post 300 - Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΤΩΝ ΕΙΚΟΝΩΝ

Το Ισραήλ έκφράζει την ενόχλησή του για τις φριχτές εικόνες που διαδίδονται από τα αραβικά και άλλα ΜΜΕ.

Τελικά, πράγματι, μια εικόνα αξίζει χίλιες λέξεις.

post-299: τα 11 γνωρίσματα του πολιτισμένου

..και ισάριθμοι τρόποι εκπολιτισμού των υπολοίπων απολίτιστων της Γης..


1. Εχει μπανιέρα και πλένεται συχνά.
(Κάψτε τους ινδούς που πλένονται στο Γάγγη. Φτου σας απολίτιστοι!)

2. Αναπτύσσει το ευγενές σπορ του κυνηγίου για διασκέδαση, π.χ. κυνήγι αλεπούς, κυνήγι εγκλωβισμένου φασιανού, κλπ.
(Κάψτε τους αφρικανούς που σκοτώνουν ζώα για να τα φάνε ή για να προστατέψουν τις (φτωχές) σοδειές τους. Φτου σας κτήνη!)

3. Τρώει προμαγειρεμένα υγιεινά φαγητά.
(Φωτιά και μπούρμπερη σε όσους διαθέτουν φαντασία και χρόνο για να μαγειρέψουν! Φτου σας καθήκια!)

4. Αθλείται συστηματικά και διοργανώνει Ολυμπιακούς Αγώνες κάθε 4ετία.
(Κρεμάλα σε όσους αρνούνται τον πρωταθλητισμό και εναντιώνονται στο ντοπάρισμα. Φτου σας τεμπέληδες!)

5. Αγοράζει διαρκώς προϊόντα, ενισχύοντας την παγκόσμια οικονομία -βλ. αμερικανική.
(Κάψτε τους οικονόμους και τους φτωχούς, που επιμένουν να θέλουν να μη μένει άδεια η τσέπη τους. Φτου σας ρεμάλια!)

6. Πιστεύει σε ένα Θεό, τον καλύτερο από όλους τους άλλους, ή μάλλον δεν υπάρχει άλλος Θεός έξω από τον δικό του.
(Κάψτε όλους τους αντίχριστους! Τους αφρικανούς, τους ινδούς, τους κινέζους, τους εβραίους, τους βουδιστές, τους άθεους, όλους τους "άλλους" είπαμε!)

7. Δανείζεται με συνέπεια από παντού. Είναι καταχρεωμένος σε τράπεζες, σε οργανισμούς, σε κάρτες του μπακάλη, του έμπορου ηλεκτρικών ειδών, κλπ, με συνέπεια να καταντά στη φυλακή για χρέη αν δεν αυτοκτονήσει.
(Δημόσια κατακραυγή σε όσους αρνούνται να δανειστούν, να επιδοτηθούν, να χρωστούν. Φτου σας δειλοί! Φτου σας ψοφίμια!)

8. Εχει ολιγάριθμη οικογένεια, ει δυνατόν του ενός ατόμου. Κάνει ελάχιστα παιδιά, το πολύ ένα.
(Ισόβια σε όσους γεννούν σαν τα κουνέλια και μετά σκέφτονται πως δεν έχουν λεφτά να θρεψουν τα παιδιά, τα οποία η πατρίς σημειωτέον ασμένως ζητεί για να στρατεύσει. Φτου σας άσκεφτοι!)



------------------
Αφήνω να προσθέσει ο enteka τα άλλα τρία!

Εμείς οι γαλλομαθείς ή LIBERTE-EGALITE-FRATERNITE

ΕΛΛΑΣ ΓΑΛΛΙΑ ΣΥΜ-ΜΑ-ΧΙΑ!

Στη Γαλλία αναζητούσαμε τη συμπαράσταση ως λαός. η Γαλλία με τους μεγάλους δημιουργούς -ζωγράφους, λογοτεχνες, φιλοσόφους, ποιητές- μας ενέπνεε, τη Γαλλία θεωρούσαμε πηγή του δημοκρατικού ιδεώδους. Εκείνο το σύνθημα ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ-ΙΣΟΤΗΤΑ-ΑΔΕΛΦΟΤΗΤΑ της Γαλλικής Επανάστασης του 1789, χάραξε ανεξίτηλα τη σκέψη μας, ήταν το όραμά μας. Για μένα, είναι ακόμα. Ο άνθρωπος πάνω από τη μηχανή. Υπεράνω της ύλης.

Το πνεύμα να οδηγεί τη σκέψη χωρίς να παραμελεί την καρδιά. Η ανάπτυξη του πνεύματος να υπόσχεται τον παράδεισο.

Η γερμανική τεχνοκρατία και η αγγλοαμερικανική λοβιτούρα ήταν κάτι το παρακατιανό. Ασε που η Γερμανία ήταν η νικημένη ενός φριχτού πολέμου και οι Αγγλία με την Αμερική είχαν φέρει τον όλεθρο στην πατρίδα μας με την ανακατωσούρα τους στον εμφύλιο και τα πολιτικά ζητήματα της μετεμφυλιακής περιόδου.

Παρ' όλ' αυτά, επεκράτησε η αγγλική γλώσσα να διδάσκεται περισσότερο και η αμερικανική κουλτούρα του εφήμερου να επιλέγεται από τη νεολαία. Ας όψεται το παντοδύναμο ροκ, ο επαναστατικός(ή γήινος, ζωώδης?) ρυθμός που ούτε τους δημιουργούς του έχει τη δύναμη να απελευθερώσει.

Τρελαίνομαι για ροκ, σημάδεψε το γονίδιό μου, πώς το λένε! Η γλώσσα του είναι η αγγλική, όπως είναι και η γλώσσα των υπολογιστών. Και'γώ επέμενα να μάθουν τα παιδιά μου -πολύ καλά- αγγλικά, όπως μαθαίνουν όλα σχεδόν τα ελληνόπουλα. Γιατί άραγε; Επειδή θέλουμε να γνωρίζουμε καλά τη γλώσσα του εχθρού; Επειδή έχουμε αποδεχτεί τη θέση της χώρας μας ως προτεκτοράτου;

Η γαλλική γλώσσα έμεινε στα αζήτητα, μια γλώσσα για τους ρομαντικούς, και ο ρομαντισμός είναι πολύ υποτιμημένος σήμερα.

---------------------
ΣΗΜ. Δεν απενοχοποιώ τους γάλλους για τα αποικιοκρατικά ατοπήματά τους. Η Ινδοκίνα, η Αλγερία, το Μαρόκο, ο Λίβανος και άλλες χώρες, έχουν υποστεί στο πετσί τους πολλά δεινά. Αναγνωρίζω στη Γαλλία πάντως τη διορατικότητά της: Αποσύρθηκε εγκαίρως από αυτό το παιχνίδι.

Το Σχέδιο του Θεού

Το Σχέδιο του Θεού προβλέπει και φροντίζει για τη δημιουργία πηγών ενεργείας προς χρήσιν των επερχομένων γενεών -ανθρώπων ή άλλων "έλλογων" όντων- μετά 50.000.000 χρόνια περίπου. Καταστρεφόμενος ο πλανήτης, πάσα ζωή επ' αυτού θα γίνει πλαγκτόν και θα αποθηκευθεί ως πετρέλαιον. Οπερ έδει δείξαι.

+ευλόγησον+

(Το ποστ μπορούν να χρησιμοποιήσουν ο κ. Λιακόπουλος και οι διάφοροι γέροντες)

Ενα νέος απαντά: -Οχι, δεν θα φύγω...

Είδα ένα νεαρό μπάρμαν (δε θυμάμαι πού και πότε ακριβώς) που απαντούσε στο ερώτημα ενος ρεπόρτερ αν θα φύγει, αν θα εγκαταλείψει τη Βηρυττό:

- Οχι, δεν θα φύγω. Δεν θέλω να γίνω σαν τα θύματα του τσουνάμι.. των καταστροφών που βλέπαμε στην τηλεόραση και λέγαμε "βρε τους κακομοίρηδες".. προτιμώ να μείνω και ό,τι είναι ας γίνει..

ο αφορισμός έρχεται!

Ανακάλυψα πριν από λίγο το post με τίτλο lol στο πολύ καλό blog momentcollections με τα λόγια του αρχιεπισκόπου μας:

------------------------
"Αλλά μπορούν να καταλάβουν (σσ. όσοι γράφουν με μονοτονικό) τι κίνδυνοι ελλοχεύουν στην ελληνοτουρκική μεθόριο [...], τι μεθοδεύσεις γίνονται για να τους υποκλέψουν ή μειώσουν το εφάπαξ;"

"Το μονοτονικό πέτυχε να δώσει τραγικά δείγματα οσφυοκαμψίας ενώπιον των μεγάλων συμφερόντων πολυεθνικών εταιρειών, διαφημιστικών γραφείων, εκδοτικών οίκων, εφημερίδων και περιοδικών."

"Πίσω από την επιβολή του μονοτονικού συστήματος κρύβεται η παγκοσμιοποίηση, η οποία αποβλέπει στην αλλοτρίωση των παραδόσεων, της ταυτότητας και της διάρκειας των λαών."
------------------------

Μετά την προσεκτική ανάγνωση, άρχισα να φοβάμαι για την ψυχή μου. Εχω αναρτήσει κατά καιρούς διάφορα κείμενα που υπερασπίζουν το δικαίωμα της γλώσσας να κινείται, να μη μένει στατική, βασισμένη στη σκέψη του σοφού αξέχαστου Δασκάλου μου Λευτέρη Ζωΐδη που δίδασκε ότι «η γλώσσα δεν είναι κάτι τι το στατικόν, εξελίσσεται, εμπλουτίζεται, ανανεώνεται, ρέει».

Σε αυτό το πλαίσιο, τόλμησα να αναζητήσω κανόνες γραφής της ελληνικής με λατινικό αλφάβηττο. Εγκλημάτισα; Ο χρόνος θα δείξει...

Μερικά αρθράκια σε απλό, απλοϊκό, και ποιητικό λόγο:

Η ΛΕΞΗ ΣΤΟΝ ΚΥΒΕΡΝΟΧΩΡΟ
Η γλώσσα μας καλεί να την κρατούμε ζωντανή
TOKOY TAKI *


* Κανόνες βασικοί γραφής και προφοράς sta greecklish, κλπ

Η παραμέληση εποπτείας ανηλίκου

Ο Νόμος λέει ότι η παραμέληση εποπτείας ανηλίκου (κάτω των 13 ετών) είναι πλημμέλημα, το οποίο επισύρει ποινή φυλάκισης (για τους έχοντες την επιμέλεια, γονείς, κλπ) μέχρις ενός έτους. Η γνώμη μου είναι ότι ο νομοθέτης δεν είχε αρκετή φαντασία ώστε να υποπτευθεί την δυνατότητα μικρών παιδιών να εκτελέσουν ανθρωποκτονία. Θα πρότεινα, σε αυτή την περίπτωση, να αυξηθεί η ποινή και ίσως να αλλάξει και ο χαρακτηρισμός. Δεν είμαι νομικός ούτε έχω σχετικές γνώσεις, αλλά οπωσδήποτε κακούργημα θα χαρακτήριζα μια παραμέληση τέτοιου μεγέθους.

Κάτι επίσης που μου κάνει εντύπωση, στην περίπτωση του εγκλήματος που συντελέστηκε στη Βέροια, είναι η στάση των γονέων που ασκούσαν πλημμελή εποπτεία των παιδιών τους. Φαίνεται καθαρά ότι τώρα ξύπνησαν και θέλουν να τα προστατέψουν. Από τι να τα προστατέψουν; Από την τιμωρία; Τι σόι προστασία είναι αυτή; Επιθυμούν τόσο πολύ να αναβαθμίσουν τα παιδιά τους σε υψηλής τάξης εγκληματίες; Αναρωτιέμαι απλώς.


..και.. τι παιδιά είναι αυτά;..
σε 5-6 χρόνια θα ενηλικιωθούν..

Η Μαριάννα περισσεύει. ΞΟΥΤ ΜΩΡΗ..!

- Ποιος θα αναπληρώσει το ΚΕΝΟ;
- Κάτι θα βρεθεί.
- Υπάρχει και το Fame Story.
- Εχουμε κι ένα γιο υπουργού ξέμπαρκο.
- Να τηλεφωνήσω στη θεια μου τη Μαρίκα;
- Μπα, άσε, ξέρει η Νατάσα έναν αναισθησιολόγο.
- Μήπως χειρουργός θα ήταν καλύτερα να αναλάβει...
- Βρε σεις! Εμαθα ότι ενδιαφέρεται ο Λιακόπουλος!
- Πάντως, η Μαριάννα περισσεύει.
- Ναι, ΞΟΥΤ ΜΩΡΗ!



Κάπως έτσι έγινε η εισήγηση στον πρόεδρα(ρα) Παναγόπουλου της ΕΡΑ και εκείνος αποφάσισε αμέσως: ένα ΞΟΥΤ! είπε και έκλεισε το διακόπτη ενός από τα μοναδικά προγράμματα πολιτισμού που απέμεναν. Θα ήθελα πολύ να μάθω ποιος ήταν ο εισηγητής. Μάλλον κάποιος που μοιάζει πολύ με τους κενταύρους των περιστρεφόμενων καθισμάτων του Υπουργείου Πολιτισμού, σαν και κείνους που καταδικάζουν τους άξιους, π.χ. σαν τον Κώστα Μανουσάκη, σε απραξία.

Στη χώρα μας χρειάζεται μεγάλο στομάχι για να διατηρείς την αξιοπρέπεια και την ελευθερία σου, το γνωρίζω καλά από πρώτο χέρι. Σήμερα όμως δε γράφω για μένα. Για τη Μαριάννα γράφω, που άντεξε τόσα χρόνια -τριάντα ένα για την ακρίβεια- την πολεμική στάση του κρατικού μας ραδιοσταθμού. Τελικά, νικήθηκε. Ισως επειδή δεν έριχνε ρουκέτες...

Τελειώνει την επιστολή της προς την ΕΡΑ με τη φράση «Ο επαγγελματικός εξευτελισμός μου στον κύβο». Διαφωνώ Μαριάννα. Εσύ δεν εξευτελίστηκες. ΚΑΘΟΛΟΥ.


Το γράμμα της Μαριάννας Κορομηλά που με άφησε άναυδη. Θαυμάζω την υπομονή και την επιμονή της. Διαβάστε το:
(αναδημοσίευση από το www.radiofono.gr)


Τελικά, βγήκαμε στον αέρα την πρώτη εβδομάδα του Σεπτεμβρίου. Από τότε, η σχέση μου με το κρατικό Ίδρυμα είναι αδιάλειπτη.

Με συμβάσεις ("προσχώρησης", όπως χαρακτηρίζονται, όταν οι όροι που θέτει η εργοδοτική πλευρά είναι δεδομένοι και αδιαπραγμάτευτοι) αρχικά ανά εκπομπή, αργότερα με σύμβαση έργου (άλλοτε μηνιαίας διάρκειας κι άλλοτε τρίμηνης ή εξάμηνης) δούλεψα ως εξωτερικός συνεργάτης-παραγωγός "επί μονίμου βάσεως" επί 370 μήνες. Σχεδόν τριάντα ένα χρόνια, χωρίς δέκατους τρίτους-δέκατους τέταρτους μισθούς και με πενιχρές αμοιβές (με τις οποίες έπρεπε να καλυφθούν και τα έξοδα για έρευνα εκτός Αθηνών και συχνά εκτός Ελλάδας, η συγγραφή πρωτότυπου έργου, η μουσική επιμέλεια-επένδυση της εκπομπής και η ραδιοφωνική παρουσίαση). Στην αμοιβή περιλαμβάνεται και η παραχώρηση των πνευματικών δικαιωμάτων του τελικού έργου(...).

Για αυξήσεις ούτε λόγος, διότι η ΕΡΑ επί δεκαετίες επιδίδεται σε "οικονομική εξυγίανση", σύμφωνα με τα λεγόμενα και των αρμόδιων υπουργών (π.χ. Ε. Βενιζέλος, ο οποίος μείωσε τις αμοιβές μας κατά 15% "για να συμμαζευτούν τα έξοδα", αλλά αυτό μόνο για ένα χρόνο). Περασμένα ξεχασμένα, λοιπόν.

Πάντως, ρίχνοντας μια ματιά σε παλαιότερα δελτία παροχής υπηρεσιών, διαπίστωσα ότι μέσα σε δεκατέσσερα χρόνια (1992-2006) η αμοιβή μου έχει αυξηθεί κατά 13% (ενώ, στο ίδιο διάστημα, το ταξί με το οποίο πηγαίνω στην Αγία Παρασκευή αύξησε το κόμιστρο κατά 450%, καθώς τότε κόστιζε 300-320 δραχμούλες, κάτι λιγότερο από ένα ευρώ, και τώρα 4-4,50 ευρώ).

'Οταν το 2006 έμαθα ότι το 2005 είχαν μονιμοποιηθεί 1.490 συμβασιούχοι (κι ανάμεσα τους αρκετοί με συμβάσεις έργου) ήμουν πλέον εκπρόθεσμη. Ανακάλυψα ότι και οι κυβερνητικοί αρμόδιοι ενημερώθηκαν εκ των υστέρων και δήλωναν έκπληκτοι, ιδίως γιατί είχε προηγηθεί μία εθελούσια έξοδος (που στέρησε το Ίδρυμα από μερικές εκατοντάδες έμπειρους εργαζόμενους, όπως συμβαίνει συνήθως)(...).

Κοντολογίς, η ώρα της αιφνιδιαστικής απόλυσης μου διά εξευτελισμού είχε φτάσει. Στις 27 Ιουνίου μου τηλεφώνησε μία υπάλληλος από το γραφείο της κ. Μαργαρίτας Μυτιληναίου για να μου πει ότι η σύμβαση μου έληγε σε τρεις ημέρες και ότι δεν μπορούν να την ανανεώσουν.

Ανάμεσα στα άλλα που ψέλλιζε το ταλαίπωρο κορίτσι, είπε και το αμίμητο "να της τηλεφωνήσω γύρω στις 20 Σεπτεμβρίου, για να δουν αν μπορούν να μου κάνουν σύμβαση για τον Οκτώβριο" (αυτό θα πει έγκαιρος προγραμματισμός). Με απέλυσαν, λοιπόν, τέσσερις ημέρες μετά τη μετάδοση της τελευταίας μου εκπομπής - τελευταίας σύμφωνα με μία σύμβαση έργου που δεν είχα δει ποτέ και ούτε καν φέρει την υπογραφή μου, γιατί επί χρόνια ανανεωνόταν "αυτομάτως" κι έτσι δεν έμπαιναν καν στον κόπο να μου ζητούν να την υπογράψω.

Το μόνο που ζήτησα ήταν να μεταδοθεί η εκπομπή της 1ης Ιουλίου, την οποία είχα ήδη ηχογραφήσει, διαβεβαιώνοντας ότι δεν χρειαζόταν να πληρωθώ (δεν μου περισσεύουν, αλλά είχα μία συνέντευξη σημαίνοντος προσώπου και ντρεπόμουν να του πω ότι είχε άδικα ανέβει στην Αγία Παρασκευή).

Έτσι όπως μεθόδευσαν την απόλυση, δεν μου έδωσαν καν την ευκαιρία να αποχαιρετήσω τους φίλους ακροατές (με ορισμένους έχουμε διανύσει τριάντα τόσα χρόνια ραδιοφωνικής πορείας, που μεταφράζεται σε περισσότερες από 2.000 εκπομπές). Αυτό με στενοχωρεί βαθύτατα.

Δεν αντέχω στην ιδέα ότι μπορεί να σκέφτονται πως τους εγκατέλειψα απροειδοποίητα για να πάω διακοπές ή για να βρω καλύτερα πληρωμένη δουλειά, χωρίς να τους χαιρετήσω και να τους ευχαριστήσω για όλα αυτά τα χρόνια που μοιράστηκα μαζί τους. Τα υπόλοιπα θα τα κάνουν οι δικηγόροι. Αλλά το αποχαιρετιστήριο, που μόνον εγώ μπορούσα να κάνω, δυστυχώς μου το στέρησαν.

Έμαθα ότι κάπως έτσι απομακρύνθηκαν κι άλλοι 300 συμβασιούχοι. Να είμαστε άραγε τα 300 θύματα του κ. Παναγόπουλου ή των νέων αντιλήψεων περί διαχείρισης του κράτους, αντιμετώπισης των πολιτιστικών πραγμάτων και εξευτελισμού των εργαζομένων; Πάντως, δίχως να υποβαθμίζω καμία άλλη περίπτωση απολυμένου, νομίζω ότι κανείς άλλος δεν έχει στο ενεργητικό του τριάντα ένα χρόνια απανωτών συμβάσεων με το ευαγές κρατικό Ίδρυμα. Ο επαγγελματικός εξευτελισμός μου στον κύβο.

Μαριάννα Κορομηλά, ιστορικός


------------------------
ΣΗΜ. 1. Ετυχε η ευτυχής συγκυρία να γνωρίσω τη Μαριάννα το καλοκαίρι του 1976 (αν θυμάμαι καλά) όταν διακοπεύαμε σε νησί του Αιγαίου. Μια όμορφη κοπέλα λεπτή και ψηλή που μάτια δεν είχε για εφήμερες διασκεδάσεις, ταγμένη ολοκληρωτικά στη δουλειά της. Αγχωμένη, επέστρεψε νωρίτερα -μαζί μας- στην Αθήνα για να ετοιμάσει την εκπομπή της. Απόμακρη θα την έλεγε κάποιος που δεν έχει γνωρίσει τι σημαίνει συνέπεια, τελειότητα, υπευθυνότητα.
ΣΗΜ. 2. Σύνδεσμοι blogs που ασχολήθηκαν με το ζήτημα -μέχρι τώρα:

awron-θείο τραγί
naftilos
provatos
xoirovoskos
tyxod-ttallou
oistros

Η ΤΕΛIKH ΜΑΧΗ σύντομο διήγηματου Harry Harrison

Τα βράδια, αφού τελειώσει το δείπνο και τακτοποιηθούν όλα τα σχετικά, δεν υπάρχει τίποτε πιο ευχάριστο για μας τα παιδιά απ' το να καθόμαστε γύρω απ’ τη φωτιά και ν' ακούμε τον Πατέρα να μας λέει ιστορίες.

Μπορεί να πείτε ότι αυτό είναι βλακώδες ή παλιομοδίτικο, τη στιγμή που υπάρχουν τόσα σύγχρονα είδη ψυχαγωγίας. Αν το πείτε, συγχωρέστε με, μα θα γελάσω συγκαταβατικά.
Είμαι δεκαοκτώ χρονών και, ως επί το πλείστον, έχω αφήσει τις παιδιάστικες βλακείες πίσω μου. Αλλά ο Πατέρας είναι ρήτορας κι η φωνή του υφαίνει μάγια που με δένουν ακόμη, και για να είμαι ειλικρινής, μ' αρέσει αυτό. Παρ’ όλο που κερδίσαμε τον Πόλεμο χάσαμε πολλά κατά τη διαδικασία και ο κόσμος έγινε σκληρός κι αιμοβόρος. Σκοπεύω να παραμείνω νέος όσο πιο πολύ μπορώ.

«Πες μας για την τελική μάχη», λένε συνήθως τα παιδιά κι αυτήν την ιστορία λέει κατά κανόνα. Η ιστορία είναι τρομακτική, παρ’ όλο που ξέρουμε ότι όλα αυτά ανήκουν πλέον στο παρελθόν, αλλά δεν υπάρχει τίποτα καλύτερο από μια ανατριχίλα λίγο πριν πέσεις για ύπνο.

Ο Πατέρας παίρνει τη μπύρα του, πίνει μια γουλιά αργά, μετά πετάει με το δάχτυλο τον αφρό που έχει μείνει στο μουστάκι του. Αυτό είναι το σινιάλο ότι πρόκειται ν' αρχίσει.

«Ο πόλεμος είναι κόλαση κι αυτό μην το ξεχάσετε ποτέ», λέει και τα δύο μικρότερα χαχανίζουν, γιατί αν αυτά είχαν προφέρει αυτή τη λέξη, θα τους έπλεναν το στόμα με σαπούνι.

«Ο πόλεμος είναι κόλαση, πάντα ήταν, κι ο μόνος λόγος που σας λέω αυτήν την ιστορία είναι επειδή δε θέλω να το ξεχάσετε ποτέ. Δώσαμε την τελική μάχη του τελευταίου πολέμου και πολλοί άντρες πέθαναν για να την κερδίσουμε. Και τώρα που όλα έχουν τελειώσει θέλω να το θυμάστε πάντα αυτό. Αν πέθαναν αυτοί ήταν για να ζήσετε εσείς. Και για να μη χρειαστεί ποτέ, μα ποτέ, να πολεμήσετε ξανά.

»Πρώτα-πρώτα, ξεχάστε κάθε ιδέα πως υπάρχει κάτι το ευγενικό ή ωραίο στη μάχη. Δεν υπάρχει! Πρόκειται για ένα μύθο που κράτησε πολύ και που μάλλον έχει τις ρίζες του στην προϊστορία, όταν ο πόλεμος σήμαινε μάχη σώμα με σώμα μπροστά στην είσοδο της σπηλιάς καθώς ο άντρας υπερασπιζόταν το σπίτι απ' τον ξένο. Εκείνες οι μέρες έχουν περάσει ανεπιστρεπτί κι εκείνο που ήταν καλό για το άτομο μπορεί να σημαίνει θάνατο για μια πολιτισμένη κοινότητα. Δε σήμανε θάνατο για κείνους;»

Τα μεγάλα σοβαρά μάτια του Πατέρα περιεργάζονταν τον κύκλο των ακροατών, αλλά κανείς δεν τολμά να τον κοιτάξει. Για κάποιο λόγο νοιώθουμε ένοχοι, παρ' όλο που οι περισσότεροι έχουμε γεννηθεί μετά τον Πόλεμο.

«Κερδίσαμε τον Πόλεμο, αλλά δε θα τον έχουμε κερδίσει αληθινά αν δεν πάρουμε ένα μάθημα απ’ αυτόν. Μπορεί το Έσχατο Όπλο να το είχε ανακαλύψει η άλλη μεριά, και, αν είχε γίνει αυτό, νεκροί κι εξαφανισμένοι θα ήμασταν τώρα εμείς· κι αυτό δεν πρέπει να το ξεχάσετε ποτέ. Εκείνο που έσωσε τον πολιτισμό μας και κατέστρεψε το δικό τους ήταν ένα καπρίτσιο της ιστορίας. Αν αυτό το τυχαίο συμβάν είχε κάποιο νόημα για εμάς είναι ότι πρέπει να είμαστε ταπεινοί. Δεν είμαστε θεοί και δεν είμαστε τέλειοι. Και πρέπει να εγκαταλείψουμε τον πόλεμο ως τρόπο επίλυσης των διαφορών μεταξύ ανθρώπων. Ήμουν εκεί και βοήθησα και ξέρω για ποιο πράγμα μιλάω».

Μετά απ’ αυτό έρχεται η στιγμή που όλοι περιμένουμε κρατώντας την ανάσα μας.
«Ιδού», λέει ο Πατέρας καθώς σηκώνεται κι απλώνει το χέρι ψηλά στον τοίχο. «Αυτό είναι το όπλο που βρέχει θάνατο από μακριά και είναι ο Έσχατο Όπλο».

Ο Πατέρας κρατά το τόξο πάνω απ’ το κεφάλι του και, στην αναλαμπή της φωτιάς, μοιάζει με φιγούρα βγαλμένη από κάποιο δράμα, έτσι όπως η σκιά του εκτείνεται πάνω στον τοίχο σ' όλο το πλάτος της σπηλιάς. Ακόμη και το μικρότερο μωρό σταματάει να ξύνει τις ψείρες του κάτω από τα γούνινα σκεπάσματά του και παρακολουθεί με το στόμα ορθάνοιχτο.

«Ο άνθρωπος με το ρόπαλο ή το πέτρινο μαχαίρι ή το ακόντιο δε μπορεί να σταθεί κόντρα στο τόξο. Κερδίσαμε τον Πόλεμο, αλλά πρέπει από δω και πέρα να χρησιμοποιούμε το όπλο αυτό μόνο για ειρηνικούς σκοπούς, για να σκοτώνουμε τις έλκεις και τα μαμούθ. Αυτό είναι το μέλλον μας».

Χαμογελάει καθώς ξανακρεμάει προσεκτικά το τόξο στη θέση του.

«Ο πόλεμος έχει γίνει τρομακτικό πράγμα. Η εποχή της αιώνιας ειρήνης έχει αρχίσει».


-----------------------
"War and Peace,
you 're walking just straight on the edge
War and Peace,
you 're dying in War, but you even can't live in Peace."
-----------------------

ΣΗΜ. Η απάντηση αυτή δόθηκε στις 12 Μαρτίου 2002, 12:40 από τον DeathBlossom στο θέμα συζήτησης "ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ή ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ;" που είχα θέσει στο παλιό forum του Pathfinder, με την εξής εισαγωγή εκ μέρους του:
>>Αν με τη λέξη βαρβαρότητα εννοείς τους πολέμους που συμβαίνουν κατά καιρούς στον κόσμο τότε σου παραθέτω το παρακάτω σύντομο διήγημα του Harry Harrison που μιλάει ακριβώς γι αυτό. Καλά κάνεις και παραμένεις αισιόδοξη, "σημασία έχει να παραμένεις άνθρωπος" άλλωστε. Και μέχρι τώρα συνεχίζουμε να παραμένουμε άνθρωποι ευτυχώς ή δυστυχώς. Ορίστε λοιπόν, διαβάστε και κρίνετε το ποιόν του ανθρώπου: (ακολουθεί το διήγημα Η ΤΕΛΙΚΗ ΜΑΧΗ)

Διώχνω τις ενοχές μου -Ι : με Ομαδικά μηνύματα

Κάτι πέφτει στην αντίληψή μου, που το θεωρώ σοβαρό; Ατάκα κιεπιτόπου στέλνω ένα ομαδικό μήνυμα. ΧΩΡΙΣ να ελέγξω αν είναι πράγματι σοβαρό. Συνήθως, είναι ένα μήνυμα που κυκλοφορεί εδώ και πολλά χρόνια στο διαδίκτυο και, μάλλον, θα κυκλοφορεί ακόμα για πολύ καιρό, όσο υπάρχουν αφελείς καλοκάγαθοι χρήστες που... μασάνε!

Τι σημαίνει "μασάω" το ξέρουμε υποθέτω. Το ρήμα αυτό όμως, μαζί με το συνώνυμό του "χάβω", είναι επικίνδυνο στο διαδίκτυο γιατί μπορεί να φορτώσει με ένα σωρό μπελάδες ανθρώπους-χρήστες που είχαν την ατυχία να βρεθούν στις λίστες των αφελών (τουλάχιστον) αποστολέων ομαδικών μηνυμάτων.. εκείνων οι οποίοι με την αφέλειά τους και την ευπιστία που τους διακρίνει ως χρήστες διευκολύνουν το θείο έργο της διάδοσης ιών, τρολ, κατασκόπων, κλπ, επικίνδυνων ή απλώς μπελαλίδικων. Μπορεί να είναι και νέοι χρήστες, οπότε, ναι μεν συγχωρούνται, αλλά ας φρόντιζαν να ρωτήσουν κανα παλαιότερο πριν αρχίσουν τις αποστολές ομαδικών μηνυμάτων δίκην κανιονοβολισμών!

Αυτά τα καημένα τα παιδάκια που όλο πάσχουν από ανίατες ασθένειες, με τηλέφωνα και διευθύνσεις νοσοκομείων, έχουν αναστατώσει συχνότατα τα ηλεκτρονικά ταχυδρομεία. Οι αναξιοπαθούντες με λογαριασμούς τραπεζών, είναι επίσης επικίνδυνοι -για τη τσέπη μας. Οι εξ Αφρικανικών κρατών πολυεκατομμυριούχοι κληρονόμοι έκαναν θραύση πριν μερικά χρόνια και πολλοί την πατήσανε, μεταξύ αυτών και γνωστός "έξυπνος" έλληνας μηχανικός που έβαλε στην "επιχείρηση" του απατεώνα περί τα 50.000.000 δρχ και ο απατεώνας, φυσικά, δεν πιάστηκε.

Τα μηνύματα που σπέρνονται αφειδώς και θεωρούνται ακίνδυνα είναι εκείνα με διάφορες εικονίτσες-εικονίτσες και λογάκια-λογάκια! Μπορούν άνετα όμως να φορτώσουν τον υπολογιστή με μερικά τρολάκια και κατασκοπάκια -και αυτό συνήθως γίνεται!

Αν λοιπόν λάβουμε ένα ομαδικό μήνυμα ας μη τρέχουμε να το στείλουμε σε λίστες αθώων που έχουμε καταστρώσει ΠΡΙΝ διερευνήσουμε περί τίνος πρόκειται, εφόσον έχουμε την καλή διάθεση να βοηθήσουμε κάποιο συνάνθρωπο. Στην αυθόρμητη διάθεση αυτή στοχεύουν οι ανακατωσούρες (στην καλύτερη περίπτωση) του διαδικτύου, στη διάθεση του ανθρώπου να αποτινάξει τις ενοχές του.

Αν λάβω ένα μηνυμα π.χ. για ένα παιδάκι που κινδυνεύει, τηλεφωνώ πρώτα στο νοσοκομείο και μαθαίνω αν τα πράγματα είναι έτσι όπως παρουσιάζονται στο μήνυμα και μετά, αν μπορώ, αν υπάρχουν οι προϋποθέσεις να συνδράμω, βοηθώ. Μπορώ να στείλω και μηνύματα σε φίλους τους οποίους γνωρίζω ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ, στην παρέα μου δηλαδή, με τη διευκρίνιση ότι έχω ελέγξει το θέμα.

..και.. ας μη ξεχνάμε τους εμπόρους παρωνυμίων (nick names) ..αυτή τη μάστιγα που ενισχύει τις ορδές των SPAM..

..και.. μπορώ να διώξω τις ενοχές μου προσφέροντας ένα φρούτο στο ζητιάνο της γωνίας ή ένα ρουχαλάκι σε μια οικογένεια μεταναστών ή τσιγγάνων που γνωρίζω προσωπικά.. όχι, δε δίνω ελεημοσύνη ούτε πετάω σακούλες με ρούχα εκεί όπου δε γνωρίζω την τύχη τους.. βρέθηκαν ρούχα που προσφέρθηκαν σε κάποιους συλλόγους κυριών στο Μοναστηράκι.. και.. πολλά τρόφιμα ευγενώς προσφερθέντα σαπίζουν σε δημοτικές αποθήκες..


----------------------------------------
Είχα συντάξει ήδη μια απάντηση σε αποστολέα ομαδικού μηνύματος που έλαβα, όταν σκέφτηκα ότι καλύτερα είναι να ανεβάσω ένα ποστ σαν ΟΔΗΓΙΑ ΠΡΟΣ ΝΑΥΤΙΛΛΟΜΕΝΟΥΣ!!!

zappppppp... στα blogs... zappppppp... στα blogs...

1.

Βρήκα ένα διαμαντάκι!
Το χώρο του DeMasame Re, που αυτοπαρουσιάζεται με τα -ανατρεπτικά και αυτονόητα- λογάκια:

«Ήθελα ένα χώρο έκφρασης και συζήτησης χωρίς φόβο και πάθος. Χωρίς εμπάθεια, αλλά και χωρίς ασυλία για εκείνους που καταδυναστεύουν τη δημόσια συζήτηση. Με ευθύνη αλλά χωρίς λογοκρισία. Με αυτά που λέγονται στις παρέες μας, που ψιθυρίζονται στον επαγγελματικό μας χώρο. Αυτά που "κόβονται", αυτά που είναι εκτός γραμμής. Αυτά που είναι έξω από ισορροπίες, συμμαχίες, και συμφωνίες. Με όλα τα άλυτα προβλήματα, το διαδίκτυο αποτελεί μια διέξοδο της ελευθερίας. Μπορεί να γίνει μία ευκαιρία δημοκρατίας. Μία σοβαρή πιθανότητα αντίστασης. Δε μασάμε τα λόγια μας, γιατί δε μασάμε αυτά που μας ταίζουν.»

Το σημερινό του ποστ με τίτλο Αστείο μέχρι Θανάτου - 2 σπάει κόκκαλα.. όπως και τα προηγούμενα άλλωστε.

Ενα θερμότατο καλωσόρισμα από μένα, με την ευχή να στρώσουν τα πράγματα τόσο, που να αλλάξουν περιεχόμενο τα posts του!:-)




2.

Η προσπάθεια για τη διάσωση της Columbia συνεχίζεται στο μπλογκ του Oneiros. Η Θεσσαλονίκη έχει πάρει ζεστά το θέμα της προστασίας των σύγχρονων μνημείων της χώρας. Εμπαίνετε αδέρφια!!!

Αναδημοσιοποιώ την ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ και ας μη λείψει κανείς από τους εναπομείναντες στο κλινόν Αστυ.

Η "Επιτροπή Πρωτοβουλίας για τη διάσωση και αξιοποίηση του εργοστασίου της COLUMBIA" σας προσκαλεί στην εκδήλωση που διοργανώνει την Τετάρτη, 26/7/2006, ώρα 8.00 μ.μ., στο χώρο του ΦΙΞ Πατησίων, Καυτατζόγλου και Πατησίων.
Η συζήτηση έχει θέμα: "Η αναγκαιότητα δημιουργίας Μουσείου ελληνικής δισκογραφίας και μουσικής και γενικότερα χώρου καλλιτεχνικής και πολιτιστικής δημιουργίας στο πρώην εργοστάσιο της COLUMBIA".

Στη συζήτηση θα συμμετάσχουν:

Γιάννης Πανούσης - Πρόεδρος Τμήματος Επικοινωνίας & ΜΜΕ του Πανεπιστημίου Αθηνών.
Νίτσα Λουλέ - Πρόεδρος Πολιτισμικού Οργανισμού Δήμου Αθηναίων.
Ιωάννης Ιωάννου - μουσικοσυνθέτης.
Κώστας Αδαμόπουλος - εκπρόσωπος Συλλόγου Αρχιτεκτόνων (ΣΑΔΑΣ).
Αυγή Θεοδόση - Μέλος "Επιτροπής Πρωτοβουλίας".

Θα ακολουθήσει συναυλία με την ανιδιοτελή συμμετοχή των μουσικών και τραγουδιστών:

Μανόλης Ρασούλης
Σωτηρία Λεονάρδου
Σοφία Παπάζογλου
Λαϊκό Μουσικό Συγκρότημα
Συγκρότημα Last Will
Συγκρότημα Μεταίχμιο
Η είσοδος θα είναι ελεύθερη για το κοινό.

Η διάσωση και διατήρηση της πολιτιστικής μας κληρονομιάς είναι υπόθεση όλων μας.
Η συμμετοχή και συμπαράστασή σας είναι πολύ σημαντική.

e-mail: savecolumbia@yahoo.gr

zapping... zapping... zapping... zapping... zapping...

...Μιλάμε για ένα κουμπουλόι.. ένα κουμπουλόι.. καταπληκτικό κουμπουλόι.. από κοράλι.. δεν είναι πλαστικό.. ολοστρόγγυλες μπίλιες.. κοράλι εκατό τοις εκατό.. εκατόν είκοσι ευρώ μόνο! εκατόν είκοσι ευρώ μόνο! διακόσια δέκα (...) εκ'τόν εξήντα ένα! Αυτό είναι το τελεφωνικό κέντρο! αυτό είναι το τελεφωνικό κέντρο! Σας παρακαλώ π'διά μόνο τελέφωνο, μόνο τελέφωνο! Σε παρακαλώ μόνο τελέφωνο, μόνο τελέφωνο θέλω! Μ' αυτη τ' απίστευτη τιμή, μ' αυτή τ' απίστευτη τιμή! Κύρες και κύροι, κύρες και κύροι.. εκατόν είκοσι ευρώ μόνο! Βλέπουμε τελευταία πλάνα, τελευταία πλάνα! Μια κυρία, ποια κυρία το θέλει; Μ' εκατόν είκοσι ευρώ μόνο! Λέμε απίστευτη η τιμή του! Από κοράλι και ασήμι ενιακόσα εικοσπέντε! Μόνο τελέφωνο θέλω! Μόνο τελέφωνο!...



Ελα! Μια κυρία να το πάρει! Βοήθειά μας...

TΟ ΔΙΚΑΙΟ ΤΟΥ ΓΟΛΙΑΘ - Η ΠαλαιάΔιαθήκη ξαναγράφεται ΣΩΣΤΑ

Ανέκαθεν του το φυλάγανε του μικρού και αδύναμου Δαυίδ που έριξε κείνη τη πετρίτσα με τη σφεντόνα στο κούτελο του Γολιάθ και τον ξέρανε και μετά έγινε και βασιλιάς το σκατόπαιδο! Ακου εκεί! Πού ξανακούστηκε ο αδύναμος να νικάει το θηρίο! Σήμερα, πλησιάζει να βγει στα φόρα το αποτέλεσμα εργασίας δεκαετιών, να φανεί επιτέλους η αλήθεια: Ο Γολιάθ θα νικήσει αυτή τη φορά κατά κράτος το μικρό, κάτισχνο και πειναλέο Δαυίδ. Αυτό δα μας έλειπε! Κι άμα τύχει καμιά στραβή, η μαμή Λίζα είναι έτοιμη για να βοηθήσει στη γέννα. Κι άν και η μαμή Λίζα τα κάνει μούσκεμα, υπάρχει και η καισαρική τομή. Ποιος είναι ο Καίσαρ; Ε, μη τα θέλουμε και όλα μασημένα, ε

Ο Γολιάθ θα βρει το δίκιο του και θα ησυχάσει επιτέλους η συνείδησή μας απέναντι στα ΑΜΕΑ -Ατομο Με Ειδικές Ανάγκες είναι ο καημένος ο Γολιάθ, μυαλό κουκούτσι. Τι ανάγκες; Καταπίνει πετρέλαιο, το χρυσό μου, και φτύνει μπόμπες, κακό είναι; Αυτά του έμαθε ο νονός του για. Τώρα.. γιατί ο νονός του ο Καίσαρ (άντε, το μαρτύρησα) δεν του παίρνει ένα κουλούρι να ηρεμήσει, αυτό είναι αλλουνού παπά βαγγέλιο. Δεν του χαρίζει κουλούρι επειδή θέλει να τον κάνει ανεξάρτητο άνθρωπο, να μάθει επιτέλους να αυτοεξυπηρετείται, να ωριμάσει.. μέχρι πότε θα τον τρέχει απο πίσω, ε;

Οταν με το καλό ο καημενούλης ο Γολιάθ -το ανεγκέφαλο μπρατσωμένο τέρας με τις δέκα μασέλες- νικήσει το μικροσκοπικό Δαυίδ και τον πατήσει κάτω, τον ισοπεδώσει δηλαδή τόσο που ούτε με βιάγκρα να μην έρχεται στα ίσια του, τότε η Παλαιά Διαθήκη θα βρει την Αλήθεια της και θα διαβάζεται σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του πλανήτη και όλοι θα ζήσουνε καλά κι εμείς καλύτερα. Καληνύχτα σας. Ο τελευταίος Παγκόσμιος Δικαστής να κατεβάσει τα σκουπίδια παρακαλώ.



(ιδέα για σουρεάλ θεατρικό)

Post 287- Συνταξιοδοτείται ο ΟΗΕ,τα παράπονά μας πλέον στο ΝΑΤΟ

Το Ισραήλ θα δεχόταν ευχαρίστως -σύμφωνα με δήλωση αρμόδιου της κυβέρνησής του- να εγκατασταθούν δυνάμεις του ΝΑΤΟ σε ουδέτερη ζώνη στα σύνορά του με το Λίβανο. Και ο ΟΗΕ..? Πού είναι ο ΟΗΕ..? Εκπνέει χαλαρά, σαν την Κοινωνία Των Εθνών πριν το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο; Η ελπίδα για την Παγκόσμια Ειρήνη πάει, πέταξε οριστικά; Ο Κόφυ λέει και ξαναλέει τα τροπάριά του, αλλά ποιος τον ακούει; ..ή.. Πόσο ένας θεσμός εξαρτάται από το ύψος το πνευματικό του ηγέτη του;

SPAM = Luxury*Gold+Diamonds:SEX

Και, φυσικά, δίαιτες, μόδα, ιδέες για δώρα, κλπ κλπ, όλα συσκευασμένα σε ωραία -γυναικεία κυρίως- νικνέημς, σταλμένα ως απαντήσεις ή προωθήσεις. Αυτά είναι τα (ομαδικά ή) ανεπιθύμητα μηνύματα, τα λεγόμενα SPAM, δηλαδή η εξίσωση: Φαντασμαγορία επί Χρυσάφι συν Διαμάντια, με κοινό παρανομαστή το Σεξ. Να η εσοδεία μου του τελευταίου 10ημέρου:

Τι τρέχει με το yahoo!..???..

Το μεσημεράκι δοκίμασα να μπω να δω τα e-mail μου.. τίποτα. Δοκίμασα ξανά μόλις πριν από λίγο.. πάλι τίποτα. Είδα πως και άλλοι έχουν πρόβλημα. Οπότε... Οποιος ξέρει κάτι ας ενημερώσει, ε

..φράκαρε το μαγαζί, αλλάζει κλινοσκεπάσματα, κάνει γενική καθαριότητα, έχει λάτρα και φασίνα, ή συμβαίνει κάτι άλλο;..

Ολα τα παιδιά είναι... ζουζούνια!

Μπήκα πριν από λίγο στο blog της anastasia, το "a mother's diary" και άφησα ένα σχόλιο για τα αεικίνητα παιδάκια, φέρνοντας παράδειγμα τι τράβηξα με τη μεγάλη μου κορούλα. Γεννημένη ακροβάτις, μου έβγαλε το λάδι μέχρι να αποκτήσει συνείδηση του επικίνδυνου περιβάλλοντος των διαμερισμάτων μέσα στα οποία υποχρεώνει η κοινωνία μας να μεγαλώνουν (και αναπτύσσονται γενικώς) τα παιδιά μας.

ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ:

Η μεγάλη μου κόρη ήταν ένα παιδί αεικίνητο! Τρόμαξα να βρω τρόπο ώστε και να μη στερείται αυτό που της άρεσε -την κινηση και τα σκαρφαλώματα- αλλά και να έχω το κεφάλι μου ήσυχο πως δε θα πάθει κάτι, δε θα τραυματιστεί.
Τα παιδάκια μέχρι να συμπληρώσουν τα 2,5 με 3 χρόνια δεν έχουν την αίσθηση του χώρου, όλα τα βλέπουν ίσωμα! Την άφηνα λοιπόν να παίζει, τρέχει, σκαρφαλώνει, αλλά ήμουν κοντά της, πολύ κοντά της... συνήθως από κάτω! Μεγάλη μανία το σκαρφάλωμα! Σαν μαϊμουδάκι σε όποιο κάγκελο, στύλο, ό,τιδήποτε σηκώνει σκαρφάλωμα. Το εύκολο θα ήταν να χρησιμοποιήσω ένα απλό ΜΗΗΗΗ και να τελειώνω, εμένα όμως μου αρέσουνε τα δύσκολα και δεν έχω μετανιώσει καθόλου που δεν την εμποδισα να αναπτυχθεί όπως εκείνη ήθελε.
Ευτυχώς, για καλή μου τύχη, το επόμενο παιδί ήταν ησυχούλικο και πολύ σταθερό στην κίνησή του.

:-)

Α! κάτι ακόμα για το άδειασμα των ντουλαπιών. Μια δυο φορές που τη βρήκα -ηλικία γύρω στους 18 μήνες- να αδειάζει τα (χαμηλά) ντουλάπια της κουζίνας ή του μπουφέ, κάθισα δίπλα της, της είπα "μπράβο.. έλα τώρα να τα βάλουμε ξανά στη θέση τους.." και τα βάλαμε ξανά σιγά σιγά στη θέση τους όλα τα πράγματα. Δεν ξαναάδειασε ντουλάπι, επειδή μάλλον είδε τι είχε μέσα και κατάλαβε ότι είναι κουραστική δουλειά!!!

..φυσικά, ένα κλείδωμα των ντουλαπιών ή ένα ηχηρό ΜΗΗΗΗ γλυτώνει τις μαμάδες.. αλλά παράλληλα στερεί ένα κομμάτι δημιουργικότητας από το μυαλουδάκι του παιδιού.. Διαλέγετε και παίρνετε..


--------------

Συμπληρώνω κάτι που δεν έγραψα στο σχόλιο, κάτι τι ακόμα για την ελλιπή αίσθηση του χώρου στα παιδάκια της προνηπιακής ηλικίας: Ολα τα βλέπουν ίσωμα και χρειάζεται μεγάλη προσοχή στις σκάλες, επειδή δεν υπάρχει η αίσθηση του χώρου, το κουτρουβάλημα είναι κάτι που εύκολα μπορεί να συμβεί και, δυστυχώς, δεν είναι ακίνδυνο.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΣΤΙΣ ΣΚΑΛΕΣ λοιπόν...

Φαντάζεται κανείς την έκπληξή μου όταν την είχα βρει ξαφνικά, σε στρίψη ματιού που λένε, να είναι σκαρφαλωμένη στα ράφια της βιβλιοθήκης και να πιάνει το ταβάνι λέγοντάς μου "κοίτα μαμα, κοίτα!".. τρελλάθηκα λεμε!!! Το 18μηνο θηριάκι σε νέα ακροβατικά! Εβαλα τον εγκέφαλο ατακα κιεπιτόπου να δουλεύει στο φουλ, πλησίασα και ίσα που έφτανα να ακουμπήσω τη σόλα του παπουτσιού της.. Να απομακρυνθώ για να πάρω τη σκάλα ή, έστω, μια καρέκλα; Ούτε λόγος.. Αν τη στιγμή της απομάκρυνσης έπεφτε; Χμμ.. "Μπράβο καρδούλα μου! Πόσο ψηλά έφτασες! Και τώρα έλα αγαπούλα μου, έλα σιγά σιγά.. όπως ανέβηκες εκεί ψηλά, έλα σιγά να κατέβεις..." αυτό σκέφτηκα να πω, απλώνοντας την αγκαλιά μου -για παν ενδεχόμενο!- και τα χέρια μου έτοιμα να οδηγήσουν τα μικρά ποδαράκια στα παρακάτω ράφια.

Οταν κατέβηκε μέχρι κάτω -όχι, δεν την πήρα αγκαλιά πριν ολοκληρώσει την... κατάβαση!- καθήσαμε και συζητήσαμε ποιος είναι ο ρόλος της βιβλιοθήκης και ότι για τα ακροβατικά κόλπα υπάρχουν ειδικά συστήματα πιο ασφαλή.. ότι τα ράφια είναι φτιαγμένα για να σηκώνουν βιβλία και όχι ανθρώπους.. και ευτυχώς που είναι ακόμα μικρή και ελαφριά γιατί αλλιώς θα έπεφτε και θα έσπαγε και η βιβλιοθήκη.. και άλλα τέτοια.. μέχρι που βαρέθηκε να ρωτάει και να ακούει.. ή μάλλον μέχρι που λύθηκαν οι απορίες της.

Οι συζητήσεις με τα μικρά παιδάκια δεν γίνονται "απο καθέδρας" αλλά με τρόπο παιχνιδιάρικο, όπως είναι δυνατό να γίνουν αντιληπτά τα θέματα που συζητιούνται. Μαζί με τις σωστές λέξεις λοιπόν, προσθέτουμε μπόλικα επιφωνήματα του στυλ ΜΠΟΥΜ! ΖΝΤΟΥΠ! ΑΟΥΟΥΟΥ! κλπ, καθώς και διάφορες παντομίμες, που δείχνουν "ζωντανά" τις επιπτώσεις κάθε άστοχης ενέργειας. Οχι βέβαια μονάχα επιφωνήματα και παντομίμα, είναι απαραίτητο να χρησιμοποιείται σωστά η γλώσσα, γιατί αλλιώς πώς θα τη μάθουν;

Το μαρτύριό μου ήτανε στα καράβια! Οπου υπάρχουν ένα σωρό σωληνωτά στηρίγματα για τις τέντες στο κατάστρωμα. Δε μπορούσα να διανοηθώ ότι θα κλεινόμουν μέσα στα σαλόνια "επειδή είχα μικρό παιδί".. Ετσι, ταξιδεύαμε με τη μικρή κατάστρωμα. Αφού της εξήγησα καλά περί κουπαστής και την πήγα άκρη άκρη να δει τη θάλασσα κλπ κλπ, εκείνη έδωσε όλο το χαρισματικό ακροβατικό εαυτό της στα σωληνωτά στηρίγματα. Σκαρφάλωνε όπως βλέπουμε να σκαρφαλώνουν οι ιθαγενείς για να μαζέψουν καρύδες από κοκκοφοίνικες! Η πεθερά μου κόντεψε να γίνει καρδιακή, την έπαιρνε σφιχτά αγκαλίτσα αλλά το έσκαγε κι έτρεχε με περισσότερη ορμή, πολλοί ταξιδιώτες κάνανε διάφορες υποδείξεις, μερικοί κοιτάζανε παράξενα και κουνούσαν το κεφάλι.. Βρισκόμουν, φυσικά, κάτω από τη μικρή ακροβάτιδα των 2-3 χρονών, που δεν την έφτανα εκεί ψηλά που ήταν, έτοιμη να τη πιάσω σε περίπτωση που γλίστραγε. Δεν γλίστρησε ποτέ, ίσα ίσα απέκτησε δύναμη στα χέρια.. κάτι λεπτά χεράκια που μπορούν να ανοίγουν όλα τα σφιχτά καπάκια!!!

Ο λύκος στην αναμπουμπούλα χαίρεται...

...και οι πρώτοι λύκοι εκδηλώθηκαν:
1. Η σύμμαχος και συνευρωπαία Μ. Βρετανία, η οποία υπέδειξε να αράζουνε τα πλοία με τους πρόσφυγες του Λιβάνου σε λιμάνια του κατεχόμενου τμήματος της Κύπρου, σα να μη γνώριζε (η πονηρή Αλβιών) τι ακριβώς σημαίνει αυτό. Ευτυχώς, είχαμε τα μέντε μας κι εμείς και οι ελληνο-Κύπριοι.
2. Η σύμμαχος εν πολλαίς συμμαχίαις και μέλλουσα συνευρωπαία Τουρκία, η οποία δήλωσε δια στόματος Ερντογάν ότι «η Τουρκία δεν μπορεί άλλο να παίζει» και ότι «η υπομονή της εξαντλήθηκε». Τα ίδια ακριβώς λόγια του αρθρογράφου της "the journal of Turkish Weekly". Ο Ερντογάν αδημονεί να επιτεθεί (και) στους εκτός Τουρκίας κούρδους. Ποιος παίρνει γραμμή από ποιον;

Το δικαίωμα στην αυτοάμυνα, ο τρόμοςκαι οι τουρκοαμερικανικές σχέσεις

Το άρθρο της τουρκικής διαδικτυακής εφημερίδας the journal of Turkish Weekly δεν αφήνει περιθώρια παρανόησης. Εμπλέκει Ελλάδα, Κύπρο, Συρία, κλπ, και τα λέει έξω από τα δόντια, δια των συνεργατών της στα άρθρα που διάλεξα να μεταφέρω, εκ των οποίων το πρώτο είναι το αναφερόμενο στον τίτλο. Η μετάφραση των αποσπασμάτων έγινε σύντομα, αλλά αποδίδεται νομίζω με αρκετή πληρότητα το ζουμί του άρθρου. Οσο και γελοία να φαντάζουν τα άρθρα αυτά, υποδαυλίζουν με την επανάληψή τους (τα έχουμε διαβάσει και παλιότερα και εξακολουθούμε να μη πιστεύουμε στα μάτια μας με τα ψεύδη που αναφέρονται) το σωβινισμό του τουρκικού λαού και προσπαθούν να εξωθήσουν τα πράγματα στο απροχώρητο.

Ενας πόλεμος, ως γνωστόν, λύνει πολλά από τα εσωτερικά προβλήματα μιας χώρας που ταλανίζεται από οικονομική αστάθεια και θρησκευτική μισαλλοδοξία, όταν όμως αυτή η χώρα είναι σε άμεση γειτνίαση με τη δική μας το ζήτημα είναι σοβαρό και καλό είναι να γνωρίζουμε λίγο πολύ κάτι τι περισσότερο από όσα μας ξεφουρνίζουν οι πολιτικοί και οι δημοσιογράφοι μας.

Μπορεί να είναι πράγματι γελοίοι οι αρθρογράφοι. Κατέχουν όμως πανεπιστημιακούς τίτλους -δόκτωρ υπογράφει ο ένας, από αμερικανικό πανεπιστήμιο γράφει ο άλλος, τι να υποθέσουμε;- και αυτό δίνει βαρύτητα στις απόψεις τους. Μπορεί να είναι για τους αγαπητούς γείτονες τούρκους όπως είναι σε μας π.χ. ο γνωστός βιβλιοπώλης πλασιέ κ. Λιακόπουλος, ο οποίος κατέρχεται παν μέσον για να πουλήσει (όπως λέει) τα βιβλία του ως περιέχοντα την μοναδικήν αλήθειαν και οξύνει καταστάσεις παραπλανώντας έτσι τον κόσμο. Τα άρθρα αυτά όμως δεν γράφτηκαν για να πουληθούν βιβλία, αλλά για να πείσουν ένα λαό για την "αλήθεια" τους.

Αναρωτιέμαι τελικά, αν υπάρχει κάποια συνεννόηση μεταξύ των δυο πλευρών που πουλάνε φύκια για μεταξωτές κορδέλες ή αν όλα είναι εντελώς τυχαία, εντασσόμενα σε ένα ευρύ Σχέδιο -του Θεού ή του Αλλάχ.


ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ του άρθρου με τίτλο "Το δικαίωμα στην αυτοάμυνα, ο τρόμος και οι τουρκοαμερικανικές σχέσεις" με την ευγενή σύμπραξη του κ. Κokorman και κατόπιν της ευγενούς γνωστοποίησης του κ. Λυσίππου

Νομίζω ότι η φράση «το ΠΚΚ είναι η πιο αιμοδιψής οργάνωση παγκοσμίως» δεν αφήνει περιθώρια για τις προθέσεις του αρθρογράφου.

Στην αρχή γράφει ότι «το Ισραήλ για ένα στρατιώτη άφησε 1,5 εκ άστεγους και σκότωσε περισσότερο απο 200 λιβανέζους». Ζηλεύει άραγε τη δόξα των ισραηλινών;

Στη συνέχεια, αναφέρει «Οι ΗΠΑ ο Καναδάς και η Αγγλία αναγνώρισαν το δικαίωμα του Ισραήλ στην αυτοάμυνα (...)» και αναρωτιέται ευθαρσώς «Αλλά το Ισραήλ είναι το μόνο κράτος στη Μέση Ανατολή που έχει το δικαίωμα να αμύνεται;»


Κατόπιν, δηλώνει ότι «Η Τουρκία έχει δώσει περισσότερο από 35.000 θύματα στη τρομοκρατία» και, οπωσδήποτε, ζητά την ανταμοιβή της χώρας του με δεδομένο το ότι «Το ΠΚΚ είναι η πιο αιμοδιψής τρομοκρατική οργάνωση στο κόσμο», «Είναι πρώτη στις λίστες της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των ΗΠΑ» και «Δεν έχει δημοκρατικά εκλεγμένα μέλη όπως η Χεζμπολάχ και η Χαμάς».

Συνεχίζει αναφέροντας ότι «Το ΠΚΚ στηρίζεται στην υποστήριξη ξένων δυνάμεων όπως η Συρία, οι Ελληνοκύπριοι και η Ελλάδα» και ας βγάλουν συμπέρασμα οι αναγνώστες, δε σκοπεύω να σχολιάσω.

Ασχολίαστη αφήνω επίσης την αναφορά ότι (το ΠΚΚ) «Στηρίζει το ονομά του (ΠΚΚ) στις σφαγές» και το ότι «Το ΠΚΚ εκπαιδεύει τους άνδρες του σε αυτές τις χώρες. Ελληνες ανώτεροι αξ/κοι συνταξιούχοι ή εν ενεργεία προσωπικά επιβλέπουν την εκπαίδευση των τρομοκρατών σε στρατόπεδα του Λιβάνου και της Συρίας».

Το ότι «Ο Αμπντουλάχ Οτσαλάν συνελήφθη στην ελληνική πρεσβεία στην Κένυα» είναι γνωστό, αλλά κάτι θέλει να πει περισσότερο ο αρθρογράφος με αυτή τη φράση υποθέτω, καθώς και με την προσθήκη ότι «Εκτός από την Ελλάδα οι πράκτορες του ΠΚΚ έχουν υποστήριξη και από τη Ρωσία και Αρμενία μέσα από το ξέπλυμα χρήματος, δωρεές, ναρκωτικά, και εμπορεία σάρκας».

Μετά, τα στρίβει ισχυριζόμενος ότι «το ΠΚΚ στηρίζει την αμερικανική κατοχή στο Ιράκ», ότι «έχει στρατόπεδα στο Ιράκ» και ότι «η Αμερικανική κυβέρνηση λέει στην Ιρακινή να τους καταστείλει αλλά οι Ιρακινοί λένε ότι δεν έχουν δύναμη εκεί (...) ότι η Τουρκία προειδοποιεί την Αμερική (...) ότι οι αμερικανοί μπαίνουν μέχρι και στις κρεβατοκάμαρες της Αλ Κάιντα αλλά δεν μπορούν να καταστείλουν τους Κούρδους» και ότι «η Τουρκία δεν μπορεί άλλο να παίζει αυτό το παιχνίδι ότι η υπομονή της εξαντλήθηκε».

Υστερα, μετά τη διαπίστωση πως «το πρόβλημα των αμερικανών στην περιοχή είναι ότι έχουν γίνει εχθροί με όλους τους λαούς εκεί ΕΚΤΟΣ από τους ΚΟΥΡΔΟΥΣ», εκφράζει την θέση ότι «οι Τούρκοι δεν συγχωρούν ούτε τις υπερδυνάμεις που δίνουν την ευκαιρία σε τρομοκράτες να δολοφονούν μικρά παιδιά» -υποθέτω τουρκόπουλα.

Τελειώνει με την ρητορική πρόταση ότι «αν οι ΗΠΑ ειναι υπερδύναμη, θα πρέπει να διαφυλάξει τα παιδιά της Τουρκίας απο Το ΠΚΚ και, αν δεν ειναι υπερδύναμη, η Τουρκία έχει τις δυνάμεις να το πράξει αυτό από μονη της».

Trn. by Emre Ozkan, USAK
JTW
18 July 2006
Right of Self Defence, Terror and Turkish-American Relations
View: Assoc. Prof. Dr. Sedat Laciner
----------------------------
Τα υπόλοιπα άρθρα είναι τα εξής:
Turkish Army in Iranian territories against the PKK
υπογραφή: JTW with Turkish press
21 July 2006
The World is Being Governed without Muslims
υπογραφή: 17 July 2006
Trn. by Noyan Ozkaya, JTW
Sharing Vision, Structuring Dialogue (At Last): Are Turkish-American Relations Improving?
υπογραφή: Barın Kayaoğlu is a Ph.D. candidate in history at the University of Virginia in Charlottesville, Virginia.
E-mail: kayaoglu@virginia.edu
JTW, 13 July 2006

Ωρα 04:16 Ετοιμάζονται να φύγουν - φωτογραφία

Τώρα δα σκέφτηκα να τραβήξω μια φωτογραφία. Αργησα... Διαπίστωσα μόλις ότι δεν είμαι γεννημένη ρεπόρτερ. Ακούγεται από μακριά το σκουπιδιάρικο. Προσπαθώ να ανεβάσω τη φωτογραφία, αλλά δεν τα καταφέρνω. Θα σώσω το κείμενο πρόχειρα και θα τη φορτώσω το πρωΐ. Γεγονός είναι πάντως πως δε θα είχα πάρει είδηση τίποτε, αν δεν είχα δυνατό πονόδοντο που δυναμώνει σε οριζόντια θέση. Αντε, τα κατάφερα μόλις τώρα!