου εντυπώσεις απο το πάρτι πριν μπαγιατέψουν.

Σημειωτέον ότι οι εντυπώσεις μου αφορούν το διάστημα από 19/4/2006, ώρα 11:00 μέχρι 20/4/2006, ώρα 3:00 και ό,τι συνέβη μετά τις 3:00 δεν μπορώ να το γνωρίζω.

ΤΟ ΠΑΡΤΙ ΗΤΑΝ ΥΠΕΡΟΧΗ ΕΜΠΕΙΡΙΑ!!!

Κοιταχτήκαμε, αγγιχτήκαμε, ανταλλάξαμε δυο τρία λογάκια, αλληλοθαυμαστήκαμε, σε μερικές περιπτώσεις κόντεψα να πέσω ξερή στο πάτωμα, σε άλλες κόντεψαν άλλοι να πέσουν επίσης ξεροί στο πάτωμα, η μουσική ήταν τέλεια και στο καραφούλ, με μια κουβέντα "είμαστε μια ωραία ατμόσφαιρα"! Ενα ποτό ήπια μονάχα, μια μαργαρίτα, στο ξεκίνημα, για να πάρω μπρος -όπως ρίχνουμε βενζίνη στο ρεζερβουάρ, οπότε, η αντίληψή μου δεν ήταν παραίσθηση.

Αυτό που ένοιωσα και που -νομίζω- είναι δύσκολο να επαναληφθεί, είναι μια ενότητα, κάτι τι το μαγικό, σα να αποτελούσαμε όλοι μαζί ένα μεγάλο μυαλό, έναν εγκέφαλο γιγάντιο. Μετά την πρώτη ώρα περίπου, άρχισαν να σχηματίζονται πηγαδάκια. Υπήρξα μέλος σε διάφορα, δεν έμεινα "πηγαδιασμένη" κάπου σταθερά για πολλή ώρα, έκανα και τις βόλτες μου, παρά το στριμωξίδι -καρφίτσα δεν έπεφτε- και γνώρισα (τρόπος του λέγειν "γνώρισα" γιατί πιο καλά γνώριζα ήδη απο τα κείμενα) από κοντά (είδα δλδ τις φατσούλες τους) πολλούς συναδέλφους και συναγωνιστές. Φυσικά, χόρεψα. Χορός γεροντικός, ένα απλό σούρτα φέρτα, κρίνοντας από τους χορούς που έρριχνα πριν ακόμα και δέκα χρόνια. Πάντως κίνησα αρκετά τα πέλματά μου!

Ομορφα μάτια, βλέμματα γελαστά, χαμόγελα ατελείωτα. Μου άρεσε πολύ. Κάποιοι είπαν να ξαναγίνει αλλά σε ταβέρνα για να μπορέσουμε να μιλήσουμε κιόλας. Καλή ιδέα, αλλά η ταβέρνα έχει καρέκλες και τραπέζια και θα είναι δύσκολο να μιλάς με τον απέναντι σε δέκα μέτρα απόσταση.

Δεν θέλω να γράψω ξεχωριστά για το κάθε φυλλαράκι αυτού του εκπληκτικού άνθους, του οποίου έλαχε να είμαι και'γώ τμήμα, επειδή θα στενοχωρηθώ πολύ αν κάνω κάποια παράλειψη. Αλλωστε, ξέρουν οι ίδιοι για ποιους θα έλεγα. Ολους όσοι αγκάλιασα και με αγκάλιασαν, γνωρίζουν και από κοντά πια πόσο τους εκτιμώ ως ψυχούλες.

Ψυχούλες μου σας αγαπώ πολύ!:-)

Α! Ενα τεράστιο συγχαρητήρια στους διοργανωτές, μαζί με ένα ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ γι αυτή την υπαρξιακή ευκαιρία -την αξίζουν!!!

party bloggers - παρτυ bloggers

Αναζήτησα στο google "party bloggers" και έδωσε 34.800.000 λήμματα! Αναζήτησα μετά "παρτυ bloggers" και έδωσε 303 λήμματα. Ενημερώνω λοιπόν και από εδώ ότι το πάρτυ θα γίνει αύριο Τετάρτη, ώρα βραδινή και απροσδιόριστη (υποθέτω μετά τις 10:00) στο Barrio, Κεραμεικού 53, Μεταξουργείο, Αθήνα, τηλ. 6936 125912.

Λίγο αργότερα, θα κοιτάξω αν ανέβηκαν τα λήμματα και πόσο!

Πρόταση: Να ανεβάσουμε μια συγκεκριμμένη μέρα κάτι για ένα συγκεκριμμένο γεγονός όλοι μαζί, π.χ. "πλατεία Αριστοτέλους".. ή "ανεργία".. ή "βίτσια".. ή "greek dance" ή ό,τιδήποτε...

Επιχείρηση: ΚΑΙΣΑΡΙΚΗ

Διάβασα πριν από λίγο στο blog του Darthiir the Abban τη φράση «..ευχαρίστως πετσόκοβα μερικούς από αυτούς που κόβουν τσάμπα και βερεσέ τα σώματα των γυναικών..» αναφερόμενος στους γυναικολόγους που συνιστούν (και επιμένουν για) καισαρική επέμβαση σε γυναίκες εγκύους, και θέλω να καταθέσω τη δική μου εμπειρία:

Πριν από πολλά χρόνια, έγκυος στη μεγάλη μου κόρη, επισκέφτηκα ένα γυναικολόγο άρτι αφιχθέντα εξ Αμερικής, κατά σύσταση φίλου μου γιατρού παθολόγου. Ιατρείο μέγκλα. Μέσα στα φώτα και τα χλιδάτα έπιπλα και τα περιοδικά -για γυναίκες. (παρένθεση: συγχίζομαι με τα σεξιστικά περιοδικά. Τι θα πει "για γυναίκες" ή "για άντρες"; κλείνει η παρένθεση)

Ενώ είχα κλείσει ραντεβού πριν καμμιά βδομάδα, πολυάσχολος γαρ, με δέχτηκε ο γιατρός μετά από μια ώρα περίπου, πάνω που σκεφτόμουν να την κάνω... «Περάστε» μου είπε και, κατά τη διάρκεια της εξέτασης, έβγαζε κάτι περίεργους συριγμούς του τύπου "εχμμ.." "σσσσσ..." "τς τς τς" και του λόγου μου, ξαπλωμένη και αδύναμη όπως ήμουν, έβαζα στο νου μου τα χειρότερα.

Τέλειωσε η εξέταση, ντύθηκα, και καθήσαμε να μιλήσουμε. «Συμβαίνει τίποτα γιατρέ;» ρώτησα και μου απάντησε ότι δεν συμβαίνει κάτι τι το ανησυχητικό πέρα από το ότι υπάρχει ένα ινομύωμα στη μήτρα.. σε μέγεθος καρυδιού.. και όσο θα αναπτύσσεται το έμβρυο θα μεγαλώνει και αυτό.. μέχρι να γεννήσω μπορεί να φτάσει και σε μέγεθος πεπονιού.. και μπορεί να επιφέρει βλάβες στο έμβρυο.. αλλά να μην ανησυχώ επειδή και αυτό το έχει λύσει η επιστήμη με την καισαρική τομή.. και πως η καισαρική τομή κοστίζει τόσο.. αλλά τη δικαιολογούν τα ταμεία.. κλπ κλπ

Βγήκα σκέτο ράκος και γύρισα στο σπίτι με τα πόδια κλαίγοντας με λυγμούς και αναφυλλητά. Ναι, βάδιζα στα πεζοδρόμια εντελώς σα χαμένη. Εφτασα σπίτι, ήμουνα μόνη, το ταίρι μου υπηρετούσε την πατρίδα εκείνο τον καιρό, και έψαχνα να βρω τι θα κάνω. Ευτυχώς, το μυαλό μου παίρνει στροφές και ατάκα κι επί τόπου τηλεφώνησα στο γυναικολόγο της μάνας μου, ένα συμπαθητικό γιατρό μεγάλης ηλικίας -νάναι καλά η ψυχούλα του, μας άφησε χρόνους- που θα με δεχόταν αμέσως.

Ιατρείο σεμνό, με χαμηλό φωτισμό και αναπαυτικές πολυθρόνες, με βιβλία ποίησης και άλλα με αστείες ιστορίες -εκεί πρωτοδιάβασα για το Νόμο του Μέρφυ! Με εξέτασε χωρίς κανένα επιφώνημα και μετά καθήσαμε να μιλήσουμε. «Ολα καλά θα πάνε, μην ανησυχείτε» μου είπε πρώτος, αλλά η προηγούμενη εμπειρία μου δε με άφηνε να ησυχάσω. «Είστε σίγουρος γιατρέ; Δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα;» τον τσίγκλισα να εκφραστεί ανοιχτά.

Σήμερα που το θυμάμαι, είμαι βέβαιη ότι κάτι θα είχε καταλάβει γιατί απάντησε σε ερώτημα που δεν είχα θέσει: «Ενα μικρό ινομύωμα υπάρχει σαν κουκούτσι από λεμόνι και όσο θα αναπτύσσεται το έμβρυο αυτό θα μικραίνει σιγά σιγά μέχρι να εξαλειφθεί εντελώς.. δεν αποτελεί κανένα πρόβλημα»

Ρώτησα πόσο θα κοστίσει και μου είπε το ένα τέταρτο της τιμής του άλλου γιατρού με την καισαρική. Κανονίσαμε να τον επισκέπτομαι κάθε μήνα, μου είπε να προσέχω και να μη σηκώνω βάρη, και έφυγα απο το ιατρείο του ελαφριά σαν πουλάκι! Είχα άδικο;

Την άλλη μέρα τηλεφώνησα στο φίλο μου τον παθολόγο, που μου είχε συστήσει το νέο γιατρό εξ Αμερικής, και του διηγήθηκα τα καθέκαστα. Μου ζήτησε συγγνώμη, δικαιολογήθηκε ότι μια πελάτισσά του τον είχε συστήσει με τα καλύτερα λόγια και με διαβεβαίωσε ότι δεν πρόκειται να ξανασυστήσει πουθενά κάποιον που δε θα γνώριζε και ο ίδιος.

Το πώς γεννήθηκε η μεγάλη μου κόρη είναι... άλλο ανέκδοτο!

το πάρτι της Τετάρτης με προβληματίζει...

να πάω να μη πάω.. να πάω να μη πάω.. να πάω να μη πάω.. να πάω να μη πάω.. να πάω να μη πάω.. να πάω να μη πάω.. να πάω να μη πάω.. να πάω να μη πάω.. να πάω να μη πάω.. να πάω να μη πάω.. να πάω να μη πάω.. να πάω να μη πάω.. να πάω να μη πάω.. να πάω να μη πάω.. να πάω να μη πάω.. να πάω να μη πάω.. να πάω να μη πάω.. να πάω να μη πάω.. να πάω να μη πάω.. να πάω να μη πάω.. να πάω να μη πάω.. να πάω να μη πάω.. να πάω να μη πάω.. να πάω να μη πάω.. να πάω να μη πάω.. να πάω να μη πάω.. να πάω να μη πάω.. να πάω να μη πάω.. να πάω να μη πάω.. να πάω να μη πάω.. να πάω να μη πάω.. να πάω να μη πάω.. να πάω να μη πάω.. να πάω να μη πάω.. να πάω να μη πάω.. να πάω να μη πάω.. να πάω να μη πάω.. να πάω να μη πάω..


φέρτε μου κι άλλες μαργαρίτες!!!!

Το βιβλίο του Larry Cool εν όψει! "ΤΟΝ ΚΑΝΕΝΑ ΘΑ ΤΟΝ ΦΑΩ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ!"

Μετά το μυθιστόρημά του "Αστρικές Συνουσίες" που κυκλοφόρησε το 2000 από τίς εκδόσεις "Μοντέρνοι Καιροί" δεν είχε την τύχη που του άξιζε, δεδομένου ότι αφαιρέθηκε ένα ολόκληρο κεφάλαιο και η γλώσσα του κειμένου δεν αποδόθηκε ορθώς. Πριν από λίγο έμαθα μου ότι σύντομα θα κυκλοφορήσει το νέο μυθιστόρημά του και ενημερώνω πάραυτα!

Καλή Επιτυχία Λάρρυ!:-)



Ιδού η ενημερωτική ειδοποίηση απο τον ίδιο το δημιουργό:


Με μεγάλη χαρά σας ανακοινώνω ότι δύο φίλοι θα εκδώσουν τον Μάιο το μυθιστόρημά μου, με τίτλο:

ΤΟΝ ΚΑΝΕΝΑ ΘΑ ΤΟΝ ΦΑΩ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ!

Ούτιν εγώ πύματον έδομαι (Οδ.ι369)

Οι εκδοτικοί οίκοι,
MODERN TIMES - ΟΞΥ – ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗΣ – ΠΑΤΑΚΗΣ – ΚΕΔΡΟΣ – ΑΓΡΑ – ΩΚΕΑΝΙΔΑ – ΠΟΛΙΣ – ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑ – ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ – ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ – ΕΜΠΕΙΡΙΑ – SCRIPTA – ΨΥΧΟΓΙΟΣ – ΝΕΦΕΛΗ – ΛΙΒΑΝΗΣ – ΑΓΚΥΡΑ – ΕΣΤΙΑ – ΡΟΕΣ – ΚΟΧΛΙΑΣ – ΕΚΚΡΕΜΕΣ – ΑΠΟΠΕΙΡΑ – ΓΑΒΡΙΗΛΙΔΗΣ – ΤΟ ΡΟΔΑΚΙΟ – ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΗΣ – ΔΙΗΓΗΣΗ – ΜΙΝΩΑΣ – κ.α,
αρνήθηκαν να το εκδώσουν. Όπως χαρακτηριστικά έγραψε κάποιος απ' αυτούς, «αξίζει να εκδοθεί, αλλά δυστυχώς δεν μπορούμε να το εντάξουμε στο πρόγραμμά μας».

Το μυθιστόρημα, ΤΟΝ ΚΑΝΕΝΑ ΘΑ ΤΟΝ ΦΑΩ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ, είναι άγριο –και στη γλώσσα και στο περιεχόμενο. Δεν είναι κάποιο συμβατικό μυθιστόρημα που μπορουν να το βάλουν μέσα στη μηχανή του κιμά όπου σπρώχνουν την λογοτεχνία οι έμποροι του είδους για να βγάλουν χρήματα.

ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΠΕΡΙΕΧΌΜΕΝΟ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ

Ο Larry ξυπνά ένα πρωί και δεν θυμάται τίποτε. Ούτε καν τ' όνομά του. Είναι κυριολεκτικά, ο Κανένας!
Περιπλανώμενος σε μια άγνωστη, ζοφερή μητρόπολη και προσπαθώντας να βρει ποιος είναι και τί τού συμβαίνει, ανακαλύπτει μια προηγμένη τεχνολογικά –αλλά και εξαθλιωμένη- κοινωνία η οποία αντιμετωπίζει μια πρωτοφανή απειλή. Τα πράγματα και οι άνθρωποι χάνουν αιφνιδίως το βάρος τους και πετούν στο διάστημα. Για να μην διαλυθούν στο χάος κατασκευάζουν ένα απέραντο δίκτυο ασφαλείας που τους συγκρατεί καλύπτοντας ολόκληρο τον πλανήτη.

Ο Larry αναζητώντας ταυτότητα και νόημα μέσα σ' αυτόν τον παρανοϊκό κόσμο όπου κάθε ανθρώπινη αξία και βεβαιότητα συντρίβονται, παρασύρεται σ' έναν κυκεώνα από ιλαροτραγικές περιπέτειες με τρομοκράτες, επιθεωρητές ασφαλείας, εικονικά όντα, κλπ.
Στο τέλος, και καθώς η μητρόπολη διαλύεται, ανακαλύπτει πως ό,τι έζησε –δηλ. ο ζοφερός τεχνολογικός κόσμος και οι περιπέτειές του μέσα σ' αυτόν- ήταν ένας μύθος του ίδιου του τού μυαλού. Αφού λοιπόν όλα είναι μια διήγηση, ο Larry αναζητεί και βρίσκει την πρώτη εκείνη λέξη με την οποία θ' αρχίσει η ιστορία ενός άλλου –πιο φωτεινού αυτή τη φορά- κόσμου.

ΜΙΑ ΠΑΡΑΓΡΑΦΟΣ ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ

Κατά τας επομένας ώρας περιεπλανώμην ασκόπως υπό βροχής, ανέστιος, αποτεθαρρημένος, ρυπαρός τε και πεινών, σκοντάπτων ως προς τους πόδας παραπαίων ως προς τας φρένας. Οπίσω μου ο κύων εγρύλλιζεν ανήσυχος δεικνύων τους οδόντας του προς αοράτους εχθρούς. Δις ή τρις εστράφην, αλλ' ουδένα ιδών εξηκολούθησα την μοναχικήν μου πορείαν.
Αφνιδίως ησθάνθην να εγκαταλείπω το πεζοδρόμιον, να χάνω την επαφήν μετά του εδάφους, αιθεραβατών έκπληκτος, ανερχόμενος άφωνος, υψούμενος άνευ βάρους! Ο κύων υλάκτησεν αγρίως και πηδήξας εδάγκασεν τον αριστερόν μου πόδα εμπήξας τους κυνόδοντας του εντός του γαστροκνημίου μου με προφανή σκοπόν όπως σταματήση την ανοδικήν μου πορείαν.
Όντως! Το βάρος του ζώου εξισορροπούν την άνωσιν ανέκοψεν την ανύψωσιν εις τρόπον ώστε άνθρωπος και κύων ευρέθημεν ενάεροι έν περίπου μέτρον υπέρ της επιφανείας τού εδάφους παρασυρόμενοι οριζοντίως υπό του παγερού ανέμου προσκρούοντες επί προσόψεων και πινακίδων.

Ησθανόμην τους κοπτερούς κυνόδοντας να σχίζωσιν βραδέως κι οδυνηρώς την σάρκαν μου, εκβάλλων διάτορον κραυγήν πόνου, έως ότου ο δήκτης κύων απεχωρίσθη του ποδός μου πέσας επί του εδάφους, ενώ εγώ ηκολούθουν ανιούσαν τροχιάν, κινών σπασμωδικώς χείρας τε και πόδας.
Εναεριζόμενος, μεταρσιούμενος, την των στιγμών υστάτην, ενεπλάκην εν τω εκ σχοινίων πλέγματι, ακινητοποιηθείς εις μέγα ύψος ως παγιδευθέν έντομον εντός τεραστίου ιστού αράχνης. Έτρεμον εκ του ψύχους, έφριττον υπό του τρόμου!

Τότε ο υετός έπαυσεν επ' ολίγον, και εν τω ανοίγματι τ' ουρανού ενεφανίσθη ο αργυρούς δίσκος της σελήνης πλέων γαλήνιος κι ατάραχος εν μέσω τρικυμίας μελανών νεφών άτινα εφέροντο ταχέως υπό ισχυρών ανέμων. Καλυπτομένη υπό ομβροφόρων νεφελών και πάλιν εμφανιζομένη η μεγαλοπρεπής σελάνα, προσέδιδεν εις το εξωπραγματικόν Λονδίνον μεταλλικάς αποχρώσεις, ενώ αι άπειροι κρεμάμεναι εκ του ιστού σταγόνες εξέπεμπον gris argent και gris perle λάμψεις.
Μετέωρος, συνειλημμένος υπό της σαγήνης εντός τρομακτικής θαλάσσης, εκοίταζον εκστατικός τ' ανεξιχνίαστα σημεία των θεών, ενώ την ζοφεράν ποιητικότητα των στιγμών επέτεινον αι φθάνουσαι έως της πανσελήνου θρηνητικαί ουρανομήκεις ωρυγαί τού εις μέγα βάθος κάτωθεν ευρισκομένου κυνός.

Μ' εμπεπηγμένους όνυχας κι οδόντας εντός των βεβρεγμένων σχοινίων συνεκρατούμην έντρομος κι ασάλευτος πασχίζων ν' αντέξω και να μην αποκοιμηθώ. Τότε είδα διερχόμενον βραδέως προ της αργυράς πανσελήνου σκιάγραμμα –κ. σιλουέτα- τεραστίου αεροπλοίου τύπου τζέππελιν, γεγονός το οποίον απέδωσα εις πλαναισθησίαν λόγω εξαντλήσεως, και προβλέπων ότι αι δινάμεις μου θα μ' εγκατέλειπον οσονούπω, προσεδέθην δια λόγους ασφαλείας εις το πλέγμα δια του λαιμοδέτου και της ζώνης της περισκελίδος.
Βαθμιαίως το βάρος μου επανήλθεν και έρπων επί του ολίσθηρού πλέγματος ηύρον πρότονον σχοινίον τη βοηθεία του οποίου κατερριχήθην έως του εδάφους προσγειωθείς εις ερημικήν τοποθεσίαν. Συρθείς δε δια των τελευταίων μου δυνάμεων υποκάτω γεφύρας αρτηρίας οδού ελιποθύμησα μεταξύ εφθαρμένων επισώτρων και κατεστραμμένων αυτοκινήτων

(συνεχίζεται)

Χρόνια Πολλά Λαζαράκο!:-)

.

Να τον χαίρεσαι Chrisa μας το γατούλη σου!

Του εύχομαι ένα περίπατο σ' ένα πανώριο δάσος κάπου στην Ηπειρο...

...παρέα με ένα χαμογελαστό φιλαράκι...

...και του στέλνω δυο ρόδια γεμάτα ευχούλες!

______________________
ΣΗΜ. Τα ρόδια είναι ακουαρέλλα της ζωγράφου Μερόπης Πρέκα

Οταν ζούμε στην κριτική...

Οταν «κρίνουμε, συγκρίνουμε, προτιμούμε, απορρίπτουμε», ζούμε στην «κριτική». Οταν ζούμε στην κριτική, ζούμε στο σκοτάδι. Ζούμε στο εσωτερικό σκοτάδι. Ενώ έχουμε την ψευδαίσθηση ότι βλέπουμε πιο καθαρά, πιο αντικειμενικά, στην πραγματικότητα έχουμε τυφλωθεί.
Οποιος ζει στην κριτική, δεν έχει εμπιστοσύνη πρώτα στον εαυτό του κι ύστερα στους άλλους. Οποιος δεν έχει εμπιστοσύνη, δεν έχει γνώση, ουσιαστική γνώση. Οποιος δεν έχει γνώση, δεν έχει πίστη. Οποιος δεν έχει πίστη, ζει σε καθημερινή αγωνία. Αυτός ο άνθρωπος είναι απελπισμένος.
Οποιος καρπός έχει ρίζα του την κριτική, είναι δηλητηριαμένος.
Πρέπει να τον αρνηθούμε. Οταν σας αγαπώ εσάς, γιατί έχω κρίνει, συγκρίνει, προτιμήσει κι απορίψει κάποιον ή κάποιους άλλους, δεν σας αγαπώ. Είναι ακριβώς το ίδιο με το να σας έχω απορρίψει εσάς, γιατί αγαπώ κάποιον ή κάποιους άλλους.

(...)

Μα όλ' αυτά τα δηλητηριασμένα φρούτα που ανήκουν περισότερο στο δικό μας δυτικό πολιτισμό, όσο κι αν μείνουν πίσω μας, ξανάρχονται σαν «επιδημίες». Κάθε φορά που θα ζήσουμε μια αλλαγή, κάθε φορά που θα γίνει μια αλλαγή δίπλα μας, γύρω μας, νιώθουμε απειλημένοι κι η κριτική αναβλύζει απο τις ιστορικές μας ρίζες. Και μιλώ για τις ιστορικές ρίζες του ανθρώπου, γιατί η «απόρριψη» σαν πράξη και σαν συναίσθημα είναι αποκλειστική ανθρώπινη κατασκευή. Ανήκει στις ρίζες της ιστορίας του είδους μας και όχι στις ρίζες της φύσης του ανθρώπου.
Δεν είναι κοσμικός νόμος, αλλά ιστορική κατασκευή.

(...)

Δεν αρνιόμαστε την «κριτική» με μια «αντίθετη κριτική»

__________________________
..μερικές γραμμές του ανθρωπολόγου Κ. Φωτεινού.

«το μπουκάλι πίνουμε ή το κρασί;»

Καίριο ερώτημα. Επιχειρώ να απαντήσω:

Οταν γνωρίζουμε το κρασί, δεν μας ξεγελά το μπουκάλι.
Οταν δεν γνωρίζουμε το κρασί, το αναγνωρίζουμε απο το μπουκάλι.
Οταν αρεσκόμαστε να πίνουμε γενικώς, δεν μας ενδιαφέρει καν τι θα πιούμε και απο ποιό μπουκάλι.

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ για εκδήλωση στο Βόλο

Τη Δευτέρα 15 ΜΑΪΟΥ ΚΑΙ ΩΡΑ 7.ΟΟμμ. το 10ο Γυμνάσιο Βόλου σας προσκαλεί στην παρουσίαση των πολιτιστικών και των προγραμμάτων Αγωγής Υγείας που πραγματοποιήθηκαν κατά τη διάρκεια της σχολικής χρονιάς 2005-2006.

Οι εκδηλώσεις ξεκινούν με την παρουσίαση του προγράμματος Αγωγής Υγείας με θέμα: ΄Ατομα με αναπηρία και λογοτεχνία. Οι μαθητές θα παίξουν ποδόσφαιρο με τυφλά παιδιά από τη Σχολή Τυφλών Θεσσαλονίκης, θα αποδώσουν στα δυο τυφλά παιδιά γράμμα που οι ίδιοι οι μαθητές έγραψαν σε BRAILLE

Οι τυφλοί προσκεκλημένοι μας θα απαντήσουν σε ερωτήσεις μαθητών και θα τους παρουσιάσουν συσκευές που έχουν φτιαχτεί για την εξυπηρέτηση ατόμων με ολική ή μερική απώλεια όρασης

Η παρουσία σας θα μας δώσει μεγάλη χαρά,

Οι μαθητές του Β2 του 10ου Γυμνασίου Βόλου
Υπεύθυνος καθηγητής: Διονύσης Λεϊμονής

Δήμος Αθηναίων = ένα σκαλοπάτι για το/τη Δήμαρχο

Λαέ των Αθηνών ακούς; Σε λίγο θα σε φωνάξουνε να ψηφίσεις, για τούτο πρόσεξε καλά ποιο χαρτάκι θα ρίξεις στη κάλπη. Τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο από ένα σκαλοπάτι για ανέλιξη σε ανώτερα (?) πατώματα είναι η θέση του Δημάρχου των Αθηναίων. Αυτού του ίδιου που προΐσταται όλων των Δημάρχων της χώρας μας. Αυτού του οποίου οι πράξεις αποτελούν οδηγό για τους υπόλοιπους Δημάρχους. Αυτού που δηλώνει ότι θα εξαντλήσει την τετραετία και μόλις του σφυρίξουν τρέχει. Το κομματικό συμφέρον, το συμφέρον του τόπου, διάφορα συμφέροντα... καταργούν την ψήφο σου κοσμάκη μου.

Εδώ και πολλά χρόνια το βλέπουμε να συμβαίνει, όποιος κι αν είναι Δήμαρχος, όπου και αν ανήκει. Πού ανήκει ο Δήμαρχος; Νόμιζα πως πρόκειται περί τοπικού άρχοντα και όχι περί κυβερνητικού στελέχους. Πρόχειρα θυμάμαι: Μπέης, Αβραμόπουλος, Μπακογιάννη.

Ψηφίζω αλλού, δεν με αφορά το θέμα, με αφορά το μέλλον του θεματοφύλακα.

Arxedia MEDIA: Εννέα Των Ράβδων

Arxedia MEDIA: Εννέα Των Ράβδων: "το θάρρος είναι μονάδα μέτρησης του χρόνου."

Η θέση του καλλιτέχνη στον κόσμο

«Προκειμένου να καταφέρει ο καλλιτέχνης να εκφράσει τον κόσμο, πρέπει πρώτ' απ' όλα να βρίσκεται ο ίδιος μέσα στον κόσμο, ως καταπιεστής ή καταπιεσμένος, ως παραιτημένος ή επαναστάτης, ως άνθρωπος ανάμεσα στους ανθρώπους.»

Simone de Beauvoir

(πάλι με πρόλαβε)

"Αν δεν σας μιλησει το ιδιο το εργο τοτε τζιφος η υποθεση φιλοι μου!"

Με αυτή τη φράση τελειώνει το άρθρο του Art Attack και την προσυπογράφω και με τα δυο χέρια. Σήμερα που δηλώνω χαζή. Αύριο δεν ξέρω αν θα το επαναλάβω, εξηγημένα.

Σε μια έκθεση ζωγραφικής π.χ. όλοι ζητάνε να μάθουν διάφορα από το ζωγράφο, όπως π.χ. πόσο χρόνο του πήρε να ζωγραφίσει ένα έργο, πώς το κοστολογεί, τι σκεφτότανε όταν το δημιουργούσε, κλπ κλπ. Ευτύχησα να έχω έναν αληθινό Δάσκαλο στη ζωγραφική, τον αείμνηστο Χρήστο Λεφάκη, που δυστυχώς έφυγε νεότατος από τη ζωή. Τον φάγανε τα μεταλλικά χρώματα που χρησιμοποιούσε -είπαν.

Ο Δάσκαλός μου λοιπόν, σε μια κατ 'ιδίαν συνομιλία, μου είχε πει "μάθε τους κανόνες και μετά κατάργησέ τους, αλλά πρώτα να τους μάθεις καλά". Αντιδρούσα τότε και πειραματιζόμουν και η συζήτησή μας είχε περιστραφεί γύρω από την... ανυποταξία μου. Εμαθα λοιπόν τους κανόνες και τους χρησιμοποίησα για πάνω απο 35 χρόνια. Με συνέπεια. Αυτό όμως που έβγαινε από τα χέρια μου δεν με ικανοποιούσε και το κατέστρεφα. Ελάχιστα έργα υπάρχουν για να θυμίζουν ότι, πράγματι, γνώριζα και εφάρμοζα τους κανόνες.

Κάποια στιγμή, πριν από 6 χρόνια, σε μια συνειδησιακή κρίση, αποφάσισα όχι μόνο να ξεχάσω τους κανόνες αλλά να τους ανατρέψω εντελώς. Επαψα να προσπαθώ να μεταδώσω το συναίσθημά μου στα έργα και άρχισα την προσπάθεια να αποτυπώσω πάνω στο καμβά το ίδιο το συναίσθημα. Να βλέπει ο θεατής και να του προκαλεί "κάτι" το χρώμα και το στήσιμο ή το άτσαλο του στησίματος. Να εκστασιάζεται από την ισορροπία ή να εκνευρίζεται από το ακατάστατο. Να αγγίζει κάτι απαλό ή να τραβάει το χέρι του από το τσίμπημα του ανάγλυφου. Κάτι να νοιώθει τελοσπάντων!

Αυτό, φυσικά, είναι δύσκολο να εξηγηθεί, ή μάλλον είναι ακατόρθωτο να γίνει αντιληπτό από κάποιον που δηλώνει "εγώ δεν ξέρω από ζωγραφική και θέλω να μου πείτε τι παριστάνει..." κλπ κλπ. Τι να εξηγήσω; Λέω λοιπόν απλά να δει καλά και να νοιώσει. Αν νοιώσει, έχει καλώς. Και αν δεν νοιώσει, πάλι καλώς έχει.

Στο κάτω κάτω για ζωγραφική πρόκειται και όχι για "αντικειμενική" φωτογραφία. Αν υπήρχαν φωτογραφικές μηχανές στην εποχή του, είμαι σίγουρη ότι ο Λεονάρντο θα φωτογράφιζε τη Μόνα Λίζα του. Οπωσδήποτε και ο Ρέμπραντ το μάθημα Ανατομίας. Και αν οι φωτογραφίες είχαν κάνει τότε τον κύκλο τους ήδη με τις "αντικειμενικές" απεικονίσεις, σίγουρα οι μεγάλοι ζωγράφοι της Αναγέννησης θα έπαιζαν με αυτές όπως κάνει σήμερα ο Αρτατάκης!

Μόλις πέρασε το σκουπιδιάρικο

Το άκουσα καθαρά. Αυτό τον ήχο "σταμάτα_ξεκίνα", με το φρένο να ηχεί σα μπαλόνι που ξεφουσκώνει. Θα ξεφουσκώσουν οι γωνίες από τις πολύχρωμες σακκούλες. Θα χαθεί η απαίσια μυρωδιά σάπιων λαχανικών. Ολα τα παίρνει μαζί του το σκουπιδιάρικο. Μακάρι νά 'παιρνε και τις αμφιβολίες μου. Αυτές όμως δε χωράνε σε καμμιά σακκούλα.

Είμαι φοβερός και το ξέρεις!

Το πιο πετυχημένο nick name της blogόσφαιρας, σύμφωνα με τη γνώμη μου.
Προς τιμή του, αλλάζω για λίγο το δικό μου και αφιερώνω ένα τραγουδάκι -προϊόν αγαστής συνεργασίας- σε ένα μικρό φιλαράκι μου. Οι στίχοι είναι δικοί του, ελαφρώς διασκευασμένοι.

Χρόνια Πολλά μικρό μου!

Αποχαιρέτα τη την Αριστοτέλους που χάνεις...

Προβληματίζομαι εντόνως!
Μάλλον πρέπει ν' ανέβω σύντομα στη Θεσσαλονίκη, να την ξαναδώ για τελευταία φορά όπως τη γνώριζα...
Ετοιμάζονται, όπως μαθαίνω, να της αλλάξουν τα... πετρέλαια!!!

Ποιος θα μπορούσε να είναι ο έλληνας Μπερλουσκόνι..???..

.

Μόνο ο Δημοσθένης Λιακόπουλος θα μπορούσε να ενσαρκώσει αυτό το ιδεώδες, αν τον βοηθούσαμε να επεκτείνει την εκδοτική του δραστηριότητα...


Με τη μαγική του πένα να δημιουργήσει τη Νέα πραγματικότητά μας...


Να ανορθώσει το πεσμένο μας ηθικό με αντιβαρυτικές κοσμοσφαίρες...


Να συνδέσει το παρελθόν με το μέλλον μας...


Να μας ταξιδέψει με καινούργιους τρόπους και Νέα μέσα...


Να λάμνει αγέρωχος ξεκαθαρίζοντας τα νερά της απελπισίας μας...

_______________
ΣΗΜ. Ολες οι εικόνες είναι δια χειρός κ. funEL, του οποίου ακολουθεί Σοβαρή Συνέντευξη εντός ολίγων ημερών.

Σούπα εγκεφάλων είμαστε!

Αφησα ένα σχόλιο στο blog του chanana που μόλις σήμερα τον γνώρισα και μου έκανε εντύπωση πόσο μπορούν δυο άνθρωποι διαφορετικού φύλου να αντιλαμβάνονται πράγματα με παρόμοιο τρόπο. Οπως συγκινήθηκα όταν διάβασα το κείμενο Ο ερωτευμένος Zouri, γραμμένο μέσα απο μια αντρική καρδιά. Μα, τόσο πολύ μοιάζουμε τελικά;

Μια σούπα εγκεφάλων είμαστε, τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο. Μια εξάσκηση για το μελλοντικό τρόπο επικοινωνίας χωρίς λόγια γίνεται εδώ μέσα, ένα γκρέμισμα του Πύργου της Βαβέλ. Αργά αλλά σταθερά. Βάρδα μη κοπεί το ρεύμα!

Καληστείαααααα!!!!!

Τι έγινε παιδιά; Μας ληστέψανε;
..και τώρα βρήκανε να αλλάξουν την κεραία να πάρει!:-(

"ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΧΡΕΩΣΗ"

Τι θα πει αυτό; Ντριννν το τηλέφωνο, το σηκώνω και ακούω μια παρλαπίπα να μιλάει ξεκινώντας με αυτή τη φράση "το μήνυμα δεν έχει χρέωση"! Και τι με νοιάζει στην τελική αν χρεώνεται ή οχι αυτός που το στέλνει; Το κόστος του χρόνου που θα σπαταλήσω για να το ακούσω το υπολογίζει κανείς; Κατεβάζω αμέσως το ακουστικό, αλλά η ζημιά έχει γίνει. Η διάθεσή μου σπάστηκε. Να υποβάλλω μήνυση;

συνιστώ την παράσταση: QED ή Τι απέγινε ο κύριος Φάυντμαν

Στο θέατρο Ανεσις στους Αμπελοκήπους, τηλ. 210 777 33 72

ώρες έναρξης
Π-Π-Σ : 21:00
Κ : 20:00
Ταμείο για κρατήσεις
Τρίτη έως Κυριακή : 10:00-13:00 και 17:00-22:00

Θα απολαύσετε ένα ρεσιτάλ ήθους και ηθοποιΐας από τον εξαίρετο
Γιώργο Κοτανίδη.
Πηγαίνετε και δεν θα χάσετε.
Κάτι θα κερδίσετε και ίσως σας τύχει και το μπαλάκι!
Πιστεύω ότι ήμουν τυχερή που πέτυχα και είδα αυτή ΤΗΝ παράσταση...

OYK EN ΤΩ ΠΟΛΛΩ ΤΟ ΕΥ ή ΟΙ ΚΑΛΟΙ ΧΩΡΟΥΝ ΠΟΛΛΟΙ..???..

Ανεβάζω ένα κομμάτι απο το σημερινό ΚΑΙΡΟ της Κ.Ε. Είναι ένα κείμενο με το οποίο συμφωνώ 100% και δε θέλω να το ξεχάσω:

_______________________

Επειδή, εξαιτίας αυτής της προσβολής της νοημοσύνης, επιβάλλεται το βλακώδες επί του ευφυούς, το φτηνιάρικο επί του ποιοτικού, το αρπακολλατζήδικο επί του κοπιαστικού, το ψεύτικο επί του αληθινού, το αμοραλιστικό επί του κοινωφελούς, το αντικοινωνικό επί του κοινωνικού και το ατομικό επί του συνολικού.

Επειδή, εξαιτίας αυτής της προσβολής της νοημοσύνης, θεοποιείται η αξία ότι κάτι επιλέγεται από τους πολλούς και τείνει να επιβληθεί σαν νόμος, ενώ αποσιωπάται εντελώς η αλήθεια:

Σημασία δεν έχει τι επιλέγουν οι πολλοί. Αλλά αν αυτό που επιλέγουν τους συμφέρει κιόλας. Οι πολλοί επιλέγουν την υποταγή, που δεν τους συμφέρει, τη σιωπή, που δεν τους συμφέρει, την παθητική στάση, που δεν τους συμφέρει, την ευκολία, που δεν τους συμφέρει, το εύπεπτο, που δεν τους συμφέρει, την αμάθεια, που δεν τους συμφέρει. Οι πολλοί, με την ανοχή τους, αν όχι με τη συμμετοχή τους, στηρίζουν τις δικτατορίες, τις γενοκτονίες, το δουλεμπόριο και ταΐζουν τις μηχανές που εξαφανίζουν κάθε άλλη ζωή στον πλανήτη.

Κάνουν και αγλαΐσματα οι πολλοί. Αλλά γι' αυτά δεν χρειάζονται τα μηχανάκια της AGB. Τα μηχανάκια χρειάζονται για να κατασκευαστούν οι πολλοί, που θέλουμε στα μέτρα μας. Οι πολλοί-προϊόντα μας.

Αυτοί, που ποδηγετούνται από τις κάθε είδους δημοσκοπήσεις, οι οποίες κρύβουν μέσα στις ερωτήσεις τις απαντήσεις.

Γιατί, αυτό είναι το μυστικό των μετρήσεων. Οι μετρήσεις δεν ψάχνουν να βρουν μια απάντηση. Ψάχνουν να πάρουν την απάντηση που θέλουν. Για να την πουλήσουν στους πολλούς-προϊόντα. Προϊόντα ειδών και κομμάτων. Ειδεολογιών, εν ολίγοις.

Θα ήταν ίσως πολύ ενδιαφέρον να βλέπαμε μια δημοσκόπηση στις ΗΠΑ, που θα περιελάμβανε το ερώτημα «πόσο ηλίθιος αισθάνεστε, που πριν από τρία χρόνια πιστεύατε ότι το Ιράκ είχε όπλα μαζικής καταστροφής;» Ή μια δημοσκόπηση στην Ιαπωνία με το ερώτημα «πόσο εγκληματίας αισθάνεστε, που συμμετέχετε στην εξαφάνιση των φαλαινών μόνο και μόνο για να τις τρώτε». Ή μια δημοσκόπηση στην Ισπανία με το ερώτημα «πόσο φασίστας αισθάνεστε, που ανεχθήκατε τον Φράνκο για 40 χρόνια». Και πάει λέγοντας.

Με τις μετρήσεις των πολλών για οδηγό δεν θα υπήρχε κλασική μουσική και τζαζ. Δεν θα υπήρχε Ελύτης και Ντοστογιέφσκι. Δεν θα υπήρχε Κιούμπρικ και Βούλγαρης. Δεν θα υπήρχε παρά μια κατευθυνόμενη τεράστια μετριότητα. Ενας υφέρπων φασισμός δουλοπαροίκων.

Θα ήταν πολύ ενδιαφέρον αν σταματούσαμε να χαϊδεύουμε τα αφτιά των πολλών και τους βάζαμε τον καθρέφτη με τα αμείλικτα ερωτηματικά μπροστά τους. Για τη συμμετοχή τους στα παγκόσμια και στα καθημερινά εγκλήματα. Κι αν κοπιάζαμε λιγουλάκι να καλλιεργηθούν αντί να ταΐζονται διαρκώς με κουτόχορτο. Γιατί έτσι, ίσως υπήρχε ελπίδα να γίνουν καλύτεροι οι πολλοί. Και καλύτερος ο κόσμος.

σε φιλώ, δούλος σου

Γ. Παπαδόπουλος Τετράδης tetradis@enet.gr.

ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ - 09/04/2006

__________________
ΣΗΜ. Δηλώνω θαυμάστρια του συντάκτη του ΚΑΙΡΟΥ της Κ.Ε. Σπάνια να διαφωνήσω με τα γραφόμενά του. Θαυμάζω τους Δον Κιχώτες, γενικά. Από τι πάσχω γιατρέ μου; Θα γίνω ποτέ καλά; (ο τιτλος του ποστ εκφράζει ένα γενικό προβληματισμό)

Καινούργιοι bloggers και ξενερέ προσκλήσεις

Μπήκες στο μπλογκοχωριό.
Μάλιστααααα... Ε, και; που θα έγραφε κι η raffinata. Πάμ' παρακάτ' λοιπόν. Μπαίνεις σε ένα θέμα και αντί για σχόλιο πετάς ένα κάλεσμα για το χώρο σου. Εκεί που καθένας σχολιάζει κάτι με τον τρόπο του, εσύ καινούργιε/α πετιέσαι σαν -άσε, να μη πω καλύτερα- με μια πρόσκληση στα σφιγμένα σου δόντια. Γιατί να σε επισκεφτώ; Οχι, πες μου να καταλάβω το λόγο! Αν είχες δώσει κάποιο στίγμα, ένα σχόλιο, κάτι που θα μου έδειχνε κάποιο στοιχείο δικό σου, για τον τρόπο που σκέφτεσαι και που εκφράζεσαι, τότε θα έψαχνα από μόνη μου να βρω ποια να είναι αυτή η καινούργια ύπαρξη στο χωριό.. ποιο φρέσκο πνευματάκι κατασκήνωσε παραδίπλα.. εδωνά παραπέρα...

Πέτυχα αυτές τις μέρες μερικές προσκλήσεις (σε δικό μου μπλογκ αλλά και σε άλλα) απο 2-3 νέους "συναδέλφους" και τους παρακαλώ αν έχουν κάτι να γράψουν να το γράψουν. Αν δεν έχουν, ας μείνουν στο σπιτάκ.. οπ! στο μπλογκάκι τους ήσυχα ήσυχα και να πάψουν να με ξενερώνουν.

..μετά τα καβούρια έχω σκληρύνει κάπως.. ;-)

Η Τέχνη πεθαίνει στην Ελλάδα

Καλλιτέχνες φτωχοί και παραγκωνισμένοι απο τα ταλέντα του αρπακολλιστάν μαραζώνουν στα κουτάκια τους πριν έρθει η ώρα να μπούν οριστικά στο Μεγάλο Κουτί, το ασανσέρ για το Μεγάλο Τίποτα. Παραιτημένοι απο τη σπίθα της δημιουργικότητας για χάρη κάποιας δημοσιοϋπαλληλικής θεσούλας για τον επιούσιο -άνθρωποι είναι και αυτοί και θέλουν να ζήσουν- μαραζώνουν άφωνοι. Δεν έχουν φωνή οι έλληνες καλλιτέχνες μέσα στη χώρα μας, μονάχα έξω κάτι γίνεται, εκεί έρχεται η αναγνώριση. Η Ελλάδα τρώει τα παιδιά της, ιδίως αν εχουν την ατυχία να διαθέτουν κάποιο εκ γενετής χάρισμα, πράγμα που σε άλλους τόπους εκτιμάται ενώ εδώ θεωρείται αμάρτημα: Καλλιτέχνης = τεμπέλης.

Αλήθεια, έστειλε φέτος η χώρα μας έργο στη Μπιενάλε;

Γίνονται μερικές φιεστες απο ιδιωτικούς συλλόγους και μη κυβερνητικές οργανώσεις, κάποιες "κυρίες" αναλαμβάνουν να οργανώνουν αραιά και που εκδηλώσεις όπου οι συμμετέχοντες καλλιτέχνες πληρώνουν απο την τσέπη τους τα έξοδα και συντηρούν αυτές τις "κυρίες", τους συλλόγους, τις οργανώσεις, ελπίζοντας ότι κάποιο μάτι θα δει τη δουλειά τους. Αλλη λύση έκθεσης των έργων τους είναι τα κορνιζάδικα, αλλά εκεί οι προδιαγραφές είναι πιο αυστηρές. Ο μέγας καλλιτέχνης κ. Ρεπροντυξιόν έχει την τιμητική του. Αυτόν ζητάει ο λαός. Ο ανεκπαίδευτος λαός, που μαθαίνει περί Τέχνης στις λιγοστές ώρες του μαθήματος απο δασκάλους μαραζωμένους, απαξιωμένους. Η Τέχνη είναι Περιθώριο για τον έλληνα. Κάτι αόριστο και άχρηστο συνάμα.

Προχτές που πήγα στο θέατρο (θα γράψω σε επόμενο ποστ για την εκπληκτική παράσταση του Γ. Κοτανίδη) μια κυρία ρωτούσε τον άντρα της βαδίζοντας στην είσοδο του θεάτρου «τι χρώμα είναι αυτό Γιώργο μου;» και «ένα κόκκινο είναι.. νομίζω.. εσύ τι βλέπεις;» απάντησε εκείνος με δισταγμό. Κόκκινο της φωτιάς ήταν το χρώμα.

Παλιά, γινόντουσαν Πανελλήνιες Εκθέσεις Ζωγραφικής στο Ζάππειο, όπου λάβαιναν μέρος καλλιτέχνες από όλη την Ελλάδα και όποιος διακρινόταν δυο φορές αποκτούσε τα δικαιώματα σπουδαγμένου ζωγράφου, είχε δικαίωμα εγγραφής στο Καλλιτεχνικό Επιμελητήριο. Μετά τη χρήση του Ζαππείου για τις διάφορες πολιτικές φανφάρες, το πολιτιστικό αυτό γεγονος έσβησε αθόρυβα και, αν και δημιουργήθηκαν αργότερα χώροι που μπορούν να στεγάσουν παρόμοιες δραστηριότητες, δεν ξαναλειτούργησαν οι Πανελλήνιες Εκθέσεις. Οι καλλιτέχνες αφέθηκαν στην ευγενή διάθεση των ιδιωτών και των ιδρυμάτων -μη κερδοσκοπικών κατ' όνομα.

ΠΡΟΤΑΣΗ: Να επαναλειτουργήσει ο θεσμός των Πανελληνίων Καλλιτεχνικών Εκθέσεων, εμπλουτισμένος με όλα τα σύγχρονα δημιουργικά εκφραστικά μέσα.

(Μη πει κανείς ότι ασκώ στείρα κριτική και ότι απλώς γκρινιάζω.)

First Nebraska Digital Workshop, September 22-23

First Nebraska Digital Workshop, September 22-23

The Center for Digital Research in the Humanities at the University of Nebraska-Lincoln invites pre-tenure faculty, post-doctoral fellows, and advanced graduate students to submit proposals on digital humanities work at the first Nebraska Digital Workshop. The workshop, “a forum where the best new digital humanities work will be critically evaluated, improved, and showcased,” will take place at UNL September 22-23, 2006. Selected scholars will receive full travel reimbursements and honorariums. Visit the Center for Digital Research for information regarding proposal submission and selection criteria, or contact William G. Thomas, III, chair of the workshop. Deadline for proposals is May 1, 2006.

_______________
Για να κλικάρετε τους δεσμούς που υπάρχουν στην ανακοίνωση,
πατείστε εδώ

Έβγα να σε ιδώ, να παρηγορηθώ (αφιερωμένο στο Λαμπρούκο ΜΟΥ)

Η μεγάλη θλίψη αλλά και η ελπίδα ότι όπου νάναι θα φανερωθεί -μετά τη φανουρόπιτα που έταξα- με εμπόδισαν να εκφραστώ νωρίτερα. Ερχεται και Λαμπρή Λαμπρούκο ΜΟΥ!

Βρε μανία να χάνονται όλοι λίγο πριν τη γιορτή τους.. τσιγγούνηδες οι άντρες.. να γλιτώσουν τα κεράσματα..

Ο ήλιος βασιλεύει καλέ- ο ήλιος βασιλεύει
Ο ήλιος βασιλεύει φως μου κι η μέρα σώνεται
Και 'μένα το πουλί μου που ξημερώνεται

Μονάχο του στα ξένα πώς να πορεύεται
Κι εγώ το περιμένω κι αυτό δεν έρχεται

Έβγα να σε ιδώ, έβγα να σε ιδώ
Έβγα να σε ιδώ, να παρηγορηθώ

(του Χρόνη Αηδονίδη)

______________
ΣΗΜ. 1. Το άσμα χρονολογείται από τότε που η ΕΒΓΑ αποτελούσε μονοπώλιο στα γαλακτοκομικά, αλλιώς μπορεί να έλεγε «Δέλτα να σε ιδώ...» ή και «ΦΑΓΕ να σε ιδώ...» κλπ κλπ

ΣΗΜ. 2. Πληροφορίες που θέλουν τον αξιότιμο κ. Λαμπρούκο να έχει απωλέσει τη μνήμη του και να κοιμάται σε παγκάκια, ελέγχονται ως ανακριβείς.

ΣΗΜ. 3. Τοποθετώ εδώ μια φωτό-κράχτη με μια Λαμπρίτσα να παρελαύνει, μήπως ευαρεστηθεί ο κ. Νομάρχης να σκάσει μάτ.. ουπς! μύτη!

ΣΗΜ. 4. Κι άμα δεν σκάσει... σκασίλα μας στην τελική!

ΣΗΜ. 5. Οι δυο τελευταίες φωτό απο το blog apallou του Χρ. Αθανάσουλα (alas)

Παγκοσμιοποίηση ή... μονοχνωτισμός?

Εδώ και αρκετό καιρό ήθελα να σημειώσω δυο λόγια για την παγκοσμιοποίηση και πώς έχει υποστεί διαστροφή η έννοια της λέξης αυτής. Το θέμα του Γκαζμέντ Καπλάνι με τίτλο "Οι γκέι, το τάνγκα και η ένταξη", που αναρτήθηκε στις 15/3/2006 ημέρα Τετάρτη, ιδιαίτερα δε η τελευταία του παράγραφος

«H «αρρώστια» των σημερινών κοινωνιών, όπου ζουν στις ίδιες πόλεις ιθαγενείς και μετανάστες από όλα τα μέρη του κόσμου, δεν είναι η πολυπολιτισμικότητα αλλά ο πλουραλισμός των μονοπολιτισμών. Που σημαίνει ότι η κάθε κουλτούρα και ο κάθε πολιτισμός περνούν δίπλα ο ένας στον άλλον, στον ίδιο δρόμο, στην ίδια πολυκατοικία, στην ίδια πόλη, χωρίς να επικοινωνούν, χωρίς να μειγνύονται... Σαν τα καράβια την νύχτα στον ωκεανό...»

με διευκολύνει να το πράξω σήμερα, αν και πολύ θα ήθελα επίσης να καταθέσω μερικές σκέψεις περί του στιγμιαίου της επικοινωνίας στο διαδίκτυο -αυτές όμως μπορούν να περιμένουν λίγο ακόμα.

Οταν λέμε (και γράφουμε και σκεφτόμαστε) τη λέξη "παγκοσμιοποίηση" ο νους μας πηγαίνει σε ένα κόσμο όμορφο κι αγγελικά πλασμένο -που έλεγε κι ο ποιητής, τον οποίο εκτιμώ λίγο.

Η κατάσταση που μας επιβάλλεται σήμερα, αυτή η εκ των άνω εκπορευόμενη παγκοσμιοποίηση, δεν είναι το ποθούμενο απο την ανθρωπότητα. Και μόνο το ότι επιβάλλεται αντί να κατακτηθεί, είναι σοβαρό μειονέκτημα και όχι για λόγους αυστηρώς εγωιστικούς, ότι δηλαδή "φάε μουσακά που σ' αρέσει" και "όχι, δεν τρώω επειδή μου το επιβάλλεις". Η ιδιαίτερη οικονομικοπολιτική κατάσταση, η οποία επιβάλλεται στους λαούς του κόσμου σήμερα, θα ήταν κάτι τι ενδιαφέρον και ευπρόσδεκτο αν αυτό τους έφερνε πιο κοντά, τους μάθαινε τη συνεργασία, την αλληλοεκτίμηση, την αλληλοπαραδοχή, την επικοινωνία και την ανταλλαγή γνώσεων και πολιτισμού γενικότερα. Η παγκοσμοποίηση όμως, όπως τη γνωρίζουμε σήμερα, δεν πήγασε αυθόρμητα από τις καρδιές των ανθρώπων, αλλά έφτασε βίαια από τα ταμεία των επιχειρήσεων και από τα οικονομικά υπουργεία των διαφόρων κρατών, που είναι ταγμένα να εξυπηρετούν τις επιχειρήσεις αυτές.

Το δεύτερο συνθετικό του όρου, δηλαδή το "-ποίηση" εκ του ρ. "ποιώ", σημαίνει κατι που είναι φτιαχτό, όπως λέμε "ομογενοποίηση" για τις μπάλες των σκουπιδιών που οδηγούνται στα "εργοστάσια" καταστροφής τους.

Δεν έχει ληφθεί υπόψη απο τους εγκεφάλους, που συνέλαβαν τη φαεινή(!) ιδέα να συγκεντρώσουν τις ανθρώπινες μάζες κάτω από τη στιβαρή οικονομική γροθιά τους, η ιδιαιτερότητα των λαών και των ανθρώπων οι οποίοι τους αποτελούν, τα πολιτισμικά, τα θρησκευτικά, τα εθιμικά, τα ιστορικά και άλλα χαρακτηριστικά τους. Αυτά τα χαρακτηριστικά που ενώνουν ή/και διχάζουν λαούς και ανθρώπους, το αλάτι που δίνει νοστιμιά στις μεταξύ τους σχέσεις, αγνοήθηκε -πιθανότατα σκοπίμως, ώστε να εφαρμοστεί το κλασικό "διαίρει και βασίλευε". Η απομόνωση των εξουσιαζόμενων βολεύει πάντα τους δυνάστες, όπως και η έλλειψη παιδείας. Η Διαίρεση και η Βλακεία είναι τα δυο πόδια της Εξουσίας.

Απομένει λοιπόν τώρα στους λαούς και στους ανθρώπους, αν θέλουν να εναντιωθούν στο απατηλό στοίχημα της ευμάρειας που υπόσχονται οι ανέκαθεν εξουσιαστές, να αναλάβουν δράση με απλά μέσα: Με την επικοινωνία, τη συνεργασία, την αλληλοαποδοχή και την αλληλοϋποστήριξη.

Ποιος ρατσισμός παιδια..???

.


Εδώ έχουμε υπουργό πολιτισμού βούλγαρο! Οχι και τόσο πολύ βούλγαρο, έστω ένα μικρό βουλγαράκι, αλλά κι αυτό είναι ένα βήμα προς την πρόοδο.

______________
ΣΗΜ. Το έργο Τέχνης είναι απλώς ενδεικτικό. Ολο την Ακρόπολη θα βάζουμε;

ΤΟ ΑΡΝΙ ΚΑΙ ΤΟ ΚΑΤΣΙΚΙ ΘΑ ΠΕΤΑΞΟΥΝΕ ΣΤΑ ΥΨΗ !!!

Δεν πετάει μονάχα ο γάϊδαρος στο παλιό παιχνιδάκι, φέτος θα πετάξουν τ' αρνιά και τα κατσίκια! Οι καταναλωτές ψωνίζουν με πιστωτικές κάρτες, με πίστωση εξοφλητέα σε 4 μηνιαίες δόσεις, πάντως ψωνίζουν! Τίποτε δε μπορεί να ανακόψει την πορεία του εθίμου. Ούτε η άδεια τσέπη. Καλό ψήσιμο!

Το αρνί και το κατσίκι
θα πετάξουνε στα ύψη
τα αυγά και το κοκκόρι
θ' αναρριχηθούν στα όρη
το μαρούλι κι η ντομάτα
απεχθάνονται τα πιάτα
άδειες τσέπες, άδειο στόμα,
μα ψωνίζουμε ακόμα!

Με κονσέρβα Πάσχα φέτο
και το καφεδάκι σκέτο!

σκέψεις ΠΕΡΙ ΤΩΝ ΥΙΟΘΕΣΙΩΝ, κλπ κλπ

Η Costantina άνοιξε ένα νέο blog με τίτλο YIOTHESIES όπου αιτείται την αλλαγή του Νόμου περί υιοθεσιών. Την απλοποίησή του δηλαδή, ώστε να είναι πιο εύκολες και συντομότερες οι διαδικασίες υιοθεσίας ενός παντέρημου παιδιού.

Το ζήτημα με είχε απασχολήσει πριν από πολλά χρόνια, όταν μια θεία της μάνας μου, πολύ ευκατάστατη επιστήμων, έφτασε σε διαδικασίες παράξενες ώστε να καταφέρει να υιοθετήσει ένα παιδάκι. Οχι μέσω των ιδρυμάτων, επειδή εκείνα δίνουν για υιοθεσια παιδιά μόνο σε ζευγάρια και εκείνη (η θεία) ήταν ανύπαντρη.

Κάποτε, όταν η μικρή μου κόρη ήταν 3 μηνών, είχε συμβεί ένα περιστατικό που με είχε συγκλονίσει. Είχε βρεθεί ένα μωράκι 15 ημερών έκθετο και κακοποιημενο άγρια στο δρόμο. Το συζητήσαμε με το σύντροφό μου και θελήσαμε να το βοηθήσουμε να μεγαλώσει, να το κάνουμε δικό μας παιδί. Σκοντάψαμε στο Νόμο. Επειδή είχαμε ήδη δυο παιδιά για να γίνουμε "θετοί γονείς" και επειδή είχαμε αρκετό εισόδημα για να χριστούμε "ανάδοχη οικογένεια".

Εκτοτε, συχνά σκέφτομαι τα παιδιά που μεγαλώνουν σε ιδρύματα. Κάπου κάπου, όταν επισκέπτομαι το ΠΙΚΠΑ και αυτά τα μουτράκια με υποδέχονται ως "μαμά" τρελλαίνομαι από θλίψη για το τι τα περιμένει σαν μεγαλώσουν και βγούν στην κοινωνία "μας". Γιατί η κοινωνία δεν είναι γι αυτά, δεν είναι ΚΑΙ δική τους, μια και τα αποστρέφεται.

Εφτασα λοιπόν στη σκέψη της αποτροπής του να υπάρχουν έκθετα παιδιά, της ΠΡΟΛΗΨΗΣ δηλαδή του "φαινομένου" αυτού. Πώς; Με το να υποστηρίζονται οι γονείς, να στηρίζεται η οικογένεια με κάθε τρόπο ώστε να ΜΗ ΦΤΑΝΕΙ στο σημείο να δίνει (με όποιο τρόπο) τα παιδιά της.

Το κράτος (που ΕΜΕΙΣ το αποτελούμε) χρειάζεται την οικογένεια (ακόμα, μέχρι να φτάσει να ξεφουρνίζει παιδιά με το σύστημα κλωνισμού) για να αποκτά νέους πολίτες. ΟΦΕΙΛΕΙ λοιπόν να στηρίζει επαρκώς αυτό το θεσμό.

Παρακολουθώντας εκπομπές (λεγόμενες) trash TV, αν και περισσότερο τείνουν προς trace TV, μια και ιχνηλατούν πτυχές που εμείς οι "καθωσπρέπει" αδυνατούμε να φανταστούμε καν ότι υπάρχουν, είχα την ευκαιρία να δω ένα ζευγάρι γονέων που απεγνωσμένα ζητούσε να τους επιστραφούν τα 5 (πέντε) παιδιά τους πίσω απο τα ιδρύματα όπου τα είχε στείλει κοινωνική λειτουργός κρίνοντας ανεπαρκή τα μεσα που τους παρείχαν οι γονείς τους, δηλαδή ένα χώρο διαβίωσης για ΟΛΗ την οικογένεια σε κοντέϊνερ εμβαδού 30 τ.μ. μετά από το σεισμό. Αντί να βοηθήσει το κράτος (ΕΜΕΙΣ δλδ, επιμενω) να καλυτερέψουν οι συνθήκες διαβίωσης, να συνδράμει το ζευγάρι των ενηλίκων ώστε να έχει εργασία και συνεπώς αρκετό εισόδημα ώστε να διατρέφει "σωστά" τα παιδιά του, έσπευσε να πάρει τα παιδιά και να τα στείλει στις "σωστες" συνθήκες διαβίωσης των ιδρυμάτων.

Εκτός από αυτό το περιστατικό, παρακολούθησα και μια διαφορετική ιστορία, όπου ένα παιδάκι δεν γινόταν δεκτό από ιδρύματα που δήλωναν πληρότητα (ενώ είχαν θέσεις) επειδή ήταν άτακτο και με "παραβατική" συμπεριφορά. Τα ιδρύματα λοιπόν επιθυμούν παιδιά ρομποτάκια, ήσυχα και παραδομένα, υποταγμένα ανθρωπάκια.

Τελικά, πιστεύω ότι όχι μόνο ο Νόμος για τις υιοθεσίες θελει συμμάζεμα, αλλά ότι ΟΛΗ Η ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ των "φαινομένων" ΠΑΙΔΙ και ΦΤΩΧΕΙΑ χρειάζεται νεες βάσεις. Για να μην αποτελούν φαινόμενα πλέον και να πέσουν στο χώρο της ανυπαρξίας.

Αυτά -για την ώρα.

7ο Φεστιβάλ Γαλλόφωνου Κινηματογράφου 30/03-09/04 2006

7e Festival du Film Francophone d'Athènes
7ο Φεστιβάλ Γαλλόφωνου Κινηματογράφου 30/03-09/04 2006

Attikon Cinemax class
Apollon Filmcenter Cinemax class
Auditorium IFA

Επίσημο πρόγραμμα / Programme officiel
(πατήστε το link)


ΤΑ ΛΕΜΕ ΤΟ ΒΡΑΔΥ / A CE SOIR - Laure Duthilleul

ΣΥΝΗΘΕΙΣ ΕΡΑΣΤΕΣ / LES AMANTS RÉGULIERS - Philippe Garrel

ΑΣΤΕΡΙΞ ΚΑΙ ΟΙ ΒΙΚΙΝΓΚΣ / ASTÉRIX ET LES VIKINGS - Stefan Fjeldmark, Jesper Moller

ΦΙΛΟΙ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ / LES BRONZÉS 3 – AMIS POUR LA VIE - Patrice Leconte

ΟΙ ΜΑΧΗΤΕΣ ΤΟΥ ΟΥΡΑΝΟΥ / LES CHEVALIERS DU CIEL - Gérard Pirès

ΣΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΣΟΥ / DANS TES RÊVES - Denis Thybaud

ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ / LES ENFANTS - Christian Vincent

ΠΡΩΤΗ ΣΕΙΡΑ ΠΛΑΤΕΙΑ / FAUTEUILS D ' ORCHESTRE - Danièle Thompson

Η ΜΕΘΗ ΤΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ / L'IVRESSE DU POUVOIR - Claude Chabrol

ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΕΔΩ ΓΙΑ ΝΑ ΜΕ ΑΓΑΠΗΣΟΥΝ / JE NE SUIS PAS LÀ POUR ÊTRE AIMÉ - Stéphane Brizé

ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΖΩΗ ! / PALAIS ROYAL ! - Valérie Lemercier

Ο ΜΙΚΡΟΣ ΥΠΑΣΤΥΝΟΜΟΣ / LE PETIT LIEUTENANT -Xavier Beauvois

ΟΙ ΡΩΣΙΚΕΣ ΚΟΥΚΛΕΣ / LES POUPÉES RUSSES - Cédric Klapisch

Η ΞΕΛΟΓΙΑΣΤΡΑ / LA RAVISSEUSE - Antoine Santana

Ο ΜΥΘΟΣ ΤΗΣ ΑΛΕΠΟΥΣ / LE ROMAN DE RENART - Thierry Schiel

SHEITAN - Kim Chapiron

ΠΡΟΣΟΧΗ : ΕΡΓΑ ! / TRAVAUX - Brigitte Rouan

ΦΥΓΕ ΚΑΙ ΖΗΣΕ / VA, VIS ET DEVIENS - Radu Mihaileanu

ΤΟ ΚΑΛΕΣΜΑ ΤΟΥ ΝΟΤΟΥ / VERS LE SUD - Laurent Cantet

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Χώροι και Ωρες προβολών
(πατήστε το link)


ATTIKON CINEMAX CLASS

Πέμπτη / Jeudi 30/03 20.30 Ouverture / έναρξη:
Fauteuils d'orchestre / Πρώτη σειρά πλατεία (sur invitation / με προσκλήσεις)
23.30 Les Amants / Οι εραστές

Παρασκευή / Vendredi 31/03
17.30 Sweet country / Γλυκιά πατρίδα
20.30 Dans tes rêves / Στα όνειρά σου
23.00 Le Destin / Το πεπρωμένο

Σάββατο / Samedi 01/04
17.30 Zorba le grec / Αλέξης Ζορμπάς
20.30 Les Chevaliers du ciel / Οι μαχητές του ουρανού
23.00 Sheitan

Κυριακή / Dimanche 02/04
16.00 Travaux / Προσοχή: Έργα!
18.00 Astérix et les vikings / Αστερίξ και οι Βίκινγκς
20.30 Les Bronzés 3 – Amis pour la vie ! / Φίλοι για πάντα
23.00 Le Petit lieutenant / Ο μικρός υπαστυνόμος

Δευτέρα / Lundi 03/04
17.30 Sens dessus dessous / Πάνω, κάτω και πλαγίως
20.00 Palais royal ! / Βασιλική ζωή!
22.30 Travaux / Προσοχή : Έργα!

Tρίτη / Mardi 04/04
17.30 La mariée était en noir / Η νύφη φορούσε μαύρα
20.00 Fauteuils d'orchestre / Πρώτη σειρά πλατεία
22.30 Les Chevaliers du ciel / Οι μαχητές του ουρανού

Mercredi / Τετάρτη 05/04
17.30 La Cerisaie / Ο βυσσινόκηπος
20.00 Va, vis et deviens / Φύγε και ζήσε
23.00 A ce soir / Τα λέμε το βράδυ


APOLLON FILMCENTER CINEMAX CLASS

Πέμπτη / Jeudi 30/03
18.00 Le côté obscur de l'amour / Η σκοτεινή πλευρά του έρωτα
20.30 Marock
22.30 Les Poupées russes / Οι ρώσικες κούκλες

Παρασκευή / Vendredi 31/03
18.00 Little Sénégal
20.00 Les Enfants / Τα παιδιά
22.30 Les Amants réguliers / Συνήθεις εραστές

Σάββατο / Samedi 01/04
17.45 Le Blues entre les dents / Μπλούζ με σφιγμένα δόντια
20.00 Travaux / Προσοχή: Έργα!
22.30 Αφιέρωμα στο Μιχάλη Κακογιάννη: Electre / Ηλέκτρα

Κυριακή / Dimanche 02/04
16.00 Le Roman de Renart / Ο μύθος της αλεπούς
18.00 Eva / Εύα
20.00 La Ravisseuse / Η Ξελογιάστρα
23.00 Fin de crédit / Το τελευταίο ψέμα

Δευτέρα / Lundi 03/04
18.00 La Baie des Anges / Το λιμάνι των αγγέλων
20.30 A ce soir / Τα λέμε το βράδυ
23.00 Le côté obscur de l'amour / Η σκοτεινή πλευρά του έρωτα

Tρίτη / Mardi 04/04
18.00 Tout un hiver sans feu / Ένας χειμώνας χωρίς φωτιά
20.30 Je ne suis pas là pour être aimé / Δεν είμαι εδώ
για να με αγαπήσουν
23.00 Vers le sud / Το κάλεσμα του Νότου

Mercredi / Τετάρτη 05/04
18.00 Nathalie Granger
20.30 Quand la mer monte / Όταν η θάλασσα φουσκώνει
23.00 Iphigénie / Ιφιγένεια

Πέμπτη / Jeudi 06/04
18.00 Philanthropique / Ο Τροπικός της φιλανθρωπίας
20.00 C.R.A.Z.Y
23.00 Les Τroyennes / Τρωάδες

Παρασκευή / Vendredi 07/04
18.00 A ce soir / Τα λέμε το βράδυ
20.30 La Ceinture de feu / Πύρινη ζώνη
23.00 Sheitan

Σάββατο / Samedi 08/04
18.00 Dans tes rêves / Στα όνειρά σου
20.30 Clôture : L'Ivresse du pouvoir / Η μέθη της εξουσίας
23.00 Les Liaisons dangereuses / Οι επικίνδυνες σχέσεις

Κυριακή / Dimanche 09/04
18.00 Le Blues entre les dents / Μπλούζ με σφιγμένα δόντια
20.00 Va, vis et deviens / Φύγε και ζήσε
23.00 La Ceinture de feu / Πύρινη ζώνη



AUDITORIUM DE L'INSTITUT FRANÇAIS

Πέμπτη / Jeudi 30/03
21.00 Palais royal ! / Βασιλική ζωή!

Παρασκευή / Vendredi 31/03
19.00 Marock
21.00 Monsieur Klein / Ο Κύριος Klein

Σάββατο / Samedi 01/04
17.00 Le Roman de Renart / Ο μύθος της αλεπούς
19.00 Je ne suis pas là pour être aimé / Δεν είμαι εδώ για να με αγαπήσουν
21.00 Vers le sud / Το κάλεσμα του Νότου

Κυριακή / Dimanche 02/04
17.00 Les Enfants / Τα παιδιά
19.00 Quand la mer monte / Όταν η θάλασσα φουσκώνει
21.00 Tout un hiver sans feu / Ένας χειμώνας χωρίς φωτιά

Δευτέρα / Lundi 03/04
19.00 Le Blues entre les dents / Μπλούζ με σφιγμένα δόντια
21.00 Les Poupées russes / Οι ρώσικες κούκλες

Tρίτη / Mardi 04/04
19.00 Philanthropique / Ο Τροπικός της φιλανθρωπίας
21.00 Le Petit lieutenant / Ο μικρός υπαστυνόμος

Mercredi / Τετάρτη 05/04
19.00 La Ravisseuse / Η Ξελογιάστρα
21.00 Little Sénégal

Πέμπτη / Jeudi 06/04
19.00 Le Dialogue des Carmélites
21.00 Le Destin / Το πεπρωμένο

Παρασκευή / Vendredi 07/04
19.00 Le Petit lieutenant / Ο μικρός υπαστυνόμος
21.00 Les Bronzés 3 – Amis pour la vie ! / Φίλοι για πάντα

Σάββατο / Samedi 08/04
17.00 Le Roman de Renart / Ο μύθος της αλεπούς
19.30 C.R.A.Z.Y

ανεκαλύφθη σύγχρονος εγκέφαλος τύπου Νeaderdal

Από το Α.Π.Ε. (αναμετάδοση BBC.uk και BBC.gr) σήμερα: Μετά από τυχαίο περιστατικό, ανεκαλύφθη εγκέφαλος τύπου Νeaderdal (ανθρώπου των σπηλαίων της εν λόγω περιοχής). Ο εγκέφαλος ανήκει σε γνωστή ελληνίδα blogger, η οποία -μετά την ανακάλυψη και τη σχετική παράκληση των ειδικών επιστημόνων- εδέχθη να υποστεί ο εγκέφαλός της σειρά ελέγχων και δοκιμασιών, προς πιστοποίηση (συμφωνα με τον Ε.Λ.Ο.Τ.) και κατοχύρωση των ερευνητικών στοιχείων. Η ελληνίδα blogger θα παραχωρήσει συνεντεύξεις σε όλα τα Μ.Μ.Ε. (διεθνή και ελληνικά) τα οποία συνωθούνται για το σκοπό αυτόν στο τηλεφωνικό κέντρο του Ειδικού Εργαστηρίου της Ιατρικής Σχολής του Α.Π.Θ., όπου θα λάβουν χώραν οι ως άνω εξετάσεις υπό Ειδικών Επιστημόνων οι οποίοι έσπευσαν από κάθε γωνιά του πλανήτη για την παρατήρηση του φαινομένου. Για τις συνεντεύξεις, οι οποίες θα παραχωρηθούν από την ελληνίδα blogger, θα τηρηθεί σειρά προτεραιότητος αυστηρώς, και η εκκίνηση αυτών θα γίνει άμα τη περατώσει των ειδικών ελέγχων και ερευνών. Δυστυχώς, τα ελληνικά Μ.Μ.Ε. υστερούν των ευρωπαϊκών, κινεζικών, ινδικών, και αμερικανικών εις την ταχύτητα αντίδρασης, καθυστέρησαν δηλαδή να αντιληφθούν το φαινόμενο. Για τούτο, μάλλον δεν θα περιμένουν ένα χρόνο και πλέον έως ότου λάβουν σειρά να συνεντευξιασθούν μετά της ελληνίδας blogger, και θα αρκεσθούν σε κάποια μετάφραση συνέντευξης, πιθανότατα σε ευρωπαϊκό Μ.Μ.Ε., όπως BBC, Le Monde, RAI, PIK, κλπ. Η ελληνίδα blogger απαίτησε την διατήρηση του δικαιώματός της να αναρτήσει στο blog της τα αποτελέσματα της έρευνας, πράγμα που έγινε αμέσως αποδεκτό, μια και η ελληνική γλώσσα είναι σπάνια και τείνει προς εξαφάνιση, όπως διεπίστωσαν οι αρμόδιοι Σύμβουλοι των Ειδικών Επιστημόνων. Αυτό που απομένει είναι, μετά την ανακάλυψη του εγκεφάλου της, να ανακαλυφθεί και το blog της. Εν αναμονή λοιπόν.