Πέμπτη, Ιουνίου 29, 2006

Safari στο διαδίκτυο






ΑΧ! Α- όπως Αχινός, Χ- όπως Χίμαιρες



Πρώτα πάτησα έναν Αχινό, που με πλήγωσε βαθειά το ότι τον πέτυχα (ή με πέτυχε;) τόσο αργά! Συνιστώ θερμά να βολτάρετε στα νερά του, ασχέτως αν το φεγγαράκι βρίσκεται στη χάση ή στη φέξη. Ο Αχινός αυτός είναι πάντα γεμάτος και βρίσκεται στην παραλί(νκ)α http://www.akino.gr/


Αμέσως μετά, συνάντησα τις Χίμαιρες (chimeres) και καταγοητεύτηκα τόσο που μεταφέρω αυτούσιο ένα κείμενο που μου άρεσε, την απάντηση [answer] που γράφτηκε το 1954. Οι Χίμαιρες έχουν και blog! Καλά, μα πού είχα τα μάτια μου; Ευτυχώς που υπάρχει ο Ιστρος να με ξεστραβώνει κάπου κάπου.



απάντηση
[answer]


Ο Ντγουάρ Εβ, χρησιμοποίησε με τελετουργικό τρόπο λίγο χρυσάφι για την τελική σύνδεση. Τα μάτια μιας ντουζίνας από βιντεοκάμερες τον παρατηρούσαν κι ο υποαιθέρας μοίραζε σε κάθε γωνιά του σύμπαντος, μια ντουζίνα εικόνες της πράξης του.

Τέντωσε την κορμοστασιά του, έγνεψε στον Ντγουάρ Ρέυν, κι ύστερα τακτοποιήθηκε βολικά δίπλα στο διακόπτη που θα έκανε την ιδανική επαφή, τη στιγμή ακριβώς που θα τον κατέβαζε. Το διακόπτη αυτόν που θα συνέδεε ταυτόχρονα όλους αυτούς τους κτηνώδεις κομπιούτερς, όλων των κατοικημένων πλανητών του σύμπαντος - εννενηνταέξι δισεκατομμύρια - σε ένα υπερκύκλωμα που με τη σειρά του θα τυπωνόταν σε ένα υπερυπολογιστή - αποθέωση μιας κυβερνητικής μηχανής που με την σειρά της θα συνδύαζε τις γνώσεις που υπήρχαν σε όλους τους γαλαξίες.

Ο Ντγουάρ Ρέυν προλόγισε για λίγο το κοσμοϊστορικό γεγονός απευθυνόμενος στα τρισεκατομμύρια των θεατών ή ακροατών. Ύστερα από σιγή ενός λεπτού, είπε: «Τώρα, Ντγουάρ Εβ».

Ο Ντγουάρ Εβ κατέβασε το διακόπτη. Ένας κατανυκτικός βόμβος ακολούθησε την αχαλίνωτη ορμή της δύναμης που ξέρασαν εννενηνταέξι δισεκατομμύρια πλανήτες. Φώτα αναβόσβησαν στην εκτεινόμενη ολόκληρα μίλια κονσόλα ελέγχου.

Ο Ντγουάρ Εβ έκανε καναδυο βήματα προς τα πίσω, και πήρε μια βαθιά ανάσα. «Η τιμή της επιλογής της πρώτης ερώτησης ανήκει σε 'σένα, Ντγουάρ Ρέυν».

«Ευχαριστώ», απάντησε απλά ο Ντγουάρ Ρέυν.
«Θα είναι μια ερώτηση που καμιά απλή κυβερνητική μηχανή δε στάθηκε ικανή να απαντήσει».

Γύρισε για να αντιμετωπίσει τη μηχανή. «Υπάρχει Θεός;»

Η κατανυκτική φωνή απάντησε χωρίς δισταγμό, χωρίς το παραμικρό κλικ έστω και ενός μοναδικού μεταλλάκτη.

«Ναι, τώρα υπάρχει Θεός».

Ξαφνικός φόβος φούντωσε στο πρόσωπο του Ντγουάρ Εβ. Τινάχτηκε για να αρπάξει τον διακόπτη.

Ένα αστροπελέκι από τον καθάριο ουρανό τον έριξε κάτω κι έκαψε την ασφάλεια του τροφοδότη βραχυκυκλώνοντας το κύκλωμα λειτουργίας.


συγγραφέας: brown fredrick
μετάφραση: κοφίνος τζούλιο

Διαβάστε το αίσχος της ΤΙΜ



...γράφει ο Γ ρ η γ ό ρ η ς και συμπληρώνει:

Πως κλέβει επίσημα τους συνδρομητές της. Πολύ καλά κάνει ο Στάθης της Ελευθεροτυπίας και αναδεικνύει αυτό το θέμα.
Η λέξη απάραδεκτο ή αίσχος ίσως να μην αρκεί.

Τρίτη, Ιουνίου 27, 2006

Σιγά μην κλάψω! με τον εξαγριωμένο άγγελο Γιάννη Αγγελάκα



Σήμερα ακούω από νωρίς το πρωί (5 μεγάφωνα στο φουλ) συνεχώς το Σιγά μην κλάψω! (κλικ! για να το ακούσετε) με τον υπέροχο Γιάννη Αγγελάκα, που -γνώμη μου, ε- αξίζει το βάρος του σε μωβ 500ευρα! Ο,τι και αν λένε για "ξεπεσμό" του και "καβάλημα καλαμιού" και.. και.. δεν πιάνουν μία χαρτωσιά μπροστά στο τέμπο και στη φωνή του.. Αυτή τη φωνή που και νεκρούς ανασταίνει. Δεν είναι σταρ ο Γιάννης. Είναι καρακιτσάτο, νον κυριλέ, αστραφτερό φτερό, ένα ξυπνητήρι σε νεκροταφείο -προσπαθώ να ξυπνήσω και του το χρωστώ.

Σάββατο, Ιουνίου 24, 2006

ο αγαπητός ΟΗΕ παύει να δέχεται τα θερινά παράπονά σας



Ούτε τα δικά μου παράπονα γίνονται δεκτά, οπότε ας μη παραπονιέται κανείς. Ισαμε σήμερα εκφράστηκαν 214 παράπονα και απάντησις ουδεμία εδόθη. Δεν έχουμε και ντουντούκα, πόνεσε κι ο λαιμός μας. ΣΤΟΠ λοιπόν. Αρκετά. Πάμε γι άλλα! Κατά παραλία μεριά. Τώρα που μάθαμε κολύμπι, τι τα θέλουμε τα μπρατσάκια;..



ΜΠΛΟΥΜΜΜΜ σπλιτς σπλατς και ραντεβού το Σεπτέμβρη

Παρασκευή, Ιουνίου 23, 2006

Η δικαίωση του κάγκουρα




Οταν μια διασημότητα καταξιώνεται, περνά αυτομάτως στο περιθώριο, μπαγιατεύει. Κανείς δεν ενδιαφέρεται για τον καταξιωμένο καλλιτέχνη. Ολα όσα είχε να πει, τα τράβηξαν με το τσιγγέλι των ερωτήσεων οι δημοσιογράφοι όταν ήταν διάσημος -όταν τον έκαναν διάσημο. Μετά τη διασημότητα, έρχεται η καταξίωση και η ανάπαυση πάνω στις δάφνες. Δύσκολο το κράτημα στο πρώτο πλάνο του ενδιαφέροντος του κοινού -Νού. Για τούτο ο ταλαίπωρος ψάχνει -ο ίδιος αλλά και ο τυχόν προαγωγός (μάνατζερ)- να βρει διάφορα τρικάκια ώστε να κρατιέται διαρκώς στην επικαιρότητα. Σαν λεμόνι που, ενώ έχει στιφτεί χιλιάδες φορές, επιμένει να το στίψει λίγο ακόμα ο λεμονοστίφτης των ΜΜΕ, διαβεβαιώνει ότι υπάρχει λίγο ζουμάκι ακόμα μέσα του και είναι κρίμα να χαθεί.

Ποιος επιμένει να γίνει διάσημος έστω για τα πέντε δέκα λεπτά της ώρας που (κατά Αντυ Γουόρχολ) τού αναλογούν; Ο κάγκουρας ίσως...

Τρίτη, Ιουνίου 20, 2006

Η «ΑΛΛΗ» ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ & μια ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

Η «ΑΛΛΗ» ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ – Η ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΗ ΑΝΤΙΛΗΨΗ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΖΩΗΣ - ΕΝΑΣ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΣ LARRY COOL

από τις εκδόσεις
ΤΥΦΛΟΜΥΓΑ & ΑΜΟΝΙ
κυκλοφόρησε το μυθιστόρημά του



ΤΟΝ «ΚΑΝΕΝΑ»...
ΘΑ ΤΟΝ ΦΑΩ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ!!!


200 σελίδες, 11.50 ευρώ, ISBN: 960-87701-8-1, 960-88020-1-6



Μπορείτε να το προμηθευτείτε με τρεις τρόπους:

1. Από τα κεντρικά βιβλιοπωλεία των Αθηνών (ΠΟΛΙΤΕΙΑ, ΕΛΕΥΘΕΡΟΥΔΑΚΗΣ, ΙΑΝΟΣ, ΧΡΙΣΤΑΚΗΣ, ΑΝΤΙΠΟΛΙΣ κλπ) και στα υπόλοιπα να το παραγγείλετε.

2. Ταχυδρομικά με αντικαταβολή, 15 ευρώ για την Ελλάδα. Στείλτε το όνομα και τη διεύθυνσή σας στο larrycool@tellas.gr και θα σάς το ταχυδρομήσω.


3. Σε λίγες μέρες, με πιστωτική κάρτα από τα ηλεκτρονικά βιβλιοπωλεία, του ΕΛΕΥΘΕΡΟΥΔΑΚΗ, του ΠΑΠΑΣΩΤΗΡΙΟΥ, του ΑΝΤΙΠΟΛΙΣ, ή στο anemologio

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

Την ΤΕΤΑΡΤΗ 28 ΙΟΥΝΙΟΥ στις 7.30 μ.μ
ο Larry Cool
σάς προσκαλεί
στην παρουσίαση του μυθιστορήματός του


ΤΟΝ «KANENA»...
ΘΑ ΤΟΝ ΦΑΩ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ!!!

«Ούτιν εγώ πύματων έδομαι» (Οδ.ι369)
εκδόσεις, Τυφλόμυγα-Αμόνι
που θα γίνει στην
ΒΙΚΤΩΡΟΣ ΟΥΓΚΩ 15, ΜΕΤΑΞΟΥΡΓΕΙΟ,
ΤΗΛ. 210 52 27 711

(στάση metro Μεταξουργείο, έξοδος Δηληγιάννη)
στο βιβλιοπωλείο των εκδόσεων Futura.



Μετά από μια σύντομη εισήγηση του Larry θα επακολουθήσει συζήτηση.
Θα προσφερθεί ψωμί ζυμωμένο από τον συγγραφέα!
Θα παίξει ακορντεόν και θα διαβάσει αποσπάσματα ο Γιώργος Κουλούρης.

____________________
ΣΗΜ. "taparaponasas stonOHE" είχαν ευχηθεί την Κυριακή, 16 Απριλίου 2006, Καλή Επιτυχία! στο συγγραφέα.

Κυριακή, Ιουνίου 18, 2006

τι αξία έχει ένα χάδι


Μεγάλη αξία!
Ειδικά όταν το περιμένεις μια ολόκληρη ζωή και δεν έρχεται.



Ισως για τούτο θέλω να το σκορπίζω παντού.
Επειδή ακόμα δεν το έλαβα.




Για το χάδι της μάνας λέω.
Υπάρχουν μερικές μανάδες που το τσιγγουνεύονται.

ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ Η ΔΙΕΛΕΥΣΗ - ΜΗΝ ΕΝΟΧΛΕΙΤΕ



χωρίς λόγια

Σάββατο, Ιουνίου 17, 2006

Γρηγόρης: ένας παιδικός έρωτας απο την Αφρική


Οταν ήρθε ο Γρηγόρης από την Αφρική να επισκεφτεί τους συγγενείς εδώ, στην Ελλάδα, πήγαινα στην Ε' Δημοτικού. Εκείνος με περνούσε ένα χρόνο. Ηταν χειμώνας και είχε χιονίσει, στον κήπο μας το είχε στρώσει κι από τα κλωνάρια της αμυγδαλιάς κρεμόντουσαν παγωμένα κρύσταλλα. Ο Γρηγόρης έβλεπε χιόνι για πρώτη φορά στη ζωή του και ήταν ενθουσιασμένος. Κουκουλωθήκαμε γερά και βγήκαμε να το θαυμάσουμε από κοντά.

Εκεί, κάτω από την αμυγδαλιά, μασουλώντας παγωμένα κρύσταλλα σα νά 'ταν γλυφιζούρια, μου εξομολογήθηκε πόσο με αγάπησε με την πρώτη ματιά και προσπαθούσε να με βάλει να του ορκιστώ ότι θα τον παντρευτώ όταν μεγαλώσω. Η εξομολόγησή του με κολάκεψε ασφαλώς, άσε που ο Γρηγόρης ήταν ένα όμορφο αγόρι με μακρύ πρόσωπο, με απαλό και κάτασπρο δέρμα και όμορφα στοχαστικά μάτια με βλέμμα μελαγχολικό. Κάπως σαν τον Τζέημς Στιούαρτ σε μικρή ηλικία έμοιαζε, με δυο λόγια ένας γόης. Αν δεν υπήρχε ένα βασικό εμπόδιο, θα είχα αφήσει τον εαυτό μου να τον ερωτευτεί.

Το βασικό εμπόδιο ήταν πως είμασταν ξαδέρφια εξ αγχιστείας. Δεν καταλάβαινα τότε ποια διαφορά υπάρχει, ήμουν κολλημένη στο βαθμό συγγενείας και ήξερα ότι τα ξαδέρφια δεν παντρεύονται μεταξύ τους. Μου εξηγούσε ότι τα "εξ αγχιστείας" ξαδέρφια εξαιρούνται, αλλά δεν τολμούσα να ορκιστώ κάτι που μπορεί να μου απέκλειε δια βίου την περίπτωση να παντρευτώ. Ετσι, δεν ορκίστηκα.

Μάθαινα αραιά και που νέα του, για τα ταξίδια του, για τις σπουδές του, πράγματα που δε συγκράτησε η μνήμη μου. Οταν ερχόταν κάποιος συγγενής από Κέηπ Τάουν ή από Ροδεσία ρωτούσα για το Γρηγόρη, αλλά κανείς ποτέ δεν μου είπε ότι εκείνος εξακολουθούσε να με σκέφτεται, ποτέ δεν έλαβα γράμμα ή μήνυμά του. Πριν από αρκετά χρόνια είχα στείλει σε μια ιστοσελίδα κάποιου συλλόγου ελλήνων της Ν. Αφρικής ένα ερώτημα στο βρόντο, αν γνωρίζει κάποιος έναν άνθρωπο με ελληνική καταγωγή με αυτό το όνομα, αλλά απάντηση δεν έλαβα. Φαντάζομαι να είναι καλά, να έχει γίνει παπούς και να θυμάται τα παγωμένα κρύσταλλα που τρώγαμε κάποτε μαζί.


____________________
ΣΗΜ. Αυτή την ιστορία τη θυμήθηκα επειδή γνώρισα πρόσφατα ένα νέο σοβαρό άντρα, κάποιον Γρηγόρη με όμορφο πρόσωπο, με απαλό λευκό δέρμα και όμορφα στοχαστικά μάτια με βλέμμα μελαγχολικό. Αραγε όλοι οι Γρηγόρηδες μοιάζουν;

Παρασκευή, Ιουνίου 16, 2006

Ο ΕΛΛΗΝΑΣ ΔΙΑΠΡΕΠΕΙ ΜΟΝΑΧΑ ΕΚΤΟΣ ΕΛΛΑΔΑΣ





Αυτό είναι φως φανάρι! Πολλοί φίλοι επέστρεψαν, προσκαλεσμένοι μάλιστα απο ελληνικά επιστημονικά ιδρύματα, για να στηρίξουν και προωθήσουν την επιστήμη τους στην πατρίδα. Η πατρίς όμως, τα τέκνα της τα καταβρόχθισε δίκην μεζέδων. Πειναλέα γαρ. Ανέκαθεν.



Πολλοί άλλοι ακόμη, παλιοί συμμαθητές στο Δημοτικό ή στο Γυμνάσιο, παλιοί συμφοιτητές, πιάσανε καρέκλες και αποφασίζουν και νομοθετούν εναντίον της γενικής προόδου. Φροντίζουν βέβαια για το στενό τους περιβάλλον. Παιδιά, συζύγους, εξαδέλφους. Οικογένεια. Πάνω απ' όλα.



Μερικοί δεν παρασύρθηκαν, καταπολέμησαν το νόστο και συνεχίζουν να μεγαλουργούν στην αλλοδαπή. Αρκετοί κρατούν τα δεσμά ισχυρά, άλλοι ξέχασαν και τους γονείς που τους γέννησαν. Ενας μου τηλεφωνεί κάθε πρώτη Κυριακή του μήνα απο μια μακρινή πολιτεία, αλλά έχω πάνω από δέκα χρόνια να τον δω. Του στέλνω γλυκό του κουταλιού, περγαμόντο ναξιώτικο. Ισως έρθει φέτος.



Τους πρώτους τους λυπάμαι. Πέρασαν μακριές περιόδους ανεργίας περιμένοντας τον διορισμό για τον οποίο προσκαλέστηκαν, μερικοί διορίστηκαν σε άσχετες ενελώς θέσεις. Ενώ ήταν καθηγητές εν ενεργεία σε πανεπιστήμια ξένης χώρας, παραιτήθηκαν επειδή τους ζητήθηκε απο τα ευαγή ελληνικά επιστημονικά ιδρύματα, και βρέθηκαν προϊστάμενοι αφανών υπηρεσιών. Βαρειά η απόρριψη στη χώρα που τους γέννησε, ιδίως μετά τη δόξα στα ξένα και την φρούδα προσδοκία. Χάνονται πικραμένοι. Κρίμα!



Τους δεύτερους τους σιχαίνομαι και ντρέπομαι γι αυτούς, όσο κι αν η νοσταλγία για τα παιδικά μου χρόνια είναι ισχυρή. Εναν τον θυμάμαι μικρό αγοράκι, με ξυρισμένο κεφάλι με την ψιλή μηχανή, με κοντά παντελονάκια, καλό και πρόθυμο παιδί. Πώς έφτασε να βγάζει ανόητες αποφάσεις; Πόση δύναμη έχει πια αυτή η καρέκλα της εξουσίας; Δυστυχώς, είναι πολλοί για τους οποίους ντρέπομαι. Ισως και αυτοί να ντρέπονται, έστω στα κρυφά. Αυτό με παρηγορεί κάπως.



Οι τρίτοι στη σειρά, με κάνουν περήφανη, όσο κι αν μου λείπουν. Φάνηκαν αρκετά έξυπνοι, ώστε να διατηρήσουν τις ικανότητες και τα χαρίσματά τους, να μη χαραμιστούν επανερχόμενοι στην ψωροκώσταινα. Ενας έχει μια πλούσια ιστοσελίδα, όπου ενημερώνει για την πρόοδο των επιτευγμάτων του. Δεν σκαμπάζω γρυ, αλλά την επισκέπτομαι κάπου κάπου. Μπράβο παιδιά! Χαίρομαι για σας, κι ας μη μάθουν ποτέ ελληνικά τα παιδιά ούτε τα εγγόνια σας.



Τα βράδια κάνω συχνά τέτοιες σκέψεις. Θυμάμαι. Την περασμένη βδομάδα ήρθε από πολύ μακριά μια αξιόλογη επιστήμων, παλιά συμμαθήτριά μου, να περάσει τους τελευταίους μήνες που της απομένουν (κατά τους γιατρούς) στο πατρικό της. Την έφαγε το μαράζι της ξενητειάς.



Ωρες ώρες μετανοιώνω που δεν εγκαταστάθηκα σε κάποια άλλη χώρα, ενώ είχα πολλές ευκαιρίες να το πράξω. Εζησα και δούλεψα κατά καιρούς στη Γαλλία, Σουηδία, Ολλανδία, Βέλγιο. Ο ουρανός τους όμως δεν δεχόταν να καθρεφτίζεται στα μάτια μου. Ετσι, πάντα επέστρεφα. Βρίσκω ότι τα κατάφερα αρκετά καλά για τα μέτρα μου, χωρίς να εμπλακώ με κλίκες και διατήρησα όσο γίνεται την ελευθερία μου. Με πολύ κόπο. Εξοντωτικό.



Κατά τα άλλα, η κυρίαρχη ανάγκη της χώρας μας είναι οι αγροφύλακες. Εχουμε απόλυτη ανάγκη από αγροφύλακες. Δεν τολμώ να φανταστώ τι θα γίνουμε χωρίς αγροφύλακες. Οχι, δεν τολμώ πραγματικά να φανταστώ ό,τιδήποτε. Ολα είναι υπεράνω κάθε φαντασίας πλέον. Πολύ βαθειά. Απύθμενα.



Η προκήρυξη (δεν ξέρω αν έγινε κιόλας ή επίκειται να γίνει) για τους αγροφύλακες έφτασε πάνω στην ώρα που γίνονται συζητήσεις περί του διορισμού παιδοψυχολόγων στα σχολεία. Τα παιδιά μας όμως, τι ανάγκη έχουν! Την πανίδα και τη χλωρίδα να προστατέψουμε πρώτα κι ύστερα βλέπουμε. Μπορεί να μετατεθούν αγροφύλακες σε θέσεις επιστατών σχολείων, θέσεις που βιαστικά καταργήθηκαν. Για χάρη οικονομίας. Ο Αρχηγός των αγροφυλάκων μήπως θα έχει το αρχηγείο του στο πάρκο της Ριζάρη; Αν είναι να σωθεί το πάρκο, θα πάψω να γκρινιάζω.



Πέμπτη, Ιουνίου 15, 2006

Ας ετοιμαστούμε: αρχίζει ο χορός των αγροφυλάκων!

Ακουσα ότι η κυβέρνηση προκήρυξε 9.000 θέσεις αγροφυλάκων. Εξαιρετικά σημαντική είδηση, αν αληθεύει φυσικά. Δεν τολμώ να υποψιαστώ ότι η σημερινή ελληνική κυβέρνηση διαθέτει τόσο μεγάλη φαντασία.

1. Ξέθαψε ένα αρχαίο επάγγελμα (ικανοποιεί τα πιο ακραία όνειρα των προφητών)

2. Βολεύει ένα σωρό κόσμο (χωρίς ειδικότητες και άλλα παλαβά)

3. Πατάσσει την ανεργία (μια στο σταυρό και τέζα!)

4. Δίνει ώθηση στους ανθρώπους να χαρούν τη φύση (κάποτε έδιναν επιδοτήσεις για μετεγκατάσταση στην επαρχία, τώρα παρέχεται μόνιμη θέση στο δημόσιο τομέα)

5. Προστατεύει τους πολυάριθμους αγρότες μας από τις επικίνδυνες επιδρομές των μεταναστών (άσχετο αν οι μετανάστες είναι η βασική αγροτική μας δύναμη, μια και μαζεύουν κάθε χρόνο τις σοδειές και χωρίς αυτούς δεν θα υπήρχαν ελληνικά αγροτικά προϊόντα)

6. Δίνει λύση στο πρόβλημα των "ισόβιων" φοιτητών (π.χ. οι γιατροί άνευ πτυχίου να πάνε, αντί για αγροτικό, να γίνουν αγροφύλακες, μικρή η διαφορά)

7. Διαφημίζει εμπράκτως την υγιεινή ζωή (χωρίς σχόλιο)

8. Συμβάλλει στην αποταμίευση (να μη ξοδεύει ο κοσμάκης σε γυμναστήρια τα λεφτά του)

9. Θυμήθηκε ότι η Ελλάδα είναι αγροτική χώρα, τώρα που το είδος των αγροτών σπανίζει (κάλλιο αργά παρά ποτέ)


ΜΕΙΝΟΚΤΗΜΑΤΑ

1. Η αμοιβή του αγροφύλακα δεν περιλαμβάνει επίδομα ανθυγιεινής εργασίας (χωρίς σχόλιο)

2. Προβλέπονται πορείες αντιφρονούντων και διαμαρτυρομένων (όλοι οι εργαζόμενοι στα μποντυμπιλντάδικα, γυμναστήρια, καλλωπιστήρια, κλπ. Μόνη λύση να προσληφθούν και αυτοί ως αγροφύλακες. Οι ιδιοκτήτες όλο και κάτι άλλο θα βρουν να κάνουν, π.χ. να ανοίξουν τράπεζα)


ΠΛΕΟΝΕΚΤΗΜΑΤΑ

1. Οι τράπεζες θα γεμίσουν καταθέσεις και θα διακόψουν την πηγή εσόδων τους, δηλαδή τα δάνεια (όπως ανεφέρθη, θα ισχυροποιηθούν με τους μισθούς των αγροφυλάκων, οι οποίοι θα αποταμιεύουν ενισχύοντας έτσι και την εθνικη οικονομία)

2. Θα γίνουμε ένα έθνος υγιών και πλουσίων ΕΛλήνων (νους υγιής εν σώματι υγιεί, κάτι ξέρανε παραπάνω οι αρχαίοι)

3. Θα αυξηθούν οι πωλήσεις λαπτοπ, δεδομένου ότι ουδείς αγροφύλακας προβλέπεται να εγκαταλείψει το μπλογκ του (αναμένεται να ανταποκριθούν πολλοί μπλόγκερς στην πρόσκληση, ούτως ή άλλως ο μπλόγκερ ξενυχτάει, ξενυχτάει, ξενυχτάει)

4. Θα αυξηθεί ο αριθμός των ελληνικών blogs και αυτό θα έχει θετικό αντίκτυπο για τη χώρα μας (το μόνιτορ θα αποκτήσει ισχυρή παρουσία και θα πάρει γερό κομμάτι από τη διεθνή διαφημιστική πίτα)


ΕΡΩΤΗΜΑ ΑΓΩΝΙΩΔΕΣ

Μήπως, αντί να πάμε στα χωράφια, ήρθε η ώρα να πάρουμε τα βουνά..???..


____________________
ΣΗΜ. Κάθε συμπλήρωμα του Post δεκτό.

Τρίτη, Ιουνίου 13, 2006

Tι πρόσεξα, τι άκουσα, τι είδα, τι κατάλαβα, τι θυμήθηκα..



..τι φαντάστηκα, τι είπα, τι μου είπαν, κλπ κλπ


Πρόσεξα ότι τα παιδιά επηρεάζονται μονάχα 10% από τα λόγια και τις συμβουλές των μεγάλων και 90% από τις πράξεις, δηλαδή το παράδειγμά τους.


Ακουσα μια αριστούχο μαθήτρια να λέει αυτολεξί: «υπάρχουν παιδιά με ροπή προς την παραβίαση κανόνων εκ γενετής». (πόσα θαυμαστικά να βάλω;)


Είδα μια αναφορά ότι η εγχείριση που έκανε η κ. Νατάσα (αφαίρεση λιπώματος από το σβέρκο του συναδέλφου της χειρουργού κ. Γεωργίου Κασάμπαλη) έγινε πριν δυο χρόνια και απόρησα γιατί προβλήθηκε τώρα από τα ΜΜΕ. Για να επηρεάσει τις εξελίξεις στο φοιτητικό κίνημα ίσως. Αν δεν είναι σκάνδαλο αυτό, πρέπει να δοθεί νέος ορισμός για τη λέξη "σκάνδαλο". (δεν εννοώ μονάχα την εγχείριση)
Ως γνωστόν, η σύζυγος του πρωθυπουργού της χώρας, πέρα από την σκανδαλωδώς ευνοϊκή μεταχείρισή της από την Πολιτεία, εγχειρίζει ΠΡΙΝ την απόκτηση του σχετικού πτυχίου, το οποίο απέκτησε με τον γνωστό τρόπο: σκανδαλωδώς.
Ο κ. Κασάμπαλης εξεφράσθη με τα καλύτερα λόγια για τη μέλλουσα (τότε, πριν δυο χρόνια) συνάδελφό του, ατενίζοντας (προχτές) χαμογελαστός την κάμερα.


Κατάλαβα ότι η συμπτωματική θεραπεία (ρίχνω π.χ. τον πυρετό ενός ασθενούς) υπολείπεται κατά πολύ της αιτιολογικής θεραπείας (αντιμετώπιση της ασθένειας πριν εκδηλωθεί). Πρόληψη εναντίον καταστολής, σημειώσατε ΕΝΑ.
Το ίδιο ισχύει όχι μονάχα για συμβατικές ασθένειες αλλά και για ασθένειες κοινωνικές, οι οποίες προλαμβάνονται κυρίως με την ενημέρωση και την αποδοχή του διαφορετικού.


Θυμήθηκα ότι κάποτε κάποιος κάπου μου είχε εξομολογηθεί «εγώ έχω σκοτώσει τρεις ανθρώπους». Οταν μου το είπε, δεν τον πίστεψα. Αργότερα, μετά από την εκδήλωση μιας βίαιης συμπεριφοράς εκ μέρους του, ρώτησα ένα φίλο μου παιδοψυχολόγο αν είναι δυνατό να συμβαίνει κάτι τέτοιο. Εκείνος μου απάντησε «νομίζεις ότι εξιχνιάζονται όλα τα εγκλήματα; ένα σωρό εξαφανίσεις που δηλώνονται, μπορεί να σημαίνουν φόνο» και ψιλοτρόμαξα. Να τον πιστέψω;


Φαντάστηκα τα παιδιά των φαναριών να εκδικούνται την ανάλγητη κοινωνία μας, που τα πέταξε στου δρόμου την άκρη -όπως λέει το τραγούδι- και να επανδρώνουν τις τάξεις των εγκληματιών. Ηδη, το πανηγύρι έχει ξεκινήσει.


Φαντάστηκα ακόμη, μια λύση για να ξαναγυρίσουν στους κόλπους της έννομης ζωής μερικοί ταλαντούχοι παραβάτες. Ο διαρρήκτης π.χ. με το εκπληκτικό ταλέντο στην παραβίαση ηλεκτρονικών ασφαλειών, συναγερμών, κλειδαριών, κλπ, θα μπορούσε να προσληφθεί ως ειδικός από την αστυνομία για να διδάξει την τέχνη του, αντί να τον κυνηγούν και να τον χώνουν φυλακή. Αν, λέμε ΑΝ, ορισμένοι παραχαράκτες είχαν αναγνωριστεί ως επιτυχημένοι καλλιτέχνες (αστέρια στη "δουλειά" τους!) θα επέμεναν να ζουν στο περιθώριο;


Είπα ότι η οικογένεια χρειάζεται τη στήριξη απο το κράτος πριν αποκτήσει προβλήματα, όχι να τη θυμάται η Πολιτεία όταν έχει δημιουργηθεί το πρόβλημα.


Μου είπαν μια ωραία ατάκα για την «ηδονή της αρρωστημένης τηλεθέασης» που υποστηρίζεται ΚΑΙ από τα κρατικά ΜΜΕ. Για ποιο λόγο άλλωστε προσελήφθησαν οι τύποι με το κακεντρεχές "χιούμορ" να παρουσιάσουν μια μεταμεσονύκτια μεταμούντιαλ εκπομπή; Μου είπαν και για έναν φουκαρά αστρολόγο που κάνει προβλέψεις στην εκπομπή αυτή, με αντάλλαγμα να υπομένει το κακεντρεχές χιούμορ των δυο ανοήτων που την έχουν δει έξυπνοι.


Μετά απο αυτό που άκουσα, σκέφτηκα «να ένα ωραίο θέμα για τον κ. Γιαννακίδη!» Δεν το αγγίζει όμως φαίνεται, επειδή προσβλέπει σε μια μελλοντική του συνέντευξη στον κ. Λάλα, που -εντελώς ξαφνικά- άρχισε να τρίβεται στην μπάλα. Ονειρεύεται να ερωτηθεί «πείτε μου, γιατί γίνατε δημοσιογράφος;» και να απαντήσει «επειδή, τότε που το αποφάσισα, δεν υπήρχαν ακόμα τα blogs», κάπως έτσι. Τα εξυπνακίστικα σχολιάκια του εξαντλούνται στο "Γύρο" της Αθήνας. Προτιμώ τους υπόλοιπους συντάκτες των μικρών σχολίων της Κ.Ε., με πρώτο τον κ. Αρη Μαλανδράκη.




Θυμήθηκα πότε κυκλοφόρησε το πρώτο φύλλο της Ε και τη διαφήμισή του που γινόταν με χαρτάκια στους δρόμους, σαν προκηρύξεις περίπου. Χάρηκα γιατί επιτέλους θα έμπαινε ένα τέλος στην εξαπάτηση του κόσμου με το περίφημο "νερό του Καματερού" και το να ψωνίζω αυτή την εφημερίδα μου έγινε συνήθειο, ακόμα κι όταν άλλαξε διεύθυνση και ορίζοντες. Παρακολουθούσα τον κ. Φυντανίδη και συχνότατα συμφωνούσα μαζί του. Μετά το άστοχο (τουλάχιστον) άρθρο του κ. Γιαννακίδη, το οποίο παραπλανεί τους αναγνώστες, λέω να διακόψω κάθε σχέση με το φύλλο. Η μπάλα δεν πήρε μαζί της μονάχα τον κ. Λάλα, όπως φαίνεται θα πάρει και την ενημέρωση απο τον τύπο -ένα κομμάτι τουλάχιστον.


Μου αρέσει που γράφω εδώ πέρα. Γράφω σα να είμαι μόνη μου. Δεν χρειάζομαι κανόνες για να γράψω, ούτε για να σκεφτώ. Μπορώ να γράφω ό,τι μου κατέβει και αυτό με ευχαριστεί. Επικοινωνώ, μοιράζω και μοιράζομαι, διασκορπίζομαι και εισπράττω το σκόρπισμα των άλλων. Μαθαίνω. Οσφραίνομαι τον παλμό των ανθρώπων κατευθείαν, χωρίς μεσολαβητές. Κάθε άνθρωπος ευωδιάζει, αρκεί να παραμένει άνθρωπος. Ορίστε; Αντίρρηση κανείς;

Δευτέρα, Ιουνίου 12, 2006

Νοσταλγώ παλιές συζητήσεις...

Μια καινούρια αρχή


Είναι διαταραγμένα μυαλά. Εχουν αναγάγει το υπέρογκο κέρδος εις βάρος του άλλου σε υπέρτατη λογική, σε νέα κανονικότητα. Αντικατέστησαν με αυτό την αρμονία της φύσης. Μας διαμορφώνουν εμάς και τα παιδιά μας σύμφωνα με τη διαταραγμένη συνείδησή τους.

Προσπαθούν να μας κάνουν να νιώθουμε ασήμαντοι για να νιώσουμε την ανάγκη να αφήσουμε άλλους να διαχειρίζονται τη ζωή μας.

Θέλουν να παρουσιάσουν τη ζωή ανυπόφορη, να μας πονέσουν, να βλάπτουμε οι ίδιοι τον εαυτό μας, για να μας ξανασυστηθούν ως θεραπευτές και να καταναλώνουμε τα προϊόντα-θεραπείες τους.

Μας θέλουν βλάκες και φλύαρους, με αδύναμο και μπερδεμένο κριτήριο επιλογής, για να μπορούν εύκολα να παράγουν προϊόντα με χαμηλό κόστος, να τα καταναλώνουμε άβουλα ώστε να κερδίζουν ανόητες δικές τους ευχαριστήσεις.

Θέλουν να μας ξεχειλώσουν την επιθυμία μέσα από την ενίσχυση της μιζέριας και της ενοχοποίησης ώστε να καταναλώνουμε ανεξέλεγκτα.

Η ανοητολογία, η περιττολογία αποτρέπει τον άνθρωπο από το να έχει συνείδηση του εαυτού του, τον διασκορπίζει.

Μας αναγκάζουν να σκεφτόμαστε ο καθένας στενά για το συμφέρον του, διαχωρισμένα από τους διπλανούς μας.

Μας τρελαίνουν, καταστρέφουν τις σχέσεις μας, την εμπιστοσύνη μας στον άλλο και μας αποξενώνουν από τον εαυτό μας ώστε να νιώθουμε μόνοι μας και παρηγοριά να γίνει η δουλειά μας γι' αυτούς όσο γίνεται περισσότερες ώρες, η εργασιοθεραπεία.

Η ανθρωπότητα χαίρεται μαζοχιστικά πια να υποφέρει, επιζητεί πια να αυτοκαταστραφεί για να λυτρωθεί. Οι άνθρωποι έχουν τρελαθεί. Ανήγαγαν την τρέλα σε νέα φύση.

Στη φύση δεν υπάρχει κακό. Υπάρχει ένας κυκλικός χρόνος όπου η ζωή διαδέχεται το θάνατο. Ο θάνατος γίνεται τροφή για τη νέα ζωή. Κακό υπάρχει μόνο στη συνείδηση ενός διαταραγμένου νου.

Η ζωή στο επίπεδο της φύσης είναι ένα θαύμα. Οι άνθρωποι την έχουμε καταστρέψει και δεν βλέπουμε πια την αρμονία.

Δεν υπάρχει τρόπος να κρίνει κανείς δίκαια όταν δεν λαμβάνει υπόψη του πως η ζωή είναι ένα αλληλένδετο σύνολο. 'Ενα ενιαίο όλο και ότι η ζωή του ενός πλάσματος εξαρτάται από τη ζωή του άλλου.

Αν κάνεις το λάθος και θεωρήσεις τη σκέψη έξω από τη φύση και τον μυαλό κορωνίδα της δημιουργίας, η φύση δεν εκδικείται. Αποτραβιέται.

--------------
ΣΗΜ.1. Στο υπέροχο αυτό κείμενο_διαμαρτυρία του φίλου μου Στέλιου, απάντησα τόσο ανόητα και "από καθέδρας" -δυστυχώς:
"Η φύση θα ξαναβρεί το δρόμο της όχι μόνο αν αρνηθούμε να εξουσιαζόμαστε, αλλά κυρίως όταν πάψουμε να ασκούμε κάθε είδους εξουσία, ξεκινώντας απο τα παιδιά μας. Ας προσπαθήσουμε τουλάχιστον να μη διδάξουμε εμπράκτως τι σημαίνει εξουσία στα παιδιά μας. Ας σταματήσουμε να τα υπερπροστατεύουμε. Είναι δύσκολο, το ξέρω, αλλά είναι το πρώτο βήμα."
ΣΗΜ.2. Τα κείμενα υπάρχουν στα σημειωματάρια (blogs) του kivernologotexnia.com

Μικροί και μεγάλοι εν... βράσει!..



Το ίδιο δε γινόταν πάντα..???..

Οι μεγάλοι καλοβολεμένοι, να φοβούνται μη και χάσουν την ησυχία τους και οι μικροί σε δράση, να αλλάξουν τον κόσμο! Οι μεγάλοι να απορούν τι να θέλουν άραγε αυτά τα σκατόπαιδα και φέρνουν τα πάνω κάτω και δεν κάθονται στ' αυγά τους και οι μικροί να κατηγορούν τους μεγάλους για την αδιαφορία τους.

Πάντα ήταν ο κόσμος ένα καζάνι που βράζει. Χάρη σ' αυτό το βράσιμο, έχουν αλλάξει τόσες φορές τα πράγματα και ο κόσμος προχωράει βήμα βήμα μπροστά. Οι μεγάλοι πάνε στον πάτο του καζανιού σιγά σιγά, όσο περνούν τα χρόνια, εκεί που υπάρχει σχετική ηρεμία, και οι μικροί κάνουν μπουρμπουλήθρες στην επιφάνεια του καζανιού πριν κατακαθίσουν με τη σειρά τους στον πάτο.

Βρήκα ένα τόπο, όπου μπορεί κανείς να μάθει στο περίπου πώς έχουν τα πράγματα σήμερα, στο: http://www.edopolytexneio.org/ Μακάρι να τελειώσουν ομαλά, να γίνουν δεκτές κάποιες διεκδικήσεις, να συνεχίσουν οι μικροί τις σπουδές τους, να καταλάβουν οι μεγάλοι τους μικρούς, κι όταν οι μικροί μεγαλώσουν κι αυτοί με τη σειρά τους και γίνουν μεγάλοι, να μη ξεχνούν τα νιάτα τους. Θέλει λίγη προσπάθεια, αλλά δεν είναι και τόσο δύσκολο πιά!

φεγγαράκι μου φέγγε, φέγγε μου...


σε φωτογράφισα λίγο πριν στρογγυλέψεις ολότελα,
ένας πάτος πηγαδιού που φωσφορίζει,
κολλημένος στον περιστρεφόμενο ουράνιο θόλο,
μια τρύπα στο μαύρο ταψί,
-μαύρο από την καπνιά του φούρνου-
σαν να περιμένει να με ρουφήξει...


~~~***~~~***~~~***~~~

φεγγαράκι μου φέγγε, φέγγε μου...
γίνε μια λευκή πόρτα για τον παράδεισο,
ένα ολοστρόγγυλο πέρασμα,
που οδηγεί έξω από την κόλασή μου,
γίνε η ασπίδα μου,
το αντιμαγνητικό μου,
φέγγε, φέγγε, φέγγε,
μονάχα φέγγε...



(τώρα δα, επί τόπου και χωρίς ανάσα)

Κυριακή, Ιουνίου 11, 2006

λαϊκό δεν είναι το σκυλάδικο ούτε το ψιψινάδικο


- Ε, παιδί! Πιάσε μια ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ σκέτη, ένα ΒΗΜΑ πολλά βαρύ και όχι, μια ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ ναι και όχι με μία φουσκάλα στη μέση, κι ένα ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ μέτριο ελαφρύ!

Κάπως έτσι, τα παλιά χρόνια -που δεν είναι και τόσο παλιά, αμάν πια!- παραγγέλνανε στα καφενεία τους καφέδες. Εκείνους τους καφέδες που τους λέγανε τούρκικους πριν τους βαφτίσουν ελληνικούς. Μετά το (ξανα)βάφτισμα των τούρκικων καφέδων σε ελληνικούς ή και βυζαντινούς (τρομάρα μας!) κατέφθασε ο ευρωπαϊκός πολυμορφικός καφές και, με τις πολλές μορφές του, κατατρόπωσε το δικό μας το καφεδάκι. Αντέχει βέβαια ακόμα αλλά, όσο νά 'ναι, έχει χάσει την παλιά του αίγλη, όπως τα σπίρτα (με το πουλί ή το ελαφάκι) που δεν είναι πλέον μονοπώλιο.

Το σύνδρομο του απαραίτητου σε μας καφετζή μας έχει διαποτίσει για τα καλά όπως φαίνεται, έτσι, μη μπορώντας να στερηθούμε την ύπαρξή του, μεταφέραμε την εικόνα του στο τελευταίο εναπομείναν υποστύλωμα του λαϊκού μας πολιτισμού: στον περιπτερά. Κάθε λαός θέλει τον μεσολαβητή του, αυτόν που θα τον συνδέσει με το παράλογο. Στην Αμερική υπάρχουν τα μπαρ, οι ψυχίατροι, οι ψυχολόγοι και ψυχαναλυτές, στην Καθολική Ευρώπη υπάρχουν τα μπαρ και οι παπάδες, στην Ινδία οι βουδιστές καλόγεροι χωρίς μπαρ, σε μας ο θεσμός του μικρομάγαζου καλά κρατεί ακόμη. Εγιναν προσπάθειες από τους εκμοντερνιστές, από το ιερατείο και από τους ιατρικούς συλλόγους να αναλάβουν δράση και, χαλάλι, πήραν και αυτοί το κομματάκι τους από τη μεγάλη πίτα των μαχόμενων εναντίον του εφιάλτη της καθημερινότητας.

Ομως, ο περιπτεράς και ο ψιλικατζής κρατούν καλά, ταγμένοι στο μετερίζι του λαϊκού πολιτισμού, ώστε να μας θυμίζουν ότι λαϊκό δεν είναι το σκυλάδικο ούτε το ψιψινάδικο, λαϊκό είναι το αυθόρμητο πάρε-δώσε, το δούναι και λαβείν των αρχαίων που μεταγγίστηκε σε μας, και όχι το πρώτο τραπέζι πίστα.

Προς Costantina: Βρε κοριτσάκι μου, γιατί x-psilikatzoy? Ντρέπεσαι; Το ψιλικατζίδικο δεν είναι μαγαζάκι, είναι Ιδέα!!!

Σάββατο, Ιουνίου 10, 2006

ΑΦΗΣΤΕ ΤΑ ΠΑΡΚΑ ΚΑΙ ΠΑΡΤΕ ΜΙΑ ΒΑΡΚΑ!

Κοστίζει και φτηνότερα, έρχονται και τα μπάνια του λαού... Ας αφήσουμε τους εργολάβους να δράσουν ανενόχλητοι, υπό την αιγίδα του Υπουργείου Πολιτισμού και Επιστημών, υπό την αιγίδα του αναπληρωτού κ. Δημάρχου, κλπ κλπ




Η Κατερίνα (αυτή η προ των πυλών) ανέβασε ενημερωτικό άρθρο περί του αμαρτωλού πάρκου της Ριζάρη. Γιατί αμαρτωλό; Επειδή το κυνηγάνε και δεν το πιάνουνε, κάπως σαν τον άγνωστο γνωστό δραπέτη... Εκείνο διαφεύγει, αλλά να δούμε για πόσο ακόμα. Μέχρι πότε θα αντιστέκεται στις ορέξεις των διωκτών του; Το 1/6 του, το έφαγε το ΜΕΤΡΟ, υπολείπονται άλλα 5/6 για την αξιότιμη αξίνα και τον περήφανο εκσκαφέα! Ποιος εργολάβος έχει σειρά; Οποιος ασχολείται με τα κομματάκια της ΕΓΝΑΤΙΑΣ δεν θα μπορέσει. Αλλος; Πολλοί οι μνηστήρες...

Αναρωτιέμαι, γιατί οι εργολάβοι λένε πάντα ΝΑΙ. Δεν ανασαίνουν εκείνοι; ούτε τα παιδάκια τους; Μπα, το κέντρο της Αθήνας "τσιμέντο να γίνει"! κατά την προσφιλή ρήση εκείνων που έχουν υπέρτατη αξία το «ό,τι φάμε κι ό,τι πιούμε» (κι ό,τι αρπάξουμε, φυσικά) επειδή κατοικούν στα Β.Π.


ΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ ΔΕΝ ΤΡΩΝΕ ΚΟΥΤΟΧΟΡΤΟ ΟΥΤΕ ΓΚΑΖΟΝ, ΤΡΩΝΕ ΔΕΝΤΡΑ ΚΑΙ ΧΩΜΑ

Τι τα βάζω με τους εργολάβους; θα ρωτήσει κάποιος υποψιασμένος. Ε, επειδή οι πολιτικοί μας έχουν αποδείξει την υπευθυνότητα με την οποίαν αντιμετωπίζουν τον πολίτη, κλπ κλπ (ας σκεφτεί ο καθένας να αντικαταστήσει με όποια λέξη θέλει τη λέξη "υπευθυνότητα") Βρε κουτά, (ν' αγιάσει η ψυχούλα σου Μαλβίνα!) βρε κουτά λοιπόν, άμα οι στρατώνες των τσολιάδων καταπιούν ΚΑΙ τον υπόλοιπο εθνικό κήπο, αυτόν που διαφεύγει από τη ξεραΐλα και την απουσία περιποίησης, πού θα το πάτε το Κοινοβούλιο; Στα Βόρεια Προάστεια; Είναι καρκινογόνα καλέ σεις...

Τα άρθρα της Κατερίνας και ένα παλιό δικό μου εδώ:

2. Ένα Πάρκο μα ποιό Πάρκο.. 9 Ιουνίου 2006
1.
Ο κήπος της Ριζάρη 20 Νοεμβρίου 2005
3.
Αναχωρώ για το χωριό μου! 30 Νοεμβρίου 2005


Ο blog-man και η blog-woman που είναι απασχολημένοι να ασχολούνται με τους άλλους -γενικώς και αορίστως- υπερασπιζόμενοι ευλαβικά το δικαίωμα της (απο)μόνωσής τους, ας μην ανησυχούν: Αδέρφια, πολεμάμε και για τη δική σας ανάσα!

Ευχαριστώ Νίκη! ήταν η σειρά μου να πάθω πλάκα!


Σήμερα δέχτηκα μια παράξενη επισκέπτρια, που ήρθε από τη Μυτιλήνη για να δει τα έργα μου από κοντά. Πριν από 3 μέρες μου είχε στείλει ένα ενθουσιώδες μέηλ, όπου έγραφε τη φράση «έπαθα πλάκα!!!» έτσι ακριβώς. Απάντησα ευγενικά «όποτε θέλεις μπορείς να τα δεις από κοντά» κι εκείνη το πήρε τοις μετρητοίς και κατέφτασε!!!

Δυστυχώς δε μπορούσα να κατεβάσω όλα όσα είχα ταχτοποιημένα στα ψηλά και αρκέστηκε να κοιτάξει με προσοχή αυτά που ήταν εύκολο να παρουσιαστούν. Ο θαυμασμός της με άφησε άναυδη και πολύ χαρούμενη που μοιράζεται ένας άνθρωπος με τόση θέρμη το έργο μου. Φυσικά, προθυμοπιήθηκα να της χαρίσω ένα, αλλά δυσκολευόταν να διαλέξει ποιο θα ήθελε περισσότερο. Με τα πολλά, κατέληξε στο λεκέ, αυτόν εδώ:



blood-shed
acrylic on canvas

60X45 cm








ενώ αγόρασε τις φράουλες, επειδή την αντιπροσώπευαν απολύτως, όπως είπε.



strawberries
acrylic on canvas

22 X 30 cm




Είμαι πολύ χαρούμενη, επειδή γνώρισα από κοντά και τόσο γρήγορα μάλιστα, ένα αξιόλογο άνθρωπο, μια γυναίκα που εργάζεται στο Παν/μιο του Αιγαίου και λατρεύει την Τέχνη, με την οποία ασχολείται αρκετά και η ίδια, αλλά και επειδή μια τολμηρή μου κίνηση -σχεδόν αποκοτιά!- είχε τόση επιτυχία! Μακάρι να είναι πάντοτε τόσο απλά τα πράγματα, μακάρι το ιντερνέτ να φέρνει κοντά τους ανθρώπους χωρίς υστεροβουλίες και κινδύνους...

Ευχαριστώ και πάλι Νίκη!:-)

..και.. πού'σαι; Θα έρθω οπωσδήποτε στο χωριό σου!
..αυτό μπορείς να το πάρεις και ως... απειλή!;-)
..και.. ΑΝΟΙΞΕ ΓΡΗΓΟΡΑ ΕΝΑ BLOG ΝΑ ΤΑ ΛΕΜΕ..

Ευχαριστώ κ. Anonymous!:-)



Ελαβα και τα 28 ενθαρρυντικά επαναλαμβανόμενα μηνυματάκια σου τύπου:

1. Great site loved it alot, will come back and visit again.
2. Really amazing! Useful information. All the best.
3. Hey what a great site keep up the work its excellent.
4. Hmm I love the idea behind this website, very unique.
5. Super color scheme, I like it! Good job. Go on.
6. Looks nice! Awesome content. Good job guys.

..που έλαβες τον κόπο να κολλήσεις στα ποστ που αναρτήθηκαν απο τις 17 του Μάη ως τα σήμερα, αλλά και'γώ κοπίασα αρκετά για να εξαλείψω! Θα ήμουν πολύ ευχαριστημένη αν καταλάβαινες τι έγραφαν τα ποστ μου, κάτω από τα οποία σχολίαζες τόσο θετικά. Δυστυχώς, είμαι σίγουρη πως δεν καταλάβαινες τίποτα, επειδή κάτω από το όμορφο ονοματάκι "Anonymous" παρέπεμπες με δυο βελάκια (>>) στη τζογαδόρικη σελίδα σου...

Ελπίζω να γλιτώσω από παρόμοιες ενοχλήσεις με το Word Verification...

..ή όχι..?..

Παρασκευή, Ιουνίου 09, 2006

Απέραντη, αδικαιολόγητη θλίψη...


Νοιώθω απέραντη θλίψη. Μπορεί να προέρχεται και από τα τελευταία γεγονότα. Σχετικά με το παιδάκι που "εξαφανίστηκε". Μπορεί και από την απέραντη αναλγησία κάποιων που θέλουν να λέγονται άνθρωποι χωρίς να πληρούν τους όρους ώστε να έχουν αυτή την ιδιότητα. Χαζεύουμε σκοτωμούς σε ευρεία κλίμακα και είναι σαν να βλέπουμε κινηματογραφική ταινία. Κόσμος χάνεται στην Ασία, στην Αφρική, αλλά δεν μας πειράζει επειδή εκεί η ζωή είναι φτηνή, σχεδόν χωρίς καμιά αξία. Διαμελίζονται σώματα τιναγμένα στον αέρα από βόμβες, αλλού άνθρωποι τυλίγονται πυρομαχικά και γίνονται οι ίδιοι βόμβες απελπισίας, αλλού εξαερώνονται κορμιά ανθρώπινα με τις ευλογίες των πεντάγωνων ναών του πολέμου και του φανατισμού. Η μαζική καταστροφή της ανθρώπινης ζωής δεν μας ενοχλεί, δεν μας αγγίζει και τόσο, επειδή συμβαίνει κάπου μακριά, επειδή μοιάζουν με μύγες εκείνα τα μαύρα ανθρωπάκια τα σκελετωμένα, επειδή δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι για να αποτρέψουμε τις επιθυμίες των εξουσιαστών μας. Ετσι, λουφάζουμε. Θεωρούμε εαυτούς προνομιούχους, έχοντες και κατέχοντες και για τούτο ευρισκόμενους στο απυρόβλητο. Νοιώθω απέραντη θλίψη, επειδή ο θυμός μου δεν βρίσκει ανταπόκριση, επειδή το δάκρυ έχει στεγνώσει εδώ και χρόνια και δε βγαίνει από το παγωμένο μάτι, επειδή νοιώθω εξαιρετικά αδύναμη. Τόσο αδύναμη που αρνούμαι να βγω από το σπίτι, αρνούμαι να κυκλοφορήσω "ανάμεσα" στα εν δυνάμει τέρατα. Αρνούμαι τη δική μου τερατοσύνη. Αρνούμαι να ανήκω οπουδήποτε, να "ανήκω" γενικά. Ποια κατάψυξη μπορεί να με χωρέσει μέχρι να ξυπνήσω στον Παράδεισο;

Για την ώρα, θα παίξει Μουντιάλ. Ενα μικρό χάπι, υποκατάστατο του παραδείσου, κατάλληλο για μερικούς άντρες μονάχα. Οι υπόλοιποι, ας κοιμηθούμε λιγάκι ακόμη.